Live Free, Die Hard

En daar sta je dan rond etenstijd na een venijnige 20% stijging hijgend naar je mueslireep te grabbelen terwijl het steeds harder begint te regenen en op de GPS, de komende 10 km, geen teken van leven te zien is. Fietsvakantie in Engeland dus. Wat wil een mens nog meer?

 

Hoe het allemaal zo gekomen is…

 

Na Haamstede waren we al snel in België, waar we konden genieten van brede boulevards, kunst aan de kust en een biertje op het terras in Oostende met Ina en JW. En camping De Zeester. De meest kansloze opstapeling van stacaravans die ooit uit de grond gestampt is. De ene voortent sluit vrijwel naadloos aan op de achterkant van de volgende troosteloze caravan, met een minimale hoeveelheid groen ertussen. Verder hadden ze een triest, winderig grasveld naast de weg. Speciaal gereserveerd voor trekkers die niets anders meer konden vinden voor die avond. Je ziet het aan de blik en lichaamstaal van de vaste (zomer)bewoners: zij begrijpen ook niet wat ze hier doen. Het voelt ongemakkelijk om ons geliefde huisje op te zetten op zo vijandig aanvoelend grondgebied. Het stokbrood was lekker.

De volgende dag zijn we meteen doorgetrokken, Frankrijk in. Hier hielden de losse fietspaden op, maar waren we duidelijk in een fietsland: de automobilisten remmen af en rijden in een ruime boog om je heen. Uitstekend fietsen dus.

Het enige wat ons al sinds Amsterdam plaagt is de wind. Die is al 2 weken lang zuid, kracht 5. Dan ben je bijna blij als je verkeerd bent gereden en terug kan, wind mee. Dit was ook de aanleiding voor onze huidige situatie. Na nog weer 20 kilometer van genadeloze tegenwind, op weg naar Calais, zagen we opeens uit het niets een Ferry terminal opdoemen. Gedreven door spontane gevoelens van tegenwind-muiterij stelden wij direct nader onderzoek in en ziedaar: een Ferry naar Dover, zomaar 20 kilometer voor Calais. Deze konden we niet aan ons voorbij laten gaan, en een uurtje later zaten we aan boord een kopje koffie te drinken met een boekje. Voor ons even geen tegenwind!

En dat brengt ons dus in Dover. Met indrukwekkende witte kliffen (stijl), prachtige groene wijden (regen) en, jawel, tegenwind. Krachtje 5. We hebben onszelf getrakteerd op het eerste de beste hotel, The Lighthouse Inn, waar we nu ontspannen een biertje drinken na uitstekende pub grub en een warm bad.

Nu zou het met alle tegenwind en Zeesterren bijna kunnen lijken alsof we het niet naar ons zin hebben. Dat komt alleen doordat ik erg geniet van het uitgebreid uiteenzetten van kleine ongemakken (ook wel: klagen). Daarnaast genieten we dagelijks van lekker actief fietsen, veel verschillende landschappen zien, buiten picknicken en het bijzondere proces meemaken van het exploderen en imploderen van ons kamp (van strak ingepakte fietsen tot ruime tent met (mini) stoeltjes en tafel). En ja, ook op zo’n moment, dat het laat, heuvelig en stormachtig is, zit ik nog steeds met een (ietwat maniacale) grijns op de fiets. Misschien een reden om in therapie te gaan, maar je voelt je toch wel even een onwijze bikkel dat je daar met je hele hebben en houwen de elementen aan het trotseren bent. Live Free, Die Hard! En boek dan een warm hotel met je creditcard.

 

This entry was posted in België, Engeland, Fietsen, Frankrijk. Bookmark the permalink.

4 Responses to Live Free, Die Hard

  1. robin says:

    Begrijp ik het goed, even een zijweggetje ingeslagen??? Knap hoor dat je zo de wissel kunt omzetten!!
    Inmiddels is het hier ook weer droog en zomer.

    Blijf zo doorgaan met de leuke verhaaltjes,
    gr

    r

  2. Arjanna says:

    Wat een bikkels!

    Leuk om jullie op afstand te volgen, en wat heb je toch n heerlijk droge schrijfstijl 🙂

  3. pw says:

    tsja

  4. Leon RvR says:

    Stukje afsnijen richting Alaska?

Comments are closed.