De mannetjesmaffia

Wij hebben het tot nu toe prima naar ons zin in Marokko. We ervaren veel hartelijkheid, het land is prachtig en de cultuur interessant. Er is echter ook één grote ergernis: de mannetjesmaffia. Zo ergerlijk dat we er een aparte post aan wijden. Nu we het op een rijtje hebben gezet blijkt de financiële ‘schade’ zeer beperkt, maar de emotionele schade is des te groter. Voor de mensen die vinden dat wij verwende westerse toeristen gewoon niet zo moeten zeuren staat hieronder de conclusie, dan kan je de rest lekker overslaan:

Kosten mannetjesmaffia

  • Financiële schade gehaaide toeristen Kwin en Merel: net geen 10 euro.
  • Imagoschade Marokko: onbetaalbaar.

Reisadvies Marokko

  • Gaan! Het is er bijzonder en de ‘gewone’ mensen zijn erg hartelijk.
  • Ga niet ter ontspanning de medina’s in, en neem bij voorkeur genoeg geld mee om je af en toe uit de drukte terug te kunnen trekken in een luxe hotel.

Op iedere plek waar veel toeristen langskomen staan ze. De mannetjes. Ze spreken je aan in het engels, een en al vriendelijkheid, en bieden aan om je te helpen. Aan het begin van een stad gaat dit meestal om hotels. Als je je wat geïntimideerd voelt door het zoeken van een hotel in een nieuwe medina laat je snel je twijfel zien. En dan bijten ze zich vast als een krokodil die zijn prooi wil verzuipen. Als je zegt dat ze je niet hoeven te brengen, dan zeggen ze ‘It’s OK sir, I work for hotel. Not a problem.’ Technisch gezien niet helemaal onwaar gezien ze een kick-back krijgen van het hotel als ze nieuwe klanten aanleveren. En als je nee blijft zeggen dan blijven ze nog eindeloos voor je uit lopen alsof ze je alsnog de weg aan het wijzen zijn. Door onschuldige vragen te stellen als ‘Where you from’ is het moeilijk om direct onbeleefd ‘fuck off’ te zeggen, maar wij kunnen je verzekeren dat je dat op zo’n moment diep in je hartje wel graag zou doen.

Ze helpen je ook alleen aan de dingen waar zij mee geholpen zijn. Zo kom je in principe terecht bij het hotel waar ze het meeste op verdienen, niet bij het hotel waar je heen wilde. Alleen als je blijft herhalen dat je een reservering hebt voor een specifiek hotel is het mogelijk dat ze je daar de weg heen wijzen. In Moulay Idriss vroegen we een mannetje om een specifiek hotel. Toen we duidelijk maakten dat het niet nodig was dat hij het laatste stuk ook meeliep, ging hij snel op ons vooruit, belde aan bij het hotel en probeerde zo zijn kick-back te krijgen bij onze lieve hotelmevrouw. We hebben hem wat gegeven voor het wegwijzen, maar dan moet ie ook wegwezen. Om het nog bonter te maken was er ook nog een mannetje die rond een hoteldeur rondhing en snel aanklopte bij het hotel toen we aan kwamen lopen en vervolgens ook vond dat hij recht had op een kick-back.

Hotels zijn ook niet altijd onschuldig. Wat we snel hebben geleerd is dat het gevaarlijk is om vooruit te boeken, en al helemaal in euro’s. De eerste twee booking.com reserveringen konden we niet meer onderuit, en we werden dan ook prompt afgezet op de wisselkoers. We hadden natuurlijk niet in euro’s moeten boeken, maar veel hotels zetten alleen de europrijs online en we hadden er gewoon niet bij stilgestaan. Nu hing er in de kamer een bordje met ‘600 dirham per nacht’, hadden we voor 60 euro per nacht gereserveerd (dat is al aardig wat meer), en moesten we wel in dirham betalen waarbij een te hoge wisselkoers werd gerekend en er uiteindelijk meer dan die 60 euro per nacht van onze rekening is afgeschreven. Dan voel je je toch even aardig uitgeknepen, terwijl het wel een fijn hotel was. Zonde!

Maar het tweede hotel van booking.com in Chefchaouen, Casa Annasar, sloeg alles. We waren nu al voorbereid op de slechte wisselkoers, maar niet op de rest. Het begon met een zoet kopje thee van de eigenaar. Wat gastvrij!

  1. Vervolgens zei hij ‘I like to pay now’. Oh. Dat is ons nou nog nooit gevraagd bij welk hotel of camping dan ook, vooruit betalen. Meteen wordt dat kopje thee een zoethoudertje in onze westerlijke achterdocht. Maar ach, voor ons maakt het niet zoveel uit. We werken mee.
  2. Dan volgt de hoge wisselkoers op onze boeking in euro’s bij booking.com. Onze vriend probeert het goed te praten met een uitleg over hoe veel commissie hij wel niet aan booking.com af moet dragen. Niet bijzonder relevant in de discussie of hij ons wel of niet mag afzetten. Maar Kwin gaat de onderhandeling aan en we komen er toch uit.
  3. Mogen we met kaart betalen? ‘No, I like cash.’ Ja, dat gevoel hadden we al. Natuurlijk had hij dat in het Arabisch iets subtieler verwoord, het is erg fijn dat hij wat Engels spreekt. Hij komt met een verhaal over dat hij wel een pinautomaat heeft, maar dat hij daar ook weer een percentage voor moet afdragen aan de provider van dat apparaat. Uiteindelijk betalen we dan maar cash. Goed, zand erover.
  4. Vervolgens worden we naar een hok gebracht met een raam op een blinde muur, 3 bedden tegen elkaar aan en een losse badkamer. De kamer valt nogal tegen gezien de prijs. Het gevoel overvalt ons dat dit wel eens de reden zou kunnen zijn dat hij vooruit betaald wilde. Zand er weer af.
  5. Is die badkamer alleen voor ons (zoals we gereserveerd hebben)? Yes yes, for you. Hij laat ons de andere kamers zien die via dezelfde gang bereikbaar zijn. Oh, maar hebben die dezelfde badkamer dan? ‘Tonight there is no one else.’ Okee, hoe zit dat dan morgen? ‘Tomorrow, some other people, but is not a problem.’ Wij vinden van wel. Het blijkt dat er vandaag nog geen kamer met eigen badkamer beschikbaar is. Uiteindelijk biedt hij aan dat we dan de volgende dag kunnen wisselen naar een andere kamer. We gaan akkoord, maar nemen zijn mantra ‘I just want make people happy in our family home, money is finish’ met een korreltje zout.
  6. Terwijl Kwin meteen alle andere booking.com reserveringen afzegt maak ik het warme water in de douche op. Ja, OP ja. Ik haal de man erbij. Hij laat ons de boiler zien. Het minuscule boilertje voor de gedeelde badkamer van 3 kamers. Die is dus op. ‘In 20, maybe 40 minutes is full again. So is no problem.’ Kwin en zijn bezwete fietskleren zijn er klaar mee. ‘I am not a happy customer.’ ‘You are happy?’ ‘No, NOT happy.’ De man verstaat vervolgens opeens geen Engels meer.

We weten het: dit zijn allemaal dingen waar je je overheen kunt zetten. Na 20 (nou ja, misschien 40) minuten zou de boiler weer vol zijn, morgen zouden we verhuizen naar een betere kamer en dat vooruit betalen maakt voor ons niet zoveel uit. Maar die man blééf maar in onze allergiezone prikken met zijn praatjes waarom de slechte voorzieningen eigenlijk fantastisch waren en dat het hem slechts te doen was om ons welbevinden. Jeuk! Wij bevinden ons duidelijk niet wel, beste man. En dat tast onze campingfilosofie van ‘als de sfeer maar goed is’ nogal aan. Overigens zijn we dit ondertussen wel vaker tegengekomen bij verder zeer servicegerichte Marokkanen, het zou best eens kunnen dat het erkennen van fouten in de schaamtesfeer ligt, en dat het normaal is om het te vermijden en met andere dingen te compenseren. Dat is even moeilijk aanpassen voor onze ‘I am so sorry for your inconvenience sir, is there anything I can do to make up for it’ mentaliteit.

Dus Kwin begint te onderhandelen hoe we hier wegkomen ondanks onze reservering. Hij biedt zelfs aan om de 21% commissie voor booking.com te betalen die het mannetje beweert te moeten afdragen, als we maar de rest van ons geld terugkrijgen en weg mogen. Opeens is hij er ook klaar mee, en zegt ‘okay, you leave’. Wij pakken onmiddellijk onze tassen, en beneden blijkt hij ook niet ons aanbod van die 21% commissie te willen aannemen. Waarschijnlijk is hij beledigd in zijn gastvrijheid. Tja.

En wat heeft u nu geleerd, spelende vrouw? Nou meneer Cactus, boek nooit vooruit in Marokko behalve bij een grote keten in een grote stad. Dan kan je beter onderhandelen over kamer en prijs. Wat je het beste kunt doen bij aankomst is eens rustig op een terrasje gaan zitten, en dan 1 persoon de medina in sturen om op jacht te gaan. (Kwins tactiek: loop ieder hotel in alsof je een 6-sterren kamer zoekt, zodat je altijd dingen opvallen die tegenvallen. Zorg dat je daar expliciet naar kijkt bij het bezichtigen van de kamers. Gebruik die punten vervolgens om de prijs naar beneden te krijgen. Vraag ook niet zelf naar de prijs, ga er vanuit dat ze die zelf noemen terwijl je gedecideerd naar de uitgang loopt na de bezichtiging.) Verder is de vuistregel dat mannetjes die je op straat aanspreken in Engels of Nederlands vriendelijk afgewezen moeten worden. Tot nu toe bleken die alleen geldzakjes te zien lopen, geen Merels of Kwinnen.

Verder hebben wij geleerd dat een te hoge mannetjesdichtheid alle plezier uit een mooie stad kan zuigen. Waar wij ons in Meknes direct thuis voelden en de mannetjes prima te behappen waren, waren wij niet voorbereid op de mannetjesplaag in het grotere Fez. Bij het binnenrijden werden we al door verschillende brommers achtervolgd die ons naar een hotel wilden brengen. Een ander mannetje riep schaamteloos ‘medina that way’, precies de andere kant van het grote verkeersbord dat er stond. Eenmaal in de medina bleken de mannetjes niet alleen talrijk, maar ook ongekend volhoudend. They just wouldn’t take no for an answer. We kregen ruzie met mannetjes, tot aan discussies over ‘don’t you trust me’, ‘you are paranoid’, ‘I don’t eat you’, en een klassieke good guy/bad guy waarbij het ene mannetje ons van het andere mannetje redde onder het mom van ‘it’s okay, I’m from the tourist office’, om ons vervolgens zijn eigen nog goedkopere hotel aan te bieden. Ondanks alle ‘gratis’ ‘hulp’, is het ons uiteindelijk toch gelukt om zelf een hotel uit te zoeken.

De volgende dag dingen we wat highlights bekijken, maar het is echt niet leuk in een medina waar je echt letterlijk voortdurend, om iedere hoek twee nieuwe, mannetjes grof moet afslaan om niet aan ze vast te blijven zitten. Een ‘No!’ zoals je het tegen je hond zegt als die op het punt staat een biefstuk van het aanrecht te pikken lijkt een van de weinige dingen die meestal werkt. Bijzonder onprettig voor ons en voor hen. Misschien komt het doordat het huidige hoofdseizoen nogal achterblijft dit jaar dat ze extra wanhopig waren, maar alle bezienswaardigheden ten spijt zijn wij na 1 dag de bergen in gevlucht. Spijtig, want op een zeldzaam moment van de siesta toen het opeens even heel rustig op straat was, was het echt prachtig daar. Maar je krijgt gewoon niet de rust om de schoonheid van de stad zelf te ontdekken.

Gelukkig zijn nog niet alle mannetjes volledig afgestompt geraakt en kunnen er zelf nog om lachen. Zo eindigde een potentieel vervelende mannetjesinteractie bijzonder vrolijk toen ik een aantal keer ‘No, thank you’ had gezegd en de jongen vervolgens zei ‘No thank you everything?’ en ons na deze mooie grap ook nog met rust liet. Een ander mannetje bezorgde ons een sterk staaltje entertainment toen we vanaf een terrasje een kudde toeristen aan het bekijken waren. Eentje raakt los voor het maken van een foto. Meteen wordt hij afgesneden van de groep door een mannetjesmaffioos die hem een ‘berber hat’ wil verkopen. De man probeert het gevaar te weren via de negeer-tactiek. Helaas heeft het mannetje voor hetere vuren gestaan, en gaat in de tegenaanval door het hoedje op 4 centimeter van het hoofd van zijn prooi rond te draaien op zijn vinger onder het luid uitroepen van ‘Berber hat! Berber hat for you sir!’ Ook wanneer de man weer verder beweegt met zijn kudde, nog steeds wanhopig aan het negeren met het hoedje recht in zijn snuit, blijft het mannetje met die ene man meelopen. Dit mannetje verwacht duidelijk geen hoedje meer te verkopen, hij is die arme toerist nu gewoon aan het jennen. Die mooie zelfspot gecombineerd met de onwennige toerist (en toegegeven, misschien een vleugje leedvermaak), dat vinden wij nou grappig.

De mannetjesmaffia is overigens van alle markten thuis. Naast hotels en hoeden worden er op strategische plekken ook gidsen, restaurants, kleding, tapijten, drugs, alcohol en alle andere mogelijke producten en diensten aangeboden. Of ze die nou hebben of niet. En ja, dat hoort ook bij Marokko, je kunt niet alles hebben, etc. Maar die mannetjes zijn meestal het eerste en het laatste wat je ziet in een stad of dorp of bezienswaardigheid. En misschien wel de enige Marokkanen waarmee je interactie hebt als je met een georganiseerde reis bent. Door hun agressieve vriendelijkheid die achteraf nooit gratis blijkt te zijn wordt het voor toeristen lastig om de oprechte vriendelijkheid van de gewone Marokkanen te herkennen en te accepteren. Ze zijn daarmee voor ons een negatief uithangbord en niet representatief voor hun land en landgenoten.

Wij zijn tegen.

 

This entry was posted in Fietsen, Marokko. Bookmark the permalink.

2 Responses to De mannetjesmaffia

  1. Kwin says:

    Evie,
    Ik ben blij dat ze aangekomen zijn! Was bang dat jullie ondertusen in een andere kamer zaten (er staat mij iets van verhuisplannen bij)… Ben benieuwd hoe het in Utrecht gaat!

    Kwin

  2. Evie says:

    Kwin en Merel, wat een mooie evrhalen! Ben blij dat het goed met jullie gaat. Kwin, bedankt voor je mooie kaartjes 😉
    Evie

Comments are closed.