Laatste dagen van een jaar reizen

5 – 7 juni: Yosemite National Park

We rijden verder richting Yosemite National Park. Het is heerlijk heet en zonnig. We genieten daar nog steeds intens van, nadat het een tijdje wat kouder was in het Noorden en in de bergen. De route is erg mooi. We lunchen in een parkje in een klein gehucht. We rijden langs het mooie Lake Mono en gaan de pas over bij Tioga. Daar ergens begint het park. Wij hoeven alleen onze America The Beautiful pas te tonen, die hebben we er ondertussen wel uit. Het is prachtig berglandschap. Een beetje zoals de alpen, met groene weitjes met meanderende stroompjes erin, en grote rotsen met watervallen. We rijden het park over dwars door, en stoppen bij een visitor center om informatie te krijgen over mooie wandelingen. Dan rijden we door naar onze camping die net iets buiten het park aan de andere kant ligt. Prima camping, met wat wifi, prima basisvoorzieningen en hook-ups.

Untitled

We maken een prachtige wandeling naar de bovenkant van een gigantische waterval. Je kunt helemaal aan het begin al zien waar je heen moet: helemaal naar boven op de klif. We lopen zo’n 3 uur onverbiddelijk omhoog. Het uitzicht is prachtig, met de spectaculaire waterval en de vallei onder ons. We lunchen met onze pootjes in het koude water van de rivier vlak voordat hij over de rand stort. Dan nog ‘even’ terug naar beneden. Onze FitBits zijn uitermate tevreden met ons vandaag.

Untitled

UntitledDe volgende dag rijden we weer het park in en parkeren weer bij hetzelfde hotel als gisteren. Dit keer pakken we de bus vanaf hier, die we gister gereserveerd hebben. Deze brengt ons naar Glacier Point, waar vanuit we via twee andere watervallen weer terug wandelen. Het is iets verder dan gisteren, maar vooral naar beneden. De bus is helaas een ‘tour’, en de buschauffeur praat onophoudelijk over onze omgeving. Hij werkt al 35 jaar als chauffeur/gids in Yosemite. Hij weet er veel van, maar heeft ook een zekere arrogantie over zich gekregen. Hij gaat voor interactie met het publiek, maar heeft er niet veel geduld mee. ‘What is the most feared vehicle on the roads in Yosemite?’ Er komt weinig reactie, maar hij lijkt het niet zomaar prijs te willen geven. Uiteindelijk krijgt hij wat reacties. ‘Rocks?’ In plaats van een dankbare ‘Well, it is certainly a danger here, but not the vehicle I’m looking for’, krijgt deze dappere passagier een kattig ‘Is a rock a vehicle?’ Nee, stamelt de passagier. Ja jongen, zo krijg je die interactie wel op gang hoor.

Untitled

Uiteindelijk blijkt het grote gevaar The Rental RV. Daar heeft hij een punt, we zijn al twee keer bijna aangereden door zo’n gevaarte in dit park. Veel huurders zijn niet gewend in zo’n grote auto te rijden, en gebruiken beide rijbanen. Ze lijken daarbij ook te vergeten dat de zijspiegels wel degelijk een belangrijke functie hebben.

Untitled

Verder interessant is het vuur-afhankelijke ecosysteem waar Meneer Gids over vertelt. Toen ze ruim honderd jaar geleden begonnen met het beschermen van de nationale parken, begonnen ze ook de bosbranden tegen te gaan. Deze goede bedoelingen blijken tientallen jaren later echter desastreus. De vegetatie is ingericht op regelmatige kleine bosbranden, en is ervan afhankelijk voor het creëren van nieuwe vruchtbare grond en het open houden van de bossen (bomen niet te dicht bij elkaar). Door het tegenhouden van dit proces zijn er veel meer bladeren en takken op de grond blijven liggen, en is het bos veel dichter geworden. En dit zorgt er weer voor dat als er brand uitbreekt, meestal door bliksem, het vuur veel meer brandstof heeft. Hierdoor is het veel heter, en verbrand het werkelijk alles op een extreem veel hogere tempo dan vroeger. In plaats van vernieuwend werkt het vuur nu vernielend. En met de opbouw van al die brandstof op de grond is dat erg moeilijk om te herstellen. Ze doen daar nu wel hun best voor.

Untitled

Aan het eind van de busrit is het uitzicht boven weer prachtig, we zien nu van de andere kant van de vallei de waterval die we gisteren beklommen hebben. We lunchen weer met de voeten in een verfrissend riviertje, en bewonderen de watervallen aan deze kant. Het laatste stuk is zeer indrukwekkend. Het heet de Mist Trail, en we weten waarom wanneer we helemaal nat van de mist die van de waterval drijft beneden komen. Door al dit water is de vallei ongekend groen, en geeft het de indruk van een bizar stukje paradijs. Beetje jammer van al die toeristen. We drinken nog een biertje bij een mooi hotel (en observeren weer hoe luidruchtig Amerikanen kunnen zijn, en hoe onweerstaanbaar eekhoorns zijn om pinda’s aan te voeren voor sommige mensen). Wederom een dag van grote tevredenheid van onze FitBits, en ook voor ons.

Untitled

8 – 16 juni: San Francisco revisited, laatste week!

Na twee wandeldagen vragen onze oude gewrichten om wat rust, en we verlaten Yosemite. We komen aan op de camping. Na lang zoeken en twijfelen hebben we besloten iets onder San Jose te gaan staan, een goed uur rijden van San Francisco. De campings dichterbij zijn nog steeds niet op loopafstand van de stad, allemaal erg duur en matige faciliteiten en/of buurten. Onze vorige camping was op zich prima, maar daar gingen de WC’s ‘s nachts op slot. Niet relaxed. Dus wij maken ons op voor een kleine week op het keurig aangeharkte Coyote Valley RV Resort. Ook niet gratis, maar prachtige en schone faciliteiten en een zwembad en hot tub. Die laatste proberen we meteen even uit.

We zijn ook onder de indruk van de keuzes van een aantal vaste bewoners van dit Resort. Dan woon je dus op een soort luxe camping in een RV, en geef je al je geld uit aan een gigantische glimmende verhoogde pick-up truck. Bijzondere prioriteiten.

Untitled

We zijn ondertussen voldoende aangepast om ons ‘s avonds iets te fatsoeneren en ‘uit eten’ te gaan bij de In ‘N Out Burger. Jep, uit eten in een Fast Food ‘restaurant’. We hebben er zin in ook. We hebben enig onderzoek gedaan naar de grote ketens in Amerika, en er blijken echte ‘foodies’ te zijn die bloedserieuze recensies schrijven over het eten in de McDonalds, Burger King en KFC. “The burgers are fabulous but the personel tends to be somewhat hurried and unfriendly.” Dat soort werk. De In ‘N Out komt goed uit de bus, met goed eten en ze betalen een ‘livable wage’ aan hun personeel. Volgens wikipedia verdienen serveerders in Amerika een speciaal lager minimumloon voor mensen die fooi krijgen, en proberen de meeste ketens voor zoveel mogelijk van hun personeel aan te tonen dat dit zo is zodat ze maar iets van 3 dollar zoveel per uur hoeven te betalen. Tip generously people. Hoe dan ook, de In ‘N Out blijkt een mooie formule te hebben: eenvoud. Ze hebben drie burgers (hamburger, cheeseburger en double double burger), wat frisdrank en frietjes. Heel overzichtelijk. We vinden de burgers van Carl Jr beter, maar deze zijn ook prima en bovendien sympathiek.

9 juni: plannen laatste week

Vandaag plannen we onze laatste week. We moeten nog een aantal zaken regelen, zoals een genotariseerde vertaling van ons eigendomsbewijs van de auto. Alsof ze hier niet grotendeels tweetalig zijn (bijna overal hangen bordjes ook in het Spaans), en of ze de paar woorden spaans niet sowieso zouden begrijpen. (Hmmmm, wat zou ‘Color: blanco’ toch betekenen?) Gelukkig kunnen we de vertaling online regelen en betalen. Hoewel onze beide creditcards ondertussen verlopen zijn (niet bijzonder handig in Amerika) hebben we de Gift Card ontdekt. Hier kan je eenmalig tot 1000 dollar op laten zetten bij aankoop (tussen de 3 en 5 dollar), en dan kan je het gebruiken als een creditcard tot het tegoed op is. Een lifesaver. We koken een maaltijd op de camping. Dat zal onze laatste in ons busje worden deze reis. Heel vreemd is het. Kennelijk kan dat dus gewoon, een jaar gaan reizen. In Amsterdam vertrekken met de fiets en in Marokko uitkomen. Naar Ushuaia vliegen, een auto kopen en via veertien landen in San Francisco eindigen. En hoppa, jaar voorbij!

10 -12 juni: San Jose, Santa Cruz, San Francisco

We gaan San Jose in op jacht naar wat laatste inkopen, zoals een fietsenrek voor het busje en een transformator. We slagen niet, maar weten dat ’s avonds ruim te compenseren door uit eten te gaan bij Applebees. Prima eten, zeer goede prijs en een nette en snelle service.

Untitled

De volgende ochtend bloggen we wat en bestellen we een transformator. ‘s Middags rijden we naar Santa Cruz aan het strand. Daar vinden we een prima kopje koffie en maken we een fijne strandwandeling naar een vuurtoren. We bewonderen nog een klein attractieparkje aan het strand. Helaas serveren ze er geen FroYo’s, dus gaan we maar voor het avondeten bij TGI Fridays. Dit is vergelijkbaar met Applebees, maar dan iets duurder en met veel TV’s die allemaal sport uitzenden. Helemaal Kwin’s ding dus.

We hebben in San Francisco nog het praktische taakje om het politierapport op te halen van onze gestolen nummerplaat. Verder bewonderen we de super steile straat Lombard street en Pier 39. We eten in de Red Lobster. En dat gaan we niet nog een keer doen. Veel vieze niet afgeruimde tafels en matige service. Het eten is ook niet om over naar huis te schrijven en het interieur inspireert niet bepaald met veel hout en hier en daar een aquarium. We sluiten de avond af met een bioscoop bezoekje aan The Intern.

Untitled

13 juni: regeldagje

Onze notarized translation van het eigendomsbewijs van ons busje is nog niet aangekomen in de post. Gelukkig kunnen we afspreken om er nog een te laten notarizen en die morgenochtend in San Francisco op te pikken. De extra sterke transformator is wel netjes aangekomen. Kwin bouwt hem meteen in. We gaan vandaag helemaal door de auto en ruimen alles op in de kastjes of onze tassen. Raar hoor. ’s Avonds eten we sushi in winkelcentrum bij Morgan Hill. Daarna heeft Kwin een craving voor FroYo, dus rijden we verder Morgan Hill in. Dit blijkt best een grappig dorpje, met een gezellige winkelstraat. En een 4-baans weg midden door het centrum natuurlijk. Het winkelcentrum aan de andere kant van het dorp heeft wel FroYo’s, en een bios. Ach, dan pakken we nog een filmpje mee als we daar dan toch zijn. We zien Now You See Me. Heel onderhoudend.

14 juni: busje inleveren en hotel in!!

We vertrekken van de camping. De post is nog niet aangekomen, dus maar goed dat we die nieuwe notarized translation hebben aangevraagd. We rijden naar San Francisco. Gelukkig gaat het goed met het ophalen van de vertaling. We maken nog wat kopietjes, drinken nog een kopje koffie en rijden door naar hotel Hilton bij Oakland Airport. We checken in en stappen dan voor de laatste keer op Amerikaanse bodem in ons busje.

We rijden naar het bedrijfje dat de verscheping regelt. We komen aan op een vervallen bedrijventerrein met allemaal autowrakken op de parkeerplaats. Hmmm. Dat wekt niet meteen vertrouwen. Binnen in het kantoortje in de loods van ons bedrijf is het beter georganiseerd. Het zijn allemaal Russen. Ons busje zal gelukkig binnen geparkeerd worden, en volgende week ergens het schip op gaan. We moeten de sleutels inleveren en krijgen een ontvangstbewijsje.

Untitled

Tegen de tijd dat we weer buiten komen is onze auto al weggereden. Het voelt even extreem raar. Zonder eigen vervoer moeten we met de taxi (een oude geragde politie-auto) en de BART (de metro) terug naar ons hotel. We stoppen nog bij een winkelcentrum voor koffie (helaas alleen Starbucks) en daarna een In ‘N Out Burger. Dat bevalt weer prima. Er staat een werkelijk gigantische rij voor de drive-thru. Ze hebben een mannetje buiten ingezet om orders en geld aan te nemen zodat mensen niet meer weg gaan. Er zijn hele gezinnen die gezellig op vrijdagavond in de auto op de parkeerplaats ‘uit eten’ zijn.

15 juni: laatste dag vakantie met blast from the past

Onze laatste vakantiedag! We gaan San Francisco in en hebben het plan om sushi te gaan eten in Sausalito bij ons favoriete sushi restaurant Sushi Ran. Dus gaan we met de shuttle bus naar de BART naar de Ferry. Bewerkelijk hoor, het leven zonder busje. De boot naar Sausalito heeft een mooi uitzicht over de baai, de Golden Gate Bridge en Alcatraz. Het is maar goed ook dat we van de reis genieten, want Sushi Ran blijkt in weekend gesloten voor lunch. D’oh! We nemen onze toevlucht tot French Fastfood F…, met ober met nep Frans accent.

Untitled

Terug in de stad gaan we via de H&M (want koud en Kwin geen trui) naar Pier 39. Daar hebben we om 5 uur bij de Sea Lions afgesproken met… Philip en Nadine! Onze enige echte Zwitserse vriendjes van onze Zuid-Amerikaanse avonturen. We eten een hamburger geserveerd met een emmer biertjes. Het is een waardige afsluiting van onze laatste vakantiedag. Dan is het weer terug met BART en shuttle naar ons hotel. Nog wat lezen, nog wat TV, en dat was het dan.

16 juni: naar huis

We gaan naar het vliegveld. De rij voor het inchecken bij Arkefly is net klein Nederland. In geen tijden zoveel Nederlanders gezien en gehoord. We drinken een laatste Peets coffee. En stappen dan in het vliegtuig. Jeetje. Op naar het volgende avontuur: Nederland!

Posted in Panamericana, USA | 2 Comments

Back in the USA

27 mei: The Evil Border Security From Hell

We vertrekken vanuit Calgary richting de USA. We stoppen nog even in een dorpje voor koffie en lunch. Kwin krijgt hoofdpijn, en dit blijkt profetisch voor de beproeving die ons te wachten staat. We rijden naar de grens en vragen om een ‘Proof of Entry’ document. Dat kan niet zomaar aan de drive thru balie en we moeten parkeren en het gebouw in. Ze stellen vragen. We moeten wachten. Dan moeten we van de douanier die ons ‘helpt’ onze sleutels en paspoorten inleveren en zegt hij ‘I require a bond’ en ‘have a seat’. Dit alles gaat zo onvriendelijk en autoritair dat de tranen me in de ogen staan. Dit is ook niet volgens het proces dat we van te voren uitgezocht hebben zoals het werkt met het op doorreis zijn met een auto. We laten het formulier zien dat we volgens ons moeten invullen, maar hij blijft erbij dat hij die bond required. Fox News staat aan op de TV in de wachtkamer. Gezellig hoor.

Hoewel we zeker weten dat dit niet nodig zou moeten zijn, bellen we met nummer van broker die de ‘bond’ kunnen regelen die de douanier wil hebben. De broker laat weten dat we niet die bond nodig hebben, want dat betekent importeren in de USA (wat we niet willen) en kost 550. We hebben een ‘in transitie’ bond nodig. Namelijk dat ‘Proof of Entry’ document waar we in eerste instantie al om vroegen. We rapporteren dit terug. Hij belt nog wat en gaat nog een keer ‘have a look what other options we have here’. Enige tijd later mogen we opeens ons felbegeerde Proof of Entry formulier gaan invullen. Geen commentaar verder, kennelijk is hij tot het inzicht gekomen dat hij ongelijk had. We zeggen maar niets, hij lijkt het niet leuk te vinden en niet het type voor zelfreflectie of zelfspot. Zeer onprofessioneel. We begrijpen best dat je het niet zo vaak tegen komt dat twee Nederlanders in een Chileens busje van Canada de USA in willen. En dat je dan even uit moet zoeken hoe het zit. Maar hij begon meteen met de ‘jullie zijn vast crimineel’ aanpak. Iets over dat hij een sticker niet kon vinden met dat we aan US safety norm voldoen. Pff. Maar goed. We zijn weer in de USA.

Kwin is ziekjes, en we stoppen even bij een cafe om bij te komen. Dan gaan we door naar Great Falls en Rides RV park. We eten een snelle hap (handig, die instant-aardappelpuree) en Kwin blijkt niet te ziek voor het bakken en eten van chocolate chip cookies. All’s well that ends well.

28 – 30 mei: Yellowstone

UntitledUntitledWe rijden naar Yellowstone. Onderweg doen we inkopen. De ingang van het park heeft een poort en een visitor center met een zeer ouderwetse film (gesponsord door een of andere stofzuigerfabriek die ondertussen vast al niet meer bestaat). Yellowstone is het eerste Nationale Park in de USA. In het begin was er geen politie en werd het misbruikt door jagers en houthakkers. Het werd toen eerst een bijzondere taak van het leger om het National Park te beschermen. Uiteindelijk is hier een apart instituut voor opgericht: de rangers. Die zijn dus niet alleen nodig voor het onderhouden paden en dergelijke, maar ook voor de handhaving.

De ranger die we op dit station treffen is wat irritant. Wat kan je echt aanraden? ‘Evertything is beautiful.’ Jahaa natuurlijk, maar als je maar weinig tijd hebt, waar zou je dan voor kiezen? Hij blijft erbij dat alles mooi is. Handig hoor.

Untitled Untitled

Hij heeft wel gelijk trouwens. Het is een erg mooi thermisch gebied. Met hele bijzondere terrasvorming. Met allemaal verschillende kleuren van verschillende bacteriën in het water. We zijn er niet de enigen: er zijn ook busladingen vol Aziaten.

UntitledWe maken nog wat stops bij andere mooie thermische stukken. We zien veel elanden en bizons. Bizarre oerkoeien zijn dat, net bodybuilders op steroïden. Bij de camping blijken we ons dak niet omhoog te mogen doen omdat we in ‘bear country’ zijn. Geen tentdoek toegestaan omdat je anders opgepeuzeld kunt worden! Gister was er nog een Grizzly op de camping, zeggen ze. We moeten weer iets tekenen voordat we de regels gezien hebben. Daar doen we niet aan, zeker niet na onze grenservaring. Er ligt nog sneeuw en we zijn blij dat met de verwarming in ons busje.

De volgende dag bezoeken we een ander visitor center met een fijne ranger. Hij raadt ons verschillende wandelingen aan. Het is wel in Bear Country, maar zou moeten kunnen als we ‘loud and proud’ zijn. Best lastig om dat wandelend te doen: het vergt het overkomen van enige gene om klappen en luid pratend of schreeuwend rond te lopen. Maar we doen het wel, want ik vind het toch beetje eng eerlijk gezegd. Het uitzicht is mooi over een meer. Het is wel wat grijs en bewolkt.

Untitled

Na deze wandeling gaan we door naar de Old Faithful, een geiser die vrij precies iedere 90 minuten spuit. Er is een heel geiserpark omheen met boardwalks. Wanneer we aankomen gaat hij precies af, goede timing. We lunchen en wandelen in het geiserpark. We zien nog een keer de Old Faithful afgaan, een erg mooi gezicht.

UntitledHet is koud en we gaan op jacht naar echte koffie. We lopen een hotel in. Een heel bijzonder gebouw met allemaal houten balken. Bijzonder sfeertje. Eeuwig zonde van de lelijke lichte laminaten nephouten vloer. In de snackbar aldaar vinden we de beste koffiemachine tot nu toe in het park, wel capu met 1 druk op de knop. We gaan naar boven om daar van de mooie hal te genieten. Daar blijkt de echte espressobar open. D’oh! Untitled

We verhuizen naar een andere camping. Deze heeft geen hook-ups of douche, maar ons dak mag wel omhoog. We douchen bij de andere camping. Tijdens het eten bekijken we de bizons die tussen de RV’s door lopen. Raar hoor.

UntitledVandaag gaan we nog de Grand Canyon of Yellowstone bekijken en dan weer verder. Onderweg zien we weer een beer. We hebben al twee keer eerder een beer gezien de afgelopen dagen, maar dat was steeds zo ver weg dat je de beer-vorm nauwelijks kon zien. Nu is de bruine beer goed te herkennen door de zoomlens van de camera. We hebben geen grizzlys gezien. Het verschil tussen bruine beren en grizzlys: als er een beer achter je aanzit, klim dan in een boom. Als de beer elegant en snel achter je aanklimt om je op te peuzelen dan is het een bruine beer. Als de beer de boom omduwt om je op te peuzelen dan is het een grizzly. Overigens hebben grizzlys ook een bult op hun rug boven de voorpoten.

Untitled

Het weer is zeer afwisselend vandaag. Zon, regen, zon, hagel, zon, etc. We lopen twee trails de canyon in om de watervallen van dichterbij te bekijken. Veel trappen en indrukwekkende watervallen! We lopen ook naar Artist point. Prachtig uitzicht over een waterval met bossen en bergen daarachter. De meeste mensen gaan hier met de auto naartoe. Het is dus druk daar. Er staat een auto op de parkeerplaats, een pick-up uiteraard, waar de eigenaar onder de trekhaak een setje ballen heeft gehangen. Als in ‘this car has balls’. Classy.

Untitled Untitled

Dan rijden we Yellowstone weer uit. We eindigen de dag in een klein dorpje in Snake River RV Park. Ons doel van de avond is eindelijk het meemaken van een ‘casual dining family restaurant’. Er is een tak van ketens die net iets sjieker is dan Mc & co, doordat ze bediening doen. Een zoektocht op internet leert dat dit vrij evil corporations zijn, waarbij de bediening TWEE DOLLAR TWINTIG per uur verdient. Dat is het minimum loon voor mensen die fooi krijgen. Niet bijster veel.

UntitledVanavond is het zo ver: we gaan naar de Olive Garden. We lopen er heen. Is een half uurtje door ‘de stad’, maar er is een slechte infrastructuur voor lopen. Er is hier en daar wel een stoep, maar we zijn duidelijk de enigen die zijn komen lopen. De General Manager van deze vestiging heeft zijn naam in een tegel laten houwen in een van de pilaren voor de ingang. Heel bescheiden.

We genieten intens van de ervaring. Het is alles wat we ervan verwachten en meer. De Olive Garden is een ‘italian restaurant’. Het interieur lijkt op die van een Nederlandse vreetschuur, maar dan met italiaanse foto’s aan de muur. Er zitten dikke Amerikanen veel te eten. De meeste porties zijn zo groot dat het standaard is om een ‘doggie bag’ te vragen. Kan je het thuis zelf ook nog een keer gaan opwarmen. (De keten heeft recent aangekondigd ‘meer’ op locatie te willen gaan koken.) Het eten valt erg mee, we vreesden met grote vrezen. Het is een prima cafe-pasta, misschien wat vetter dan normaal. De serveerster is ook helemaal af. ‘Hello, my name is Eve and I’ll be your server tonight.’ Ze heeft wel wat weg van Penny uit The Big Bang Theory. Ze is erg verbaasd dat we hier op vakantie zijn. Zelf zou ze Idaho nooit als vakantiebestemming kiezen. Subtiel, Eve.

Wat een prachtig stukje cultureel erfgoed!

31 mei – 2 juni: Salt Lake City

We gaan eerst even langs de Walmart, en als we daar dan toch zijn maken we stiekem nog even een foto’tje van de tegel van de General Manager van de Olive Garden. Zijn we gister vergeten en is toch een mooi souvenir. Vervolgens lopen we de 100 meter naar het drive-thru espresso tentje dat we gister gespot hebben. Gezien de oversteek faciliteiten hadden we beter met de auto gekund, maar we overleven het. Er is net genoeg ruimte voor twee stoelen in het tentje zelf, en we bestellen. De cappuccino’s zijn verrassend goed, nadat we om een ‘very very dry’ hebben gevraagd. Ik klets vrolijk met de mensen achter de balie. Zo weet ik nu dat het blonde meisje erg van grote bomen houdt omdat haar vriend haar bij zo’n giant sequoia een ‘promise ring’ heeft gegeven. Navraag leert dat dit een belofte is dat ze later als ze groot zijn gaan trouwen. Soort van pre-verloving. Verder kan ze ons Salt Lake City van harte aanraden. Goede winkels daar, en de grote kerk is indrukwekkend, even if you’re not a religious person.

UntitledDan rijden we maar snel naar Salt Lake City. We weten dat we bijna bij de camping zijn wanneer we een vliegveld naderen en een kruising met een andere snelweg. Toplocatie! De geluidsoverlast valt heel erg mee, en de camping is keurig aangeharkt met mooi uitzicht over besneeuwde bergtoppen. Het is heerlijk zonnig vandaag. Erg fijn na de bittere koude in Yellowstone. ‘s Avonds lopen we nog wat over de camping om aan onze verplichte Fitbit beweging te komen. We bewonderen de verschillende gigantische RV’s, en verbazen ons over het fenomeen ‘slide out in a slide out’. Waarbij een RV dus in stilstand een deel naar buiten kan schuiven voor meer ruimte. En dat uitgeschoven deel vervolgens nog een extra stuk uit kan schuiven.

We slapen uit en doen het lekker rustig aan. Het weer is weer goddelijk warm. ‘s Middags gaan we richting de bioscoop. Dit blijkt naast het centrum van de stad te zijn. Na The Great Gatsby (wel aardig) lopen we daar nog even heen. We besluiten dat we daar morgen dan niet meer heen hoeven. De grote kerk, of eigenlijk tempel want mormoons, is inderdaad groot. Maar niet helemaal onze smaak. Voelt toch een beetje als een Efteling attractie als een oude bouwstijl is nagedaan terwijl je weet dat het een nieuw gebouw is. Ze hebben er wel een winkelcentrum naast gebouwd met hele mooie fonteinen. We drinken een prima kopje koffie terwijl we naar de fontein kijken die op muziek allerlei dansjes doet. Dan wandelen we weer terug naar de auto. Ondertussen zijn alle meisjes die we eerder, meestal met moeder, hebben zien lopen al binnen in de Arena. Taylor Swift treedt daar op.

We slapen weer uit, en rijden vervolgens toch de stad nog even in. Volgens de Lonely Planet is daar een goed koffietentje in een leuke wijk. Daar hebben ze gelijk in. We krijgen bij de Coffee Garden twee cappuccino’s in heus servies van normaal formaat en uitstekende smaak. We zitten zo lekker in de zon op het terras dat we er een boekje bij pakken en een tweede koffie bestellen. En daarna wat lunch.

Untitled Untitled

Uiteindelijk gaan we toch maar verder. Onze volgende bestemming is de Bonneville Salt Flats. Eindelijk toch nog een zoutvlakte, nadat Uyuni een meer bleek te zijn. We maken wat foto’s en rijden dan weer door naar Winnemucca. Daar hebben we bijzonder weinig zin in koken, en eten we bij de Jack in de Box. Die fastfood keten stond nog op ons verlanglijstje. Nu niet meer. De burger is wel aardig, maar de sfeer een tikkeltje onguur. Dat kan ook door de locatie komen: we zijn weer in gokstaat Nevada, en de paar gehuchten die in de woestijn liggen hebben allemaal een super classy gokpaleis.

Untitled

3 – 4 juni: Lake Tahou

We rijden naar Lake Tahou. Onderweg gaan we nog langs een outlet, en koopt kwin nieuwe schoenen. De oude stinken te erg 🙂 Verder is er niet zo veel aan. Voor spijkerbroeken en sportkleding is het geweldig hier, maar de meeste mode is erg wijd en/of conservatief. Op de paspoppen zit die wijde kleding altijd strakgetrokken met spelden. Misschien een hint om de pasvorm altijd wat aan te passen?

Lake Tahou ligt aan zowel Nevada en California. Je ziet precies waar Nevada ophoudt: hier staan aan beide zijden van de weg twee gigantische gok-hotels. We vinden een camping aan het meer, en krijgen van onze buren een lading gesprokkeld hout. Zij gaan morgen naar huis en hebben het niet meer nodig. We BBQ-en een maaltijd en drinken een biertje.

UntitledDit bevalt zo goed dat we de volgende dag besluiten om hier een dagje extra te blijven. Het meer is prachtig, en we maken een wandeling. Helaas loopt het pad meer langs de weg dan het meer, en lopen we een tikkeltje voor gek met onze wandelkleding en rugtas tussen alle mensen in hippe truitjes, rokjes en slippers. We vinden een aardig koffietentje, en zien een prachtige waterdriewieler te huur. UntitledHelaas schijnt die niet echt te werken, dus we wandelen verder. We willen tot aan California wandelen. Op de gokpaleizen wordt reclame gemaakt voor concerten van Eric Burton & The Animals. Jeetje! Die doen het nog steeds.

We vinden nog een koffietentje, en verbazen ons weer eens over hoe onwaarschijnlijk hard Amerikanen praten, ook als ze dicht bij elkaar zitten. Het pleintje is ingericht als een soort extreem aangeharkt Zwitsers wijtje, inclusief stoeltjeslift. Op de terugweg verzamelen we zelf wat sprokkelhout zodat we ons vlees weer kunnen roosteren en Kwin marshmallows kan eten.

Posted in Panamericana, USA | Comments Off on Back in the USA

Canada

19 mei: Via North Cascades National Park naar Canada 

We komen erachter dat we nog langs het North Cascades National Park wilden. Gelukkig zijn we gister maar een kilometer te ver gereden. Dus we staan op tijd op (Kwin weet precies hoeveel hij geslapen heeft dankzij de Fitbit) en gaan op pad. De park ranger bij het visitor center raadt ons het Diablo Lake trail aan. Dit blijkt ook echt prachtig. We lopen in drie uur heen en weer door een prachtig bos met uitzicht op besneeuwde toppen. Terug bij de parkeerplaats aan het meer bakken we pancakes voor de lunch. Met veel spek.

Untitled
Untitled

Goed gevuld rijden we naar Canada. Er is een kleine file voor de grens. We staan langs een mooi meer en brede groene stroken. Die Canadezen hebben er iets moois van gemaakt. De grens is geen probleem. Bij het afrekenen van ons eerste kopje koffie in Canada blijkt dat we niet kunnen pinnen en we nog geen contant geld hebben. Heel gênant, maar de dame is erg aardig en we krijgen hem gratis. Welkom in Canada!

Untitled

Bij Vancouver vinden we een RV park net voorbij de stad over een brug. Ze hebben hier een hot tub, waar we meteen gebruik van maken. Het zou best eens fijn kunnen worden in Canada.

20 mei: Vancouver

UntitledDe volgende ochtend wandelen we terug over de brug naar het centrum. Een flink stuk lopen, en zeer de moeite waard. Het is hier erg mooi. In de haven is een boulevard, en we gaan uiteraard op jacht naar koffie. En worteltaart. Dan zijn we voldoende aangesterkt om verder downtown te lopen. We zien watervliegtuigen opstijgen en landen op het meer. Er is ook een groot conferentiecentrum. Er staan borden met het ontwerp van dit gebied. En het ziet er in het echt precies zo uit als op de plaatjes. Het is hier heel netjes aangeharkt en met veel glas.

Untitled

We eten bij de Subway aan het water. En vinden even later een leuk hip koffietentje in soort kleine Chrysler building. Op de oude foto’s aan de wand zien we dat dit vroeger het hoogste gebouw hier was! Nu is het een ukkie vergeleken met de rest van de stad. Na onze verkenning van Vancouver lopen we terug door een park. UntitledEn moeten ergens over een hek klimmen om niet helemaal terug te hoeven. Oeps. We komen langs een mooi meertje, waar er kippengaas om de bomen zit om ze te beschermen tegen bevers. Het is hier allemaal nogal pittoresk. Dan doen we nog boodschappen en duiken op de camping weer in de hot tub. De Fitbit stappenteller vertelt ons wat onze voeten al wisten: “overachiever”. We compenseren snel de calorieën. 

21 – 22 mei: Whistler

We rijden verder, op weg naar Whistler. Het is best een stuk rijden met veel regen. Niet voor niks, want het is prachtig groen. We lunchen bij een parkeerplaats, en maken daarna een korte wandeling in de regen om het meertje aldaar. Want dat moet van de Fitbit. In Whistler vinden we een RV park zonder riool. En met alleen wifi in de lobby. Dus strijken wij ouderwets neer in de lobby om te internetten en ons blog te updaten. (Nee, niet met deze recente gebeurtenissen. Dit schrijf ik ruim twee jaar later…)

Untitled

Er zijn in Whistler mooie bergwandelingen te maken. Dit zijn de ‘Canadian Rockies’. We vinden de lift alleen bizar duur, dus stippelen we een mooie route uit door het dal. We zien veel bouwactiviteit onderweg, met prachtige plekken aan een meer. Daarna verkennen we het dorp onder het genot van een kopje koffie. Whistler is een tijd terug de locatie van de Olympische spelen geweest. Alles lijkt nog in dezelfde vers geverfde staat te zijn. Heeft wel een bijzondere sfeer. Na onze sportieve ochtend besluiten we tot een late worstenbroodjes lunch bij ons busje. We nemen de rest van de middag ‘vrij’ en lezen rustig een boekje.

Untitled

23 – 25 mei: Lake Louise en Banff

We rijden door prachtige en vochtige dalen en indrukwekkend berglandschap. We stoppen bij een RV park aan rivier. Het is een gok: we moeten over een zandpad naar beneden rijden en het regent. Altijd spannend of onze drietonner weer boven komt door de modder. De rivier is nu een gigantisch dal. Normaal is het water twintig meter hoger! Nu is het een zandvlakte met en klein meanderend riviertje. Het uitzicht is echt fantastisch.

Untitled

UntitledHet is tijd voor Lake Louise. We parkeren op een grote parkeerplaats bij een even groot hotel. Dit resort was vroeger alleen te bereiken met de trein! Moeilijk voor te stellen om in deze ruige omgeving te reizen zonder wegen. Het hotel heeft prima koffie. We lunchen daar bij het meer. Het ziet er extra bijzonder uit doordat het sneeuwt! We lopen een stukje door de sneeuw, en genieten zo van het uitzicht dat we doorlopen tot het eind van het meer.

Untitled

Dan snel verder naar Banff op onze road trip. Onderweg moeten we tanken en werkt onze creditcard weer niet. Er lijkt een probleem met de ING. Gelukkig weet de tankbediende raad. Hij blijkt Nederlands en vertelt ons dat er verderop een ATM is die het wel doet. Later blijkt de ING de kaart te hebben geblokkeerd omdat al dat reizen verdacht was. Tja.

We parkeren ons busje op een RV park met herten. Na het eten gaan we naar de hot springs. Die zijn heerlijk! Altijd bijzonder om tussen de sneeuw en koud weer in zo’n warm zwembad te zitten. We zien een jongen flauwvallen. Combinatie van de hoogte, de hitte en vermoeidheid. Ik bewonder de medewerker die hem heel professionele opvangt volgens alle EHBO regels. Dit komt duidelijk vaker voor.

UntitledDe volgende dag rijden we na een kop koffie in het dorp weer naar de hot springs. Dit keer niet om te ontspannen, maar voor een stevige wandeling die daar begint. Volgens het bord 3 tot 4 uur, voor 5,5 kilometer en 650 meter omhoog. We knallen in 1,5 uur naar boven door de sneeuw en zijn erg in ons nopjes over onze blijvend goede conditie. Het uitzicht is ook weer fenomenaal het dal in. Er is een restaurant op de top, en we trakteren onszelf op chocolademelk met slagroom. Naar beneden is moeilijker dan omhoog met de glibberige sneeuw. We doen er weer 1,5 uur over. Dan sluiten we af met een kop koffie in hetzelfde cafe, waar de wifi goed genoeg is voor FaceTime. Daarna is het snel door naar Calgary, want onze National Park permit is al een paar uur verlopen. Aangekomen vinden we een camping en gaan dan op jacht naar een restaurant. We besluiten tot de ‘Cultural Heritage’ van fastfood in Canada: A&W, home of the family burger. Het is shabby, met een aardige burger en prima frietjes.

26 mei: de Grote Schoonmaak

UntitledDit is alweer onze laatste stop in Canada, en een paar weken voor het einde van onze Grote Reis. We besluiten het busje grondig te reinigen als voorbereiding op haar grote zeereis. We huren een tapijt reiniger bij de Safeway en houden een grote schoonmaak. Gelukkig is het mooi weer: we zetten al onze meuk buiten en binnen droogt het snel. De tapijtreiniger haalt onwaarschijnlijk vieze smurrie uit het busje. Vijf maanden zweet en stof, en misschien nog van daarvoor? Iehww. We wassen ook de gordijnen, en alles ruikt weer heerlijk fris. En de gordijnen hangen er verdacht soepel bij. Hmmm. Maar niet te veel over nadenken. We trakteren onszelf op een bioscoopbezoekje. Het is 350 meter verderop, dus we gaan met de auto. Uit respect voor de lokale bevolking natuurlijk. Want hoewel Canada wat minder stereotypisch lijkt dan Amerika, lijkt het er toch verdacht veel op. We zien The Hangover Part III. Prima entertainment.

Posted in Canada, Panamericana, USA | Comments Off on Canada

Coastal Highway

29 – 30 april: Coastal Highway, Santa Barbara en Bea

We slapen lekker uit en gaan dan verder op de Coastal Highway. We komen langs Santa Monica en zoeken tevergeefs een goede koffietent. Starbucks dan maar. Daar blijkt het lastig om voor twee personen te bestellen.

  • Two espresso’s please
  • A double espresso?
  • No, just two espresso’s. In two cups.
  • So two double espresso’s?
  • NO!

Het blijft een mysterie voor de gemiddelde Amerikaan waarom je een enkele espresso zou bestellen. Zo weinig koffie!

We laten onze auto wassen. Dit brengt mooie herinneringen op van Zuid-Amerika, want we moeten er echt bij blijven staan om te zorgen dat ze ook daadwerkelijk alles doen wat ze beloven. Zo komen we glimmend aan het een volgend State RV Park. Daar vragen ze weer zonder blikken of blozen de hoofdprijs: 45 dollar exclusief hook-ups. En exclusief douche, daar moet je natuurlijk nog los voor betalen. Zo hebben de State Parks het alleen druk op plekken waar er geen privé RV parks (mogen) zijn. Het is overigens wel een prachtige plek aan het strand. Het is ook gezelliger dan een puur RV park, omdat er ook gewone kampeerders met tent staan. We eten heerlijke aardbeien.

Het is Koninginnedag. We missen we de laatste met Bea! We volgen het een beetje via nu.nl. Mooi hoor. We komen aan in Santa Barbara, en ontdekken Peets. Goede koffie! En we gaan op jacht naar kunst voor in ons busje. Alles wat we zien is ongelooflijk kitsch. We winkelen nog wat in de Banana Republic. En drinken nog een kopje koffie natuurlijk. Het is een leuke winkelstraat, met zowaar wat wandelstukken!

Het valt op dat hier zelfs de WC’s gericht zijn op obesitas: ze zijn steviger uitgerust met extra brede bril voor dikke dijen. We doen nog wat auto inkopen. Remblokjes en een wandcontact. En rijden weer en fantastisch mooi stuk kustweg naar Pismo Beach. Daar parkeren we op een RV resort. Met supersnel internet! 🙂

Untitled

1 – 3 mei: Pismo Beach en eigen pizza!

We blijven een paar dagen op dit mooie park aan het strand. Ik doe wat CV werk, Kwin wat auto onderhoud. We maken mooie strandwandelingen. En heel radicaal: we kopen onze vliegtickets terug! Jeetje.

Untitled

We gaan lekker door langs de fantastische kustweg en met het upgraden van ons busje. Dit keer kopen we een oven. Er zijn op dit stuk veel fietsers! Dat zien wij ook wel zitten. Daar komen we een keer voor terug 🙂 We eten tussen de fietsers een mooi lunchbroodje, en halen bij de Walmart een afbakpizza. Want hier hebben we lang op gewacht: pizza bakken op de camping! Dat ontbrak nog aan onze American Experience.

Untitled

Untitled

4 mei: Cannery Row 

We houden twee minuten stilte op de camping tussen luidruchtig kletsende Amerikanen. Dan rijden we door naar San Jose, waar het moeilijk is een RV park te vinden. We gaan langs Cannery Row, waar tot onze vreugde een Peets coffee zit. Er zijn veel zeehonden bij de haven, waar ze speciale flonders voor in het water hebben liggen. Op Cannery Row zaten vroeger de grote fabrieken die sardientjes in blik stopten. Door de grote productie zijn er nu bijna geen sardientjes meer in die wateren. Op informatieborden langs de kust staat onder andere ‘we don’t know where all the sardines went’. Nou inderdaad, wat een mysterie. Maar als wij een gokje mogen wagen; misschien ‘in cans’?!?

Untitled

5 – 6 mei: San Francisco

Er gaat weer een grote wens van Kwin in vervulling: zelfgebakken koekjes uit onze nieuwe oven. Een uitstekende basis om Silicon Vally op te verkennen. We rijden langs wat grote kantoorterreinen, en bezoeken het Computer History Museum. Dat is erg leuk! Ze hebben een prachtige oude machine, de Babbage Machine. Deze moet met de hand aangezwengeld worden, wat eruit ziet als een goede work-out. De machine rekent geheel mechanisch logaritmische tabellen uit. En het ziet er prachtig uit, met draaiende en klikkende kolommen. Van de website van het museum: ‘In 1834, Charles Babbage designed “Difference Engine No. 2,” an automatic computing engine, but failed to build it. He died insisting future generations would prove his idea was sound. See it here, faithfully built to plan in 1991 – and functioning exactly as predicted.’

Untitled

UntitledDe RV parks bij San Francisco zijn wat aan de prijs. We vinden er een voor 55 dollar, waar de WC ’s nachts dicht is. Want wie heeft er nou zo’n kleine camper dat er geen WC in zit?? We maken een heerlijke maaltijd, met mais uit de oven, worst, ui en aardappelpuree. En natuurlijk een versgebakken koekje toe.

Nu we op de plek zijn waar over ruim een maand onze reis gaat eindigen, beginnen we haast te voelen. Ons huisje is helemaal af met kunst, de kust is hier fenomenaal mooi, en straks moeten we weer naar huis! Het gevoel van oneindige vakantie is voorbij.

De volgende dag gaan we met de BART (metro) de stad in. First things first: we moesten nog aangifte doen van onze gestolen nummerplaat. Dat doen we hier, omdat we hier ook weer terugkomen en dan zeker weten dat we het rapport kunnen ophalen. Dit gaat zomaar helemaal goed.

We doen cultureel in het FS MOMA. Er draait een leuke film in, en er is een gave expositie van zwart wit foto’s van het oude New York. Verder lopen we lekker rond in de stad, lunchen we soep uit een brood en eten we ’s avonds weer zelf opgewarmde pizza uit ons oventje.

Untitled  Untitled

De volgende dag rijden we naar Golden Gate Park, waar ze een Japanse tuin hebben aangelegd. Om in het Japanse thema te blijven gaan we daarna snel sushi eten. In ons favoriete sushi restaurant Sushi Ran, in een wijk aan de andere kant van de Golden Gate Brigde. Yum!

Untitled  Untitled

Daarna rijden we weer verder langs de kustweg. Die is onverminderd mooi. We zien zelfs een walvis. We eindigen de dag op een State Camp. Met een ouderwets poephuisje als sanitair. Ter compensatie bakken we pancakes als avondeten.

8 – 10 mei: Redwood – hele grote bomen

Untitled  Untitled

Het begint wat saai te worden om er steeds maar weer over te schrijven, maar allemachtig wat een mooie weg die Coastal Highway! We doen inkopen, wassen het busje en sluiten de dag af op een perfecte camping met mais geroosterd boven een kampvuur. Oja, en we zijn door een boom gereden. Nou ja, we hebben gekeken hoe andere mensen door een boom reden. Want hoewel de boom onwaarschijnlijk groot is, en er een even groot gat door gemaakt is om onderdoor te rijden, is ons busje toch wat aan de grote kant. Zou toch jammer zijn als je bijna de hele Panamerican Highway hebt gereden en dan vlak voor het eind vast komt te zitten in een boom. Overigens vinden ze het nu niet meer OK om tunnels te bouwen door bomen die er al stonden toen Jezus geboren werd. Maar ja. Als die tunnel er dan toch al is… Attractie!

Untitled
Untitled

UntitledIn Redwoods National and State Park maken we twee wandelingen, waaronder eentje naar zee. Geeft een bijzondere sfeer, die grote bomen. Echt onvoorstelbaar hoe oud die al zijn. En GROOT dus. De volgende dag maken we nog een wandeling door dit sprookjesbos, dit keer naar een waterval. Daarna rijden we door naar Gold Beach. Onderweg staan een reusachtige man en stier langs de weg. Ook een soort attractie. In Gold Beach vinden we een leuke camping bij een soort nep-vuurtoren aan een mooi strand.

11 – 14 mei: Newport en Portland

We rijden verder langs de – jawel – prachtige kustweg. We stoppen even bij een vuurtoren met een kleine exhibitie over hoe oud die vuurtoren wel niet is. Er zwemt een walvis langs.  De koelkast gaat stuk, en Kwin repareert hem. In Newport staan we op een Good Sam RV park bij de haven, met uitzicht over een hele mooie brug. Nadat we een praatje hebben gemaakt met de beheerder krijgen we zomaar gratis hook-ups. Life on the road!

UntitledEr is een Aquarium bij Newport. Ze hebben er zee-otters. Het voeren is populair bij zowel publiek als otter: er gaat heel veel eten in en het wordt zonder omhaal naar binnen geschrokt. Ze zijn ook handig met mosselen, die breken ze moeiteloos open. Verder drijven ze op hun rug (soms met mossel op hun buik) en buitelen en draaien ze in het rond. Het heeft allemaal een hoge schattigheidsfactor.

In een ander gedeelde loopt de Puffin rond. Deze vogel kan niet goed vliegen, en loopt rond alsof hij een snood plan heeft. De zeeleeuwen doen vrolijk kunstjes en zijn zeer enthousiast over de bijbehorende visbeloning. Ze blaffen en piepen in anticipatie. Verderop kan je zee-anemonen aanraken: freaky! Er zijn ook veel lokale beesten. Vissen van daar voor de kust. En ze hebben er ook nog prima koffie! Er werken veel vrijwilligers, natuurlijk allemaal met een pin op hun shirt met het aantal uur dat ze dit vrijwilligerswerk al gedaan hebben. Het is een ontspannen en leuk bezoek.

UntitledDan rijden we door naar Portland. We hebben de afgelopen dagen heel veel kleine espresso huisjes gezien en bezocht, meestal alleen een drive-thru. Er is ook een ‘Dutch Brothers’ keten, helemaal compleet met windmolen en tulpen. Wat op dit stuk ook alomtegenwoordig was is het bos. Heel veel bos. Met eindeloos lange snelweg door dat bos. Er is ook veel houtwinning in dit gebied, en van die grote trucks met boomstammen op de weg.

Verder valt op dat iedere staat zijn eigen vorm en tekening heeft voor het aangeven van State Roads op de verkeersborden. Meestal is het bord in de vorm van de staat. Washington heeft het hoofd van Washington met daarin het wegnummer. Grappig. Ook opvallend is dat de State Parks weer betaalbaar zijn nu we California achter ons hebben gelaten.

UntitledWe bezoeken nog een outlet centre tot onze grote tevredenheid. Shoppen!

In Portland gaan we twee keer naar een leuke bioscoop waar je je eten en drinken mee kunt nemen. Ze komen het zelfs brengen als je bestelling nog niet klaar is als de film start. We gaan ook naar Victoria’s secret, waar ik goed inkopen kan doen. De volgende dag koop ik een laptop bij de Best Buy, lunchen we pittoresk naast een benzinestation met verrassend goede koffie, en rijden door naar de KOA camping in Port Angeles bij het Olympic National Park.

 

15 – 16 mei Olympic National Park

UntitledDe volgende ochtend is de receptie weer open. De mevrouw achter de balie is werkelijk onwaarschijnlijk traag. En doet ondertussen aan uitgebreide Amerikaanse chit chat. Ik heb alle tijd om in mijn hoofd een nieuw en efficiënter check in en check out proces op te tekenen. We rijden snel weg naar een wandeling van 3 uur. Het is een heel mooi bos, en het laatste stuk is stijl! Even goed zweten dus. Het is bijzonder om opeens hoge sneeuwtoppen te zien. Het wandelpad is weer uitstekend verzorgd, net als overal hier in de National Parks. En er zijn hier ondeugende bomen. We zien er eentje met een grote steen vandoor gaan.

Untitled

Na een welverdiende lunch op de parkeerplaats gaan we door naar Hot Springs resort. Er is een primitieve camping zonder sanitair. Dat lossen we op door lekker lang naar de hot springs te gaan en daar te douchen. Het water is lekker warm, wat extra knus is tijdens de regenbui die over trekt. We komen door en door verwarmd terug bij ons busje. Onder het genot van een mooie en snelle maaltijd van spinazie, puree en zalm praten we over onze financiën (op schema) en woonsituatie thuis (dakloos). Over één maand stappen we op het vliegtuig terug! Een heel raar idee.

UntitledUntitled

We slapen uit tot half 12. Dan is het even haasten voor de check-out! We trekken verder via het visitor center naar Hurricane Ridge. En zomaar opeens zijn we in wintersport sferen beland. We maken een wandeling over de weg, omdat we het pad niet kunnen vinden. Ondergesneeuwd! We proberen het een klein stukje, met als enige resultaat natte schoenen. We genieten nog even van het uitzicht en rijden dan maar door naar Rainbow’s End RV park. Het is een klein RV park langs de weg, waar toch weer verrassend veel mensen voor langere tijd staan. We komen ook een verpleegster tegen die daar woont. Zij reist haar werk achterna. Waar ze een baan kan krijgen rijdt ze heen met haar RV en woont nu hier in Rainbow’s End RV park. Niet de pot goud die de naam doet vermoeden.

De receptie is al dicht. Want de meeste RV parks leven hier van de snowbirds, en die komen met reservering en al keurig voor 17 uur aan. We krijgen van de ‘host’ van het park de codes voor de WC en wifi. De host is te herkennen aan het bordje ‘Host On Duty’ voor zijn RV en een grote drang tot sociaal contact. We maken een grote pot pasta en bakken koekjes. Er is een lichte verslaving ontstaan voor afbak chocolate chip cookies die ze hier in de supermarkt hebben. Met de geur van koekjes in de over lezen we een boekje en updaten we mijn nieuwe laptop.

17 – 18 mei: Seattle

De huiselijke sfeer bevalt goed, dus we maken appelflapjes voor ontbijt. Heel gezellig met en kopje thee erbij en de regen op het dak. De mevrouw van de receptie kletst er weer lekker op los (daarom heb ik de check in – check out taak), en laat weten dat ze ‘multi-ethnic’ is. Uhuh. Iets met voorouders uit Europa. Ze is wat van haar stuk gebracht als we per ongeluk over het geloof struikelen. Ze vraagt naar de naam van mijn husband. Ik zeg dat we niet getrouwd zijn. Zij zegt ‘oh you should’. Ik zeg dat dit niet belangrijk is voor ons. ‘O.’ Maar ze blijft er heel sportief onder.

UntitledOp naar Seattle! We gaan met het pontje, en komen precies op tijd aanrijden om nog mee te kunnen. We lunchen op de boot terwijl de skyline snel dichterbij komt. Onze eerste stop is het Klondike Gold Rush museum. En we hebben eindelijk begrepen hoe het werkt in Amerikaanse steden; we rijden gewoon met auto tot in het centrum en parkeren om de hoek.

Het is een leuk museum. Wat was die Gold Rush bizar! Mensen legden ongelooflijke afstanden af en het was afzien. En meestal voor niks. Vette pech! Er is meer verdiend aan het voorzien van deze ‘stampeders’ van kampeerspullen en dergelijke dan de stampeders zelf bij elkaar schraapten met goud zoeken. Gelukkig staat bij de ingang duidelijk aangegeven wie precies hoeveel heeft gedoneerd aan dit museum. We spelen nog even consument in de Apple winkel (Fitbit gekocht) en rijden naar een KOA camping.

UntitledWe starten de dag rustig op, net als onze laptops en telefoons die nodig moeten syncen. Dan rijden we naar de Space Needle. We zijn van plan om daar naar boven te gaan, maar het is vet duur (19 pp) met een lange rij. Dan lopen we liever wat rond in de stad. We bekijken de oude world fair. Ze hebben hier iedere maand een nieuw festival met een ander thema. We bewonderen een tijdje een gave bol-fontein met muziek. En als we daar dan toch zijn, drinken we een kopje koffie en gaat Kwin naar de kapper. Heel glamoreus, het reizende bestaan. De koffie blijkt vies, dus we moeten op zoek naar een goede koffietent. Die vinden we, waarna we moeten haasten om op tijd terug te zijn voordat de parkeermeter verloopt. We hebben een prachtige plek gevonden voor 2 dollar per uur op straat op 500 meter van de Space Needle. Alle andere parkeerplaatsen waar we langs lopen zijn 6 tot 10 dollar per uur. En zo zijn de triomfen van het reizende bestaan.

We lunchen en rijden dan door richting de Boeing fabriek. We hebben daar en tour geboekt om drie uur. En vervolgens komen we in een lange file. Het staat echt helemaal vast. Spanning en sensatie alom. We parkeren uiteindelijk om 5 voor 3. Gered! De tour is schaamteloos commercieel. We starten met een film, waarbij de informatiedichtheid wat te leiden heeft onder de commerciële doelstellingen. De gids heeft er vervolgens flink de vaart in met lopen, kijken en vertellen. En is een mooi stereotype gids: veel jargon en lachen om de eigen grappen. Dat mag de pret allemaal niet drukken: de Boeing productiehallen zijn indrukwekkend. Het is echt gigantisch, en het gaat nog best snel, zo’n vliegtuig bouwen! Grappig om te zien hoe ‘gewoon’ het lopende band werk is. Net als andere producten: stukje voor stukje tot het grote geheel af is. Ook de Jet engine werkt relatief simpel. Hij is alleen heel groot.

Na deze grootse ervaring rijden we richting Canada en strijken neer op een KOA camping. Het is een beetje een tokkie-camping. Er ontstaat ruzie op het grasveld over geparkeerde auto’s waardoor er geen ruimte is voor spelende kinderen. Er moeten medewerkers en echtgenotes bijkomen om de boel te kalmeren. Wij warmen onze pasta op.

Posted in Panamericana, USA | Comments Off on Coastal Highway

City hopping

22 – 23 april: San Diego

Het is alweer tijd om naar San Diego te gaan. Onderweg zien we het lampje Check Engine Soon aan gaan. Oh dear! Zou ons trouwe busje nu na zoveel duizend kilometer toch problemen gaan geven? Of zou de ‘garage’ ervaring in Peru (u weet nog wel, die modderige binnenplaats waar een paar stukken gereedschap rondslingerden) het busje nu fataal worden?

Het is tijd voor een professional, en we rijden snel langs een Ford garage. Ons garage trauma is snel vergeten. Een absolute top ervaring! Deze heren leggen keurig hoesjes over de stoelen voordat ze er gaan zitten werken en we krijgen een uitgebreide uitleg over het proces. Ze zijn eerder dan verwacht klaar, en we krijgen ons huisje gewassen en met gratis APK check terug. Om de feestvreugde af te ronden kopen we een sleutel-zapper. Eindelijk! Kwin is al vanaf Chili aan het watertanden bij het idee. Wat hadden we hier opdringerige mannetjes bij grensovergangen goed mee kunnen laten schrikken! Want er zit uiteraard ook een ‘toeteren op afstand’ knopje op.

Untitled

Terwijl de Ford professionals met ons busje bezig waren zijn we langs Home Depot gelopen, hebben een broodje geluncht bij Subway en koffie gedronken bij Starbucks. Een prachtige all-American afternoon (behalve dat we lopend waren natuurlijk).

We rijden door naar San Diego. We hebben een KOA camping gereserveerd met een deal: 2 nachten, bundle of firewood en fietshuurcoupons. Da’s mooi denken wij, kunnen we morgen de stad in fietsen. Tijdens de rit zegt Kwin opeens: ‘oh, ons nummerbord is gejat’. WAT?!? Hij bedenkt zich dat hij iets raars zag aan de auto, en realiseert zich net pas dat dit het gebrek aan het nummerbord aan de voorkant is. Crap. Een of andere eikel wilde wel zo’n hip Chileens nummerbord waarschijnlijk. Dat gaat nog veel gedoe geven, kunnen we vast verklappen. Op de camping zetten we ons all-American thema voort en barbecuen met steak, mais en aardappelkoekjes.

Het plan voor de volgende dag is een fietsrondje door San Diego, het vliegdekschip checken, en koffie drinken in het centrum. Bij de receptie blijkt de fietsverhuur eigenlijk bedoeld voor fietsen OP DE CAMPING. ??!!? Klein cultuurverschilletje. What on earth moeten wij met een fiets op de camping? We mogen de twee beachcruisers toch meenemen, en krijgen geïmproviseerde fietssloten mee.

Untitled

Onderweg zien we een groepje motorrijders met korte broek en zonder helm. Mooi stereotype, niet heel veilig. We gaan langs het politiebureau. Als we een rapport willen laten maken van de diefstal van ons nummerbord dan moeten we lang wachten en ze kunnen niet garanderen dat we een kopie van het rapport krijgen voordat we verder moeten op onze road trip. Ze adviseren om het rapport in LA te laten maken.

Untitled

We fietsen door naar de stad. Dit valt toch wat tegen op onze beachcruisers. Het zijn geen vakantiefietsen, en duidelijk beter geschikt voor campinggebruik. Er is wel een fietspad! En een heus centrum met mooie architectuur. We proberen twee verschillende koffietentjes en verbazen ons over hun interpretatie van een ‘kleine’ cappuccino. Dan doen we nog even cultureel op het vliegdekschip. Dat is ingericht als museum. We ‘verbazen’ ons weer over een cultuurverschil: dit voelt voor ons eerder als onprettige oorlogspropaganda dan als museum. Zo is er een uitgebreide tentoonstelling over het vliegtuig met de ‘Highest Kill Rate!!’ Dat die is ingezet in een oorlog die bij nader inzien misschien niet zo’n goed idee was is nergens terug te vinden, en doet overigens ook niets aan af. Een beetje griezelig.

Op de terugweg krijg ik een lekke band. We gaan verder terug met de tram. Goede OV service! Met weer overal tweetalige bordjes, Engels en Spaans.

24 – 25 april: Op naar Disneyland!

UntitledWe rijden met ons busje over de bekende brug naar San Diego. Daar eten we wortelcake en rijden dan verder naar Anaheim. De camping daar ligt bijna in de snelweg, heel pittoresk. Er is wel een zwembad waar we gebruik van maken terwijl we genieten van de all-American soundtrack.

UntitledWe doen een dagje Disneyland. Omdat we een stel Hollanders zijn LOPEN we naar het park en sluiten aan in de rij. Je mag eerder naar binnen dan de opening van 10 uur. Om vervolgens alleen toegang te hebben tot de winkelstraat met souvenirs en snacks. De attracties blijven netjes dicht tot de officiële openingstijd. Sluw hoor. We drinken een cappuccino.

UntitledWe doen allerlei klassiekers en Disney thema’s, waaronder: de Jungle cruise (wel aardig, flauwe grappen in een bootje), Indiana Jones, Pirates (leuk!), Matterhorn achtbaan (wat gezapig, niet echt eng), It’s a small world (oh dáár komt dat liedje vandaan) en Splash mountain (leuk!). Helaas waren zowel de Space Mountain, Rock train en de Submarine dicht. Jammer, misschien had daar wat meer vaart in gezeten. We hebben ook Captain EO met Michael Jackson gezien, wat erg grappig was. En Star Wars, zo’n 3D film ding met bewegende stoelen. Die was best eng. Hun innovatieve centrum “Innovention” was sadly outdated.

Untitled

Als we in een attractiepark zijn moeten we natuurlijk even stilstaan bij de Efteling. Overigens is meneer Disney langs geweest bij de Efteling voordat hij aan de slag ging met Disneyland. Dit park in California is kleiner dan de Efteling, minder spannend of fantasierijk en wat commerciëler. Was wel een leuke dag! Met echte Disney eenden, die daar wonen en leven van de left overs van het terras.

Untitled

Volgens Kwin is het park nog precies hetzelfde als vroeger toen hij er met zijn ouders was.

Weer een sluwe actie bij de sluiting: de eindparade bij de ingang, waardoor iedereen al richting de uitgang loopt. We sluiten de dag af met een prima pizza. Leuk om even iets heel anders te doen! Al dat reizen maar de hele tijd…

26 – 27 april: Los Angeles

We strijken neer in Los Angeles. California heeft het zwaar gehad de afgelopen jaren. Een van de oplossingen: alle State dingen 2x zo duur maken. Hierdoor staan we op de bizar dure Dochweiler Beach State Park met even bizar vies sanitair. Aan het strand, en onder de startbaan van een van de drukste vliegvelden ter wereld. Een ideale plek voor vliegtuigspotters. Niet voor ons.

We rijden naar downdown LA, waar we een parkeerplek vinden en een Amazon pick-up doen. Handig! Kan je iets bestellen en het in zo’n locker laten bezorgen op een plek waar je denkt te zijn. Ideaal als je geen USA adres hebt en/of onderweg bent. Dan drinken we een kopje koffie (uiteraard) en maken een wandeling. Downtown LA is niet heel bijzonder, vinden wij. Terug bij huis wordt er weer ouderwets gewerkt. Aan de autolampen en router inbouwen (Kwin) en aan een CV en sollicitatiebrief (Merel).

Untitled

We kunnen het niet laten, en huren wederom een fiets. Dit keer is het materiaal een stuk robuuster, en er ligt een prachtig fietspad langs het strand. We aanschouwen een mooi stukje Amerikanisme: de stukjes strand die vanuit een rechte lijn van de (direct aan het strand gelegen) parkeerplaats naar de zee gaan zijn heel druk. De rest van het strand is vrijwel leeg. Nee, de gemiddelde Amerikaan houdt niet van lopen.

Bij Venice Beach Walk doen we een lunch. Leuk tentje. Het is hier alternatief hip, met volk in alle kleuren en maten en tatoeages. Verderop bij Santa Monica pier is er een hele andere sfeer, meer sjiek hip. Nog wat verder vinden we een kapper. Dat was hoog tijd.

We cancellen de 3e nacht op de kansloze State Park camping. We hebben genoeg vliegtuigen gehoord en gezien. We kunnen niet direct geld terug krijgen, maar ze beloven dat het bedrag binnen een maand wordt teruggestort op onze creditcard. Tot op de dag van vandaag is dat nog niet gebeurd.

28 april: Hollywood

We rijden door naar Hollywood. Dit lijkt op Las Vegas, maar dan zonder de casino’s: zeer toeristisch, schreeuwerig en met veel proppers. Ik kom erachter dat het beroemde Hollywood bord is ontstaan als reclame voor een bouwproject. Grappig.

UntitledWe bekijken de Walk of Fame en het Dolby theater waar de Oscars worden uitgereikt. Daar kan je overigens niet zomaar in zonder een bizar dure tour te boeken. We lopen langs nog wat andere bekende theaters. Ach, het is wel aardig allemaal. Zonder dat de sterren zelf er rondlopen is het niet heel bijzonder.

We gaan naar het LACMA museum. Er hangen wat mooie oude meesters, soms verstopt tussen onwaarschijnlijk kerkelijke kitsch. Maar cultuur onverantwoord als ik ben zijn de hoogtepunten het supersnelle publieke internet, de goede koffie en een bouwwerk met speelgoedautootjes. Iemand heeft een soort gigantisch doolhof van hoge gebouwen en rijbanen gemaakt met een lopende band waar de autootjes 4-baans omhoog worden getrokken. Daarna roetsjen ze weer naar beneden. Fascinerend om te bekijken, en een mooi beeld van LA: veel hoge gebouwen met gigantisch brede snelwegen er tussendoor met heel veel auto’s.

Untitled

Ze hebben verbazingwekkend veel in het LACMA. Er is een hele galerij vol Picasso’s, te leen van een getrouwd stel. Hun naam hangt dan ook overal. Dat zien we wel vaker: de drang om je naam ergens op te hebben staan zorgt voor veel donaties voor van alles. Er is ook een ‘adopt a highway’ concept, waarbij mensen of bedrijven een stuk snelweg onderhouden of schoonhouden. Zeer nuttig gebruik van de wens tot vereeuwiging!

Untitled

Al met al is het een leuke stop hier in LA. En tegen alle verwachtingen in hebben we zomaar gratis op zondag kunnen parkeren. Een afslag naast de super drukke hoofdstraat is er opeens serene rust, suburbia en gratis parkeren. We rijden door Beverly Hills en langs Rodeo Drive. Hier zitten allemaal dure autodealers. Zelfs bij de Budget autoverhuur staan BMW’s en Mercedessen. Er lopen 6- en 8-baans wegen dwars door de stad. Bizar.

Na deze weinig subtiele dosis stad rijden we de Coastal Drive op. Wat is het hier mooi! We vinden ook nog een RV park dat mooier, goedkoper en oneindig veel stiller is dan het State Park onder de startbaan. We zijn weer helemaal in ons element in ons campertje.

Posted in Panamericana, USA | Comments Off on City hopping

National Parks & Vegas baby!

13 – 14 april: The Grand Canyon

Vandaag gaan we op pad richting de Grand Canyon. Eerst maakt Kwin de radio nog af met draadjes solderen en alles. Tegen de tijd dat we vertrekken roept de beheerder van het RV park vriendelijk en/of sarcastisch ‘Are you leaving soon then?’ en geeft ons vervolgens een ‘goodbye hug’. Gut.

BHvewzJCIAESl-k.jpg-large

Net als de mensen is het landschap ook weer echt anders dan we tot nu toe hebben gezien: Het Woeste Westen! Zo ontzettend veel ruimte en woestijnachtig landschap. Dit wordt mooi geïllustreerd door een vliegtuigsloop langs de weg. Net als voor auto’s, maar dan rijen vol gigantische vliegtuigen. Een indrukwekkend gezicht.

In het McCafe willen ze wederom geen losse espresso verkopen, of een gewone cappuccino. Die zijn natuurlijk bedoeld als extra shot in je slagroom drankje, en cappuccino’s drink je koud of met een raar smaakje. Ze hebben er wel altijd wifi, en ik hoor van een potentiële nieuwe baan in Nederland. Jeetje! Dat leven begint ook weer over een paar maanden.

In de Grand Canyon zoeken we een mooie camping. En we hebben een Amerikaanse primeur: nadat we maandenlang de grootste op de weg te zijn geweest en uit parkeerplaatsen puilden worden we geweigerd bij het ‘Trailer Village’. We zijn te klein. Hun plekken zijn bedoeld voor rijdende huizen met zithoek en open haard. Dus we wijken uit naar de meer basic camping. En dat is absoluut fantastisch. Midden in een bos, naast de Grand Canyon met ruime plekken. We stoken een vuurtje, barbecuen een geniale maaltijd en eten aardbeien toe. Oh yeah! Hiervoor zijn we naar Amerika gekomen: prachtige natuur, camping met BBQ en een luxe supermarkt om de hoek.

Untitled

Kwin begint de dag als monteur. De nieuwe headboard wordt op het busje gezet. Daarna gaan we snel richting de Grand Canyon. Het valt op dat hier een andere doorsnede van de Amerikaanse bevolking komt dan in de gemiddelde McDonalds: er zijn minder dikke mensen in het park. Dit zijn de mensen die vrijwillig gaan wandelen.

In het visitor center drinken we een cappuccino en kiezen we een wandeling. Langs de hele Canyon rijden shuttle bussen naar de verschillende paden. Bij de start van onze wandeling eten we eerst nog eens een hot dog (we passen ons graag aan), en durven na dit uitstel eindelijk onze 4 tot 6 uur durende wandeling te starten. Het is hier prachtig, met  wijdse uitzichten en mooie schaduwen. Het wandelpad is ook heel netjes verzorgd. Er wordt duidelijk veel gedaan om de mooie natuur toegankelijk te maken voor publiek. We maken ons wel enigszins zorgen over de mensen die op de terugweg zijn. Die zien er verdacht vermoeid uit. We hopen nog genoeg fietsconditie te hebben om ook weer omhoog te komen.

BH7qR51CcAAvWF9.jpg-large

Na een uurtje zijn we bij de 3 mile hut. Er is een uitkijkpunt nog een stuk verder, maar we vrezen dat we dan niet op tijd terug zijn voor een volgende BBQ. Of dat we überhaupt niet terug omhoog komen. Dus we gaan op de terugweg. We knallen in 1,5 uur terug omhoog, en zijn bijzonder tevreden met onszelf en onze conditie. Nog geen 3 uur over de wandeling van 4 tot 6 uur gedaan. Waar 5 maanden fietsen al niet goed voor is. Mijn knieën zijn wat minder tevreden met deze oefening, en ik hinkel naar de luxe supermarkt voor de inkopen voor een volgende zalige BBQ maaltijd. Vlees, maïs en aardappel. Zonder pannen 🙂  We kruipen gelukkig en vroeg ons bed in en zetten de verwarming aan. De voorspelling is -6 graden.

15 – 17 april: Lag Vegas!

Met brakke knietjes en milde spierpijn verlaten we de Grand Canyon. We strijken weer neer in de McDonalds. De opbrengst van de wifi en McCafe zijn dit keer zowaar losse espresso’s (voor ruim 2x de prijs) en een hotel in Las Vegas! Op weg naar dit gokparadijs rijden we over een weg met ongelooflijk veel niets. Land dat gewoon land is. Geen tuin, akker, golfbaan of projectontwikkelaar landgoed. Het ligt daar maar gewoon een beetje, alsof ze nog wat over hadden. Het is verrassend bijzonder om zoveel niets te zien!

Tussen zoveel leegte kom je ook tot nieuwe inzichten. Bijvoorbeeld dat de dag & totaalteller van onze V8 camper op miles staan, en niet in kilometers zoals erbij staat aangegeven. Dat is goed nieuws voor ons gemiddelde verbruik, dat hiermee op zo’n 1 op 6 komt. Gelukkig is de benzine hier goed te betalen.

We stoppen onderweg bij de Hoover Dam. Ook weer heel mooie omgeving! De dam is in art deco stijl gebouwd, en zorgt voor een groot deel van de stroomvoorziening van Las Vegas. En dat zegt wel wat.

BH_4Yk4CIAAq4Sr.jpg-large

En dan zijn we zomaar in Las Vegas. Er staat een lange rij voor de incheckbalie, en dat geeft niets. Er is veel te zien! Met name veel gok machines, en ook een hele Efteling achtige aankleding van de hal. We hebben een mooie kamer, met uitzicht op een achtbaan van een ander hotel. Wat een bizarre plek! We eten bij de Italiaan van het hotel, een ruimte binnen de grote hal (want je moet natuurlijk zo lang mogelijk binnen blijven). Het eten is prima. Lekker duur ook.

Het voelt wat vreemd voor ons om binnen zo’n groot gebouw te zitten na bijna een jaar op campings te hebben gestaan. Om wat van onze vrijheid (en geld) terug te winnen halen we ontbijt op uit onze camper. Dan gaan we aan de wandel. Je kunt hier dagen rondlopen zonder te gokken en toch je ogen uit kijken! Je kunt ook beter blijven kijken, want iets doen kost meteen een klein fortuin. Lunchen bijvoorbeeld. We gaan voor een nog redelijk betaalbaar Subway broodje.

Er staan werkelijk gigantische gebouwen, de een na de ander. Er is een groot verschil in klasse tussen de complexen. Van compleet geragd tot super chique in de Bellagio. De aankleding is heel bijzonder, hier met allemaal vlinders aan het plafond. We vinden ook een hoek met allemaal kitsch uit Nederland! Windmolens en klompen uiteraard.

BIFA9MCCQAAnq16.jpg-large

In The Venetian hebben ze binnen een klein Venetië nagebouwd. Inclusief grachten, bootjes en nep-blauwe-lucht. En echte Italiaanse koffie! Wij doen even een terrasje aan de gracht (binnen dus) met een cappuccino.

Untitled

We zien ook nog een bordje op het toilet dat een heleboel helder maakt. Het zit dus zo: je moet het toiletpapier niet ergens op de grond gooien, maar IN het toilet! Weer wat geleerd van Vegas.

BH7q_NbCUAIIUt0.jpg-largeBIFB_aWCIAAwXWQ.jpg-large

We checken nog even de ook al gigantische M&M winkel, met bizarre hoeveelheden en types M&M’s. Dan lopen we terug over de Boulevard en eten bij ons hotel bij de Nine Fine Irishmen. Ook weer prima kost, met dezelfde prijs/kwaliteit verhouding als de Italiaan.

We doen weer een camping ontbijt op onze hotelkamer en lopen daarna de andere kant op vanuit ons hotel: richting het kasteel en de piramide. Dit lijkt de minder sjieke hoek van de Boulevard, het is een beetje een verlopen boel. En toch allemaal groots en meeslepend. En makkelijk in te verdwalen. Ze willen je dan ook graag binnen houden. We gaan de uitdaging aan om door alle gebouwen en onderlinge verbindingen terug te lopen, zonder naar buiten te hoeven. Lukt bijna helemaal.

BIHCrZQCcAAV0di.jpg-large

We lopen hier al bijna meer dan in de Grand Canyon, en we gaan nog even door. In Cesars Palace zijn we wederom onder de indruk van hoe groot het is, en van de ronde roltrap. Hoe zou dat werken? Naast indrukwekkend bereikt het ook een ongekend level van kitsch. De namaak Trevi fontein met indoor blauwe lucht spant de kroon.

BIHCHn-CIAAmmTQ.jpg-large Untitled

We sluiten ons bezoek af door los te gaan op het buffet in Bellagio. Zo. Veel. Eten! We wandelen terug langs de vlinders, chocoladefonteinen en nog twee hele mooie moderne luxe complexen. Aria, dat is er eentje voor een volgend bezoek…

18 – 19 april: Death Valley

Na alle pracht en praal stappen we weer in ons kleine rijdende huisje en gaan op weg naar Death Valley. De laagste, droogste en warmste plek van Noord Amerika. Onderweg vinden we nog een sloop die de schroefjes heeft die ons busje nodig heeft. We gaan ook nog even een Walmart binnen, maar die heeft maar een kleine voedsel afdeling. Die slaan we over, en bij de volgende afslag naar een winkelcentrum zijn we even niet in de stemming. Maakt ook niet uit, die dingen liggen toch om de honderd meter langs de weg.

Behalve hier natuurlijk. Richting Death Valley is er woestijn. Punt. Het is weer een heel bijzonder landschap, met veel zand en niets. In het National Park van Death Valley is er gelukkig een General Store zodat we wat te eten hebben. Hun voedsel afdeling is nog minimaler dan de Walmart, en de camping volgt dit thema: er is geen douche en de check-in is zelf-service. Een sympathiek concept.

Untitled

De volgende dag verkennen we Dantes Viewpoint in Death Vally. Via een mooie kronkelweg gaan we omhoog. Daar hebben we een wijds uitzicht over het Laagste Punt van Noord-Amerika: een zoutvlakte onder zeeniveau. Na dit spektakel maken we een wandeling door een ruig zanddoolhof bij de Golden Canyon. De paden zijn ingesleten in het (zand?)steen, wat je doet hopen dat het niet opeens hard gaat regenen. Wel heel onwaarschijnlijk, op de Droogste Plek van Noord Amerika…

Untitled

UntitledDaarna doen we nog een kleine wandeling over een boardwalk. Deze volgt een klein stroompje, met een stel kleine bikkels als bewoners. Hier wonen de ‘pupfish’. In water zouter dan de zee, met soms maar een centimeter water en temperaturen van 0 tot 40 graden. Wij krijgen het al warm bij het idee, en doen een drankje bij een klassiek ‘western’ winkeltje met veranda en schommelstoelen.

Dan zijn we klaar voor ons laatste tripje in Death Valley: een wandeling door een kloof naar een waterval. Een leuke afwisseling, omdat het in de kloof wat groener is. Er zijn zelfs bomen, nadat we in de rest van het Park tot nu toe precies twee plantjes hebben gezien. Dat bevalt wel, dus we gaan op weg naar Joshua Tree National Park. Onderweg eten we bij de zoveelste fastfood keten, Carls jr. Dat voldoet aan de verwachtingen. We maken een tussenstop bij Fairgrounds met weer het sympathieke zelf check-in concept.

20 – 21 april: Joshua Tree National Park

Voor dit National Park hebben we hetzelfde plan als voor Death Valley: in het park zelf op een camping gaan staan en dan zoveel mogelijk lopend de boel verkennen. We stoppen bij het visitor centre om de routes op te vragen, en krijgen slecht nieuws: alle campings zijn vol. Dus zoeken we een private camping in de buurt. Dit is een Good Sams park, en maakt de kleine teleurstelling ruim goed. Het is er bijna eng netjes, je krijgt full hook-ups en er is een zwembad, bubbelbad, sauna en laundry. We besluiten zo veel mogelijk te gebruiken en doen de was. Kwin werkt aan het vervangen van de bougies en ik schrijf aan ons blog. Een heerlijk ontspannen middag zonder toeristische gebeurtenissen.

Untitled

De volgende dag rijden we het Park in. Wat een bizar landschap, met even bizarre bomen! De verhoudingen lijken niet te kloppen. We maken een prachtige wandeling in dit ‘Wonderland’. Er zijn grote heuvels van rotsen. Door de horizontale en verticale breuklijnen lijkt het net of een oude beschaving van reuzen met een blokkendoos heeft zitten spelen. De Joshua Trees maken het landschap afwisselender dan Death Valley. In de schaduw van de blokkendoos rotsen groeien ook gewone bomen en planten. Terug op de camping gaat Kwin weer aan het monteurswerk en doe ik wat sollicitatiewerk.

Untitled

Posted in Panamericana, USA | Comments Off on National Parks & Vegas baby!

This is the United States

8 april 2013: aankomst in het beloofde land

En dan is het zo ver. Na maanden van ontdekkingsreizen in vreemde culturen met onduidelijke bureaucratie en hier en daar een guerrilla strijder, gaan we het Westerse Walhalla binnenrijden. De plek waar we alles begrijpen en ‘gewoon’ vakantie kunnen vieren in een land met prachtige natuur. Een ontspannen afsluiter van onze reis!

Met dit happily ever after in ons hoofd is de eerste kennismaking met het zuiden van Amerika even schrikken. Hieronder onze eerste indruk van het land inclusief de een-na moeilijkste grensovergang van onze reis. De moeilijkste komt nog: van Canada terug Amerika in. Voordat je verder leest even voor de goede orde: we hebben een fantastische tijd gehad in Amerika en zouden er graag nog eens doorheen camperen. Maar de volgende keer zijn we beter voorbereid op de cultuurshock…

Mexico verlaten is geen probleem. Er is geen ‘exit’ douane en je krijgt geen stempel van het verlaten van Mexico. Beetje vreemd, omdat er wel een uitgebreid proces inclusief voorruit-sticker was om erin te komen. Maar nu kom je direct bij de Amerikaanse douane terecht. En dan kan het feest beginnen.

De eerste post lijkt alleen te bestaan om te registreren welke nationaliteit auto en inzittenden hebben. Dit blijkt een grote uitdaging voor de Amerikaanse jongeman in het hokje. “Chile?! Oh my, I don’t even know the abbreviation for that. I’ll just put in Mexico.”

Ehm, ok. Jouw feestje. We mogen doorrijden tot de volgende post. Dat is een soort benzine station opzet met per ‘pomp’ een politieagent die de papieren controleert en de auto doorzoekt. Het blijkt al snel dat wij eerst elders heen moeten om onze papieren te regelen. Ondertussen moeten we de auto open laten, met ons hele hebben en houden. Iets dat nog bij geen enkele andere grens van ons verlangd is. We vragen of er dan steeds iemand bij blijft, waarop de politieman met de nodige trotse arrogantie antwoord met “This is the United States m’am, nothing’s gonna happen.”

Nee, want er is helemaal geen criminaliteit in de USA. Nou ja, niks aan te doen, we moeten toch echt die papieren regelen. In het kantoor moeten we lang wachten. Wanneer we aan de beurt zijn begint de jongen achter de balie aan een uitgebreid bureaucratisch proces en vraagt ons allerlei groene papieren in te vullen. Door bepaalde vragen komen we erachter dat dit het ‘niet-ESTA’ proces is, terwijl we nog een geldige ESTA verklaring hebben van een eerdere trip naar de USA. Volgens de ESTA website zou hij dat in zijn systeem moeten kunnen zien. Dat was hem duidelijk niet gelukt. Zijn baas begint zich ermee te bemoeien. Hij doet nog een poging in het systeem. Zijn baas staat ondertussen schuin achter hem mee te kijken omdat het lang duurt. Niet bijzonder constructief, en onze jongen zegt ‘I appreciate the help’. We kunnen niet achterhalen of dit diep sarcasme is of oprechte vriendelijkheid.

Hij is nog eindeloos bezig en steeds in overleg met zijn baas. Uiteindelijk lijkt het gelukt om onze ESTA verklaringen te vinden en moeten er vingerafdrukken worden afgenomen. Het apparaat doet het niet. De baas van de jongen neemt ons mee naar een ander apparaat. “OK, they’re ready to pay.” Ehm, wat betalen? We hebben al voor onze ESTA verklaringen betaald. De baas: “Oh, I guess you didn’t hear me explain to my collegue before.”

Nee meneer, inderdaad niet. Gezien jullie balie hoog genoeg is om jullie te verbergen als jullie je terugtrekken om geheimzinnig te doen op de computers en het gesprek duidelijk niet naar ons gericht was. En dan vinden zij Nederlandse directheid onbeleefd. Nou het is natuurlijk logisch dat we opnieuw moeten betalen om de USA binnen te komen, want (spreek uit met nasaal Amerikaans accent):

“Well m’aaaam, the ESTA was created for aaaaiports, this is a laaaand border. Until they tell us to stop charging you here, we charge you.”

Indeed. Welkom in Amerika!

En dat is precies de mentaliteit waar we onze eerste dagen in de VS zo van van ons stuk zijn. Ze doen zeker meer aan klantgericht glimlachen, maar echt behulpzaam is het vaak niet. Hun bureaucratische processen zijn minstens even ergerlijk als de extremen van Latijns Amerika. Met het essentiële verschil dat ze het als hun patriottische plicht lijken te zien om daar zo star en humorloos mogelijk mee om te gaan. We missen de creativiteit. De humor over het doorsturen naar nog een volgend loket. Hier geldt: wanneer er regels zijn, dan volg je die tot op de letter. Of ren je naar je supervisor.

Een voorbeeldje uit de McDonalds. Ze hebben koffiemachines staan die een losse espresso kunnen maken. Zo kan je een extra shot espresso aan je ‘extra latte 1% melk moccachino’ (let op dit product kan sporen van koffie bevatten) laten toevoegen. Er zit op de kassa echter geen knopje voor een los kopje espresso. Dus krijg je die ook niet. Bovendien snappen ze niet waarom je dat in godsnaam zou willen. “Are you sure? You know it’s just a little bit of coffee, right?”

Hoe dan ook. Met onze laaaaandborder USA waivers mogen we het land in. Nee nee, jullie hebben niets nodig voor de auto verder. Ook geen verzekering? No no, have a great trip. Welcome to the United States.

Het leven hier is abrupt compleet anders dan de rest van ons avontuur in de Amerika’s. Opeens zijn we blank onder de blanken, verstaan we de taal (dat blijkt lang niet altijd een pre te zijn) en zijn we klein. En langzaam. Waren we tot Mexico steeds de grootste en snelste op de weg, inclusief het openbare busvervoer, hier steken we boven bijna niemand uit en heeft iedereen ronkende v8 motoren. Er zijn wat overeenkomsten met Mexico, maar vergeleken met alle landen daarvoor zijn we op nieuw terrein. Mexico lijkt overigens niet helemaal te zijn opgehouden. Het lijkt hier langs de kust vrijwel geheel tweetalig! En op de verkeersborden staan niet alleen de miles, maar vaak ook de kilometers vermeld.

Onze eerste indruk van Amerika: het bestaat uit lege ruimte en/of natuur, stripmalls en outletdorpen. En natuurlijk de snelwegen die deze elementen met elkaar verbinden. Met reclameborden ernaast met teksten als “Motorcycle accident? Call 1-800-LAW-TIGERS”. In de winkelcentra zitten vooral veel grote ketens, en weinig kleine eigen ondernemers.

Verder zijn er veel RV parks! Grote betonnen campings, bedoeld voor gigantische camperbussen. Op veel van die parken mogen wij alleen niet staan. We zijn niet oud genoeg voor deze 55+ parken, en bovendien willen we er niet minimaal 1 maand staan. Dit is ‘snow bird country’, ingericht op pensionado’s die met hun RV de zon achterna reizen. Gelukkig vinden we toch altijd een slab of concrete met full hook-ups (water, riool, tv: de basisbenodigdheden). En de supermarkten zijn goedkoop, net als de benzine. Met ook nog goed onderhouden (snel)wegen is het hier goed toeven voor mensen met een V8 camperbusje.

Kon je in Mexico altijd binnen een paar minuten in een ‘pollo’ tent staan, hier zijn werkelijk o-ver-al McDonalds en andere fastfood ketens. Deze zijn de hele dag door druk. Met alle soorten mensen, waaronder rednecks en trailer trash. En ouderen. En heel veel FAT people. Oh my! Niet van het type ‘moet eens wat vaker de trap nemen’, maar echt onwaarschijnlijk ziekelijk dik. En die staan dan dus in de rij voor een McMenu, extra large.

We kijken onze ogen uit in deze mix van bekende ketens en ‘gezien van tv’ met de onverwachte culturele shock van hoe anders het is dan ons eigen Westen.

8 – 10 april: Autoverzekering

Onze eerste dagen in de USA staan in het teken van cultuurshock en autoverzekeringen. We rijden richting Tuscon, en komen er met een blik op het internet achter dat rijden zonder autoverzekering een ‘criminal offence’ is. Hadden ze ons 2 meter na de grens weer aan moeten houden. Amerika is het eerste land van de Panamerican Highway met verplichte verzekering voor buitenlanders die dat niet aanbieden op of bij de grens. En waar ze bij de grens kennelijk niet weten dat een autoverzekering verplicht is. En ze gaan verder. Deze verzekering is bijna niet te krijgen als je geen US drivers license en adres hebt. We zijn 3 dagen bezig om agents en verzekeraars te bellen en te mailen. Uiteindelijk wil (‘kan’) maar één het doen, en die bieden geen minimum polis. “That’s bad coverage m’am, and we don’t want our customers to have bad coverage”.

Heel aardig van ze. We worden door de vriendelijke Tina geholpen, maar voelen ons wat in de kou gezet door de USA. Lekkere deadlock, iets verplicht stellen maar niet mogelijk maken.

Op het RV park waar we uiteindelijk terecht kunnen de eerste nacht hangt een bordje “I’m all for gun control. I use both hands.” Ja, we zijn in Texas!

In het winkelcentrum iets verderop is een erg goede supermarkt. Daar weten ze hier wel raad mee: veel eten. In dit geval is er veel mexicaanse waar, en spreekt het voltallige personeel Spaans. Dat was overigens ook zo bij de douane (iedereen op z’n minst tweetalig) en de McDonalds. Iedereen lijkt onderling Spaans te spreken. Een mooie overgang voor ons vanuit Latijns-Amerika!

De derde dag gaan we naar een groter winkelcentrum iets verderop. Met de bus, omdat we niet zeker weten wat er zou gebeuren als we worden aangehouden zonder autoverzekering. Het valt op dat busreizigers er allemaal wat shabby uitzien. Dit is duidelijk niet het vervoersmiddel voor mensen die zich enigszins kunnen veroorloven een auto te kopen. Deze mall heeft een GIGANTISCHE parkeerplaats. Bijzonder hoe anders dorpen zijn ingericht als ze zijn gebouwd na de ontdekking van de auto en in een land met ongelooflijk veel ruimte.

11 -12 april: Op shopping spree in Phoenix 

We rijden van Tuscon naar Phoenix, en verkennen een ander aspect van de USA: de consumptiemaatschappij. In het land van herkomst van ons busje hopen we wat leuke upgrades te kunnen doen. En we starten een onderzoek naar het cultureel erfgoed van Amerika: de grote diversiteit aan (fast food) ‘restaurants’. De eerste stop: de IHOP, International House of Pancakes. Onderzoeksresultaat: prima, maar echt fast food. Het heeft weinig te maken met de Nederlandse pannenkoek. Ook hier weer opvallend druk, en de hele ervaring is gericht op bulk verwerking van zowel klanten als porties voedsel.

BHnTr5NCIAIzgFF.jpg-large

Voor de auto zijn we op zoek naar een nieuwe ‘head board’ en een aantal kleine schroefjes en klemmetjes. Die zijn na de aanrijding in Peru en de reparatie bij de ‘garage’ beschadigd en/of spontaan verdwenen. Op de sloop kunnen we de ‘head board’ bestellen en de schroefjes oogsten. Die board wordt uiteindelijk niet op tijd geleverd. Verder kopen we bij de Best Buy een ‘app radio’, een mooie gadget. Die vinden we pas bij de derde Best Buy waar we langs komen. De eerste had hem niet, de tweede dacht hem te hebben, maar bleek 3 medewerkers en 3 kwartier nodig te hebben om een ‘nieuwe’ doos met kauwgom erin uit de voorraad op te duikelen. De eerste twee medewerkers hadden uiteraard niet de juiste sleutels en autorisatie. Een prachtig tafereel dat rechtstreeks uit de Buy More (tv serie Chuck) had kunnen komen.

Onze derde missie is de Camping World. Die hebben een collectie Airstreams staan. Wat een prachtige caravans! Het is dat we helemaal geen caravan willen en ze schreeuwend duur zijn, maar wat een ontwerp en inrichting! We kopen wel een nieuwe ‘canopy’, zo’n partytent. Wanneer we richting RV park rijden zegt Kwin ‘Nu heb je heel Phoenix gezien.’ Huh? We zijn helemaal niet naar het centrum geweest! Ik pak eigenwijs de kaart erbij en jawel: dit was het. De gemiddelde Amerikaanse stad lijkt uit verschillende woonwijken, een financial district en een aantal winkelcentra te bestaan. Even wennen, maar wel super handig dat je overal met de auto heen kunt rijden 🙂

BHnT4rxCIAAOMbV.jpg-large

We vestigen ons op een RV park om de nieuwe aankopen uit te proberen. We reinigen de watertank, Kwin begint met het inbouwen van de nieuwe radio en we zetten de canopy op. Die blijkt gigantisch, en lekker stevig. (Ons vorige exemplaar uit de Sodimac (de Gamma van Chili) was na eerste gebruik helaas gebroken.) Hij past maar net op onze kampeerplaats, wat wel wat zegt op een RV park ingericht voor super-campers met uitschuifbare panelen.

BHv-9tgCUAIqX7W.jpg-large

Posted in Panamericana, USA | 1 Comment

Wie wat bewaart…

… die heeft bijna vier jaar na terugkomst van een jaar reizen nog aantekeningen slingeren van de laatste 2,5 maand van die reis. Theoretisch had dat natuurlijk eerder uitgewerkt kunnen worden in een blog. Maar ja he. Dan kom je terug en ben je op zoek naar een huis en een baan. Dan vind je die en ben je daar weer druk mee. Raak je zwanger en houdt dat je weer van de straat. Moet je een nieuwbouwhuis inrichten, nog twee keer verhuizen…

U kent het wel. Het leven. Nu kan ik ieder moment bevallen van ons tweede kind. En dat leek mij een volstrekt logisch moment om dit losse eindje eens weg te werken. Uiteraard moest meteen de hele website op de schop omdat het gebruikte thema niet meer ondersteund wordt. Vandaar het nieuwe uiterlijk.

De komende dagen kan je dus een aantal nieuwe posts verwachten over onze tijd in Amerika en Canada van april tot juni 2013. Dit is meer voor ons eigen archief. We zijn niet beledigd als je het niet leest of niet reageert.

Posted in Panamericana | Comments Off on Wie wat bewaart…