Welcome to England, have some rain

Wij zetten ons vluchtgedrag consistent voort. Na onze spontane ontsnapping uit Frankrijk door de tegenwind, zijn we in Engeland met de trein van Rye naar Brighton (even de pier gecheckt) naar Portsmouth gegaan. Het weer leek tijdelijk wat beter, maar ook daar bleek het veelvuldig te regenen en waaien. De boot naar Frankrijk vanaf daar vertrok om 11 uur ‘s avonds en duurde 11 uur met alleen stoelplaatsen beschikbaar. Het moet wel leuk blijven natuurlijk, dus gingen we naar de Isle of Wight. Onderweg 3 gigantische cruiseliners achter elkaar gezien, allemaal zusjes (Queen Mary I en II en Queen Elizabeth). Indrukwekkend! En op het eiland fietsen we de volgende dag opeens door volledig bevlagde dorpjes. Jawel! Het olympische vuur ging daar binnen een paar uur langskomen. We besloten de vlam tegemoet te fietsen. Wat blijkt, dat stelletje supersporters gaat MET DE BUS van dorpje naar dorpje, vlak voor een dorpje stapt de sporter uit en rent dan heroïsch door dat dorp heen. Voorafgegaan door een hele schare aan politieauto’s, volgauto’s en reclameauto’s. Daar sta je dan, in de regen, een beetje sportief te zijn met je vakantiefiets. Dat wakkert ons olympisch vuur niet bepaald aan.

 

Isle of Wight is overigens een leuk eiland. Mooie natuur, glooiend landschap met pittige heuvels tussendoor. Het echte Engelse landschap, maar dan lekker compact op een eilandje.

Vanaf de andere kant van Wight de boot genomen. Een heerlijk moment: wij kwamen aanfietsen, de boot lag op het punt om weg te gaan, de auto’s mochten er al niet meer door maar wij nog net wel en zodra wij de boot opkwamen ging de boel dicht en vertrok zij. Ideaal! Sowieso erg handig met de fiets, je kunt overal doorheen en langs. Aan de overkant zijn we The New Forest ingereden. Een bijzonder boslandschap met allemaal wilde paarden. Op de camping liepen de paarden ook gewoon tussen de tenten door. Wat een prachtig uitzicht! En wat een ongelooflijke hoeveelheid water en modder op de camping. (Onderweg trouwens de perfecte cappuccino gescoord op onze dagelijkse zoektocht naar cafeïne. Dat willen jullie vast ook graag weten. We houden jullie op de hoogte.)

 

Vanaf de paarden fietsten we naar Poole. Daar vonden we tot onze verbijstering een open bookingskantoor voor de Ferry in een compleet verlaten haventerrein in een extreem dicht uitziend kantoor, op een zondagavond. (‘Haha, moet je voorstellen dat je dan voor die schuifdeuren gaat staan en dat ze dan opeens toch open gaan. Toch maar even proberen, we zijn hier nu toch.’ En Kwin stapt dramatisch op de deuren af, spreid zijn armen als een magiër en prompt opent de poort. Mooi.) Met tickets via kanaaleiland Jersey naar St. Malo op zak op jacht naar een camping en voedsel.

De Ferry bleek de Condor Express te zijn, een catamaran die 36 knopen kan varen. Het werd een wilde rit. Een beetje zoals de achtbaan, maar dan zonder veiligheidsgordels, met kotszakjes en aanzienlijk langer. Nadat de halve barvoorraad bier op de grond was opengesprongen en de bier en kotslucht optimaal waren samengesmolten liet de kapitein weten dat het ‘as you might have noticed’ wat slechter weer was dan de voorspellingen hadden doen vermoeden, en dat hij had besloten terug te keren naar Poole, uit veiligheidsoverwegingen. Engeland was nog niet met ons klaar. Do stay, do have some more rain! Please, it’s free!

 

Omgeboekt naar de volgende dag, onze doorweekte tent in een B&B uitgehangen en na een stevig Engels ontbijt een volgende poging gewaagd. Oh what a difference a day makes! Stonden we opeens in een lekker zonnetje op de boot te wachten, en werd slechts een klein percentage van de passagiers ziek. Lieve mensen: neem niet de snelle boot. It just ain’t worth it.

Jersey is dat overigens wel. Een ontzettend mooi en pittoresk eiland met heel veel net geknipte heggetjes. Bizar dat het nog bij Engeland hoort, qua afstand vergelijkbaar dat Texel van Finland zou zijn. Vele straatnamen doen ook vermoeden dat het niet altijd zo geweest is. Napoleon schijnt het verkwanselt te hebben.

Jersey had naast minimale regen en iets warmere temperaturen nog een andere verrassing: Prins Charles. Die was op bezoek, zo bleek toen we iemand vroegen waarom er een kinderkoortje zo vals aan het zingen was. Dat wil je natuurlijk niet missen, en uiteindelijk was ie er dan, als een filmster handjes schudden met het gepeupelte. Had een beetje hetzelfde effect als die olympic torch.

En nu is het dan toch gelukt: we zijn Engeland ontsnapt, en hebben toch al zeker 15 uur geen regen gezien. Het was een mooi avontuur, op naar de zon!

 

 

PS We zitten ondertussen al een tijdje van de franse zon te genieten, maar het blijkt een uitdaging om tegelijk internet en een opgeladen iPad te hebben voor het posten…

 

This entry was posted in Engeland, Fietsen. Bookmark the permalink.

6 Responses to Welcome to England, have some rain

  1. aletta says:

    Hoi Kwin,

    wat een ontzettend leuke verhalen.. zit hier echt te grinniken achter mijn pc! Ondanks de regen ziet de reis er geweldig uit (dankzij de foto’s). Hou vol en nu hopelijk niet te warm in La France?

    Groetjes,
    Aletta

  2. Merel Willemsen says:

    Ha Mike! Mooi daar he. Je was er zeker net een paar dagen voor of na ons… 😉 We zitten nu zo’n 90 km van La Rochelle, welke campings kan je daar aanraden?

  3. Arien says:

    Wat een avonturen 😉 Nog heel veel plezier, minder wind en regen én meer zon!
    Ik blijf jullie volgen…

  4. Edwina says:

    Hoi Kwin en Merel,
    Vind het nog steeds geweldig stoer van jullie. Fantastisch. Succes en ik blijf jullie volgen
    Groetjes
    Edwina

  5. Mike says:

    Goh, het begint saai te worden, maar op die camping in New Forest met die loslopende paarden, daar ben ik ook geweest 🙂

  6. Merlijn says:

    Lekker bezig hoor mensen, troost je, hier is het weer ook niet echt lekker geweest hoor. Hoe is het eigenlijk met de spierpijn?

Comments are closed.