Onverwachte uitstapjes

Na alle tegenwind en ons busavontuur worden we beloond met een prachtige fietsdag. Zonnig, maar niet te warm, rechte vlakke weg, geen tegenwind. We knallen in een paar uur 90 km. Wat wil een fietser nog meer? Zelfs het weinig afwisselende landschap mag de pret niet drukken, we zijn gewoon lekker aan het fietsen. Bovendien is dat landschap niet bepaald lelijk, met de grote platte stenige woestijnvlakte met de bergkammen aan beide zeiden. En ze hebben een soort coole woenstijnmeloenplanten langs de weg, tussen alle weggegooide bierflesjes. De weg heeft een bijzondere sfeer met zijn uitgestrektheid in het absolute niets, met af en toe een zanderige afslag naar nog minder.

 

Rond de lunch rijden we een klif af (via de weg) een oase in. Moeilijk te omschrijven hoe bizar dat is als je urenlang door 100 pasteltinten geel en bruin fietst, en dan opeens een weelderige felgroene vlek ziet met palmbomen en huizen en allerlei activiteit. En aan de andere kant van de oase houdt die tijdelijke kleurig en reuring ook abrupt weer op. Deze oase herbergt het stadje Boulmima. We vinden het een bijzonder ontspannen plek, waar je een uitstekende omelet kunt eten. Vanaf ons terrasje slaan wij gade hoe het pinnen in Marokko bepaald geen privé aangelegenheid is. Er blijkt iets mis met het apparaat, waarop er zich steeds meer mensen verzamelen bij deze attractie. Zij bemoeien zich allemaal enthousiast met het pinproces van de persoon die aan de beurt is. Wij wachten even tot de rij zich wat heeft opgelost voordat we zelf een poging wagen.

 

We komen rond een uurtje of 3 aan in El Khorbat. We hebben nog een kleine kilometer af te leggen over een hobbelig zandpad en door een rivier (jep, erdóór) om het hotel te bereiken dat Ina en Jan-Willem ons hebben aangeraden. Tijdens de hevige stormen van de dagen ervoor (want niets dan een Marokkaanse Frankenstorm zou ons van de fiets de bus in jagen uiteraard) heeft het aardig geregend, waardoor de rivier aanzienlijk meer voorstelt dan anders. We overleven de oversteek en rijden een onbehoorlijk pittoreske oase met ksar in.

Een ksar, zoals jullie weten, is een muur/gebouw met hier een daar een uitkijktoren gemaakt van voornamelijk modder met stro. Hier en daar nog een palmboomstam om de boel wat te verstevigen en klaar is kees. Ksars bevatten meestal meerdere huizen, soms een heel dorp. Een kasbah is een vierkante ksar met op iedere hoek een uitkijktoren. Dit en meer is te leren in het verrassend goed beschreven museum in de ksar van El Khorbat. Het eerste museum dat we tegen zijn gekomen met ook engelse omschrijvingen, al moeten we toegeven dat we niet vreselijk hard gezocht hebben…

Ons hotel heeft een mooie tuin met terras, prachtig uitzicht vanaf het dak en wifi. Wifi! Dat verwacht je toch ook niet zo midden in een oase midden in de woestijn. Wij kunnen ons geluk niet op. ‘s Avonds genieten we in het restaurant van een prima maaltijd en van het voorlezen van de literaire reisgroep naast ons. Deze Nederlanders komen net uit een tripje in de woestijn compleet met kamelen en overnachting. Ze zijn volledig gebroken, omdat het dus REGENDE in de woestijn. Dat bedenk je ook niet. Lig je daar in je tent van kamelenhaar (nee, dat is dus niet waterdicht) terwijl de begeleiders zelf wel plastic hebben meegenomen voor zichzelf. De pret om de ironie van regen in de woestijn (gut mensen, wat een UNIEKE ervaring moet dat zijn geweest, bijzonder hoor!) wordt voor ons sterk getemperd doordat we net met Martin en Marjolijn hebben afgesproken een sterk vergelijkbaar avontuur aan te gaan. Wij vrezen met grote vrezen.

 

De volgende ochtend krijgen we minder leuk nieuws. Ondanks dat het beter leek te gaan is de Oma van Kwin er toch tussenuit geknepen. Sta je daar in je lemen hotel midden in een oase midden in een woestijn in Marokko. Over een paar dagen is de begrafenis, in Israel.

Of het lukt weten we nog niet, maar we willen in ieder geval proberen erbij te zijn. Dus besluiten we naar het volgende grotere dorp te fietsen (zo’n 50 km), daar een bus te zoeken naar Marrakech en als het duidelijk is of dat gaat lukken een vlucht te boeken naar Tel Aviv. Tot onze (lichte) verbazing lukt het om een directe bus naar Marrakech te vinden. Een luttele 9 uur in de wc-loze bus, met onbekende stops van onbekende lengte. Oh, en een smalle bergpas van zo’n 2200 meter met hier en daar aan beide kanten diepe afgronden. Had ik al genoemd dat ik zo nu en dan wel eens wat hoogtevrees ervaar? Nou, bij deze dan. Het was ook opvallend stil in de bus tijdens dat stuk, met pas daarna een stop voor de lunch. Een tactische keuze.

Alle ingrediënten voor een tomeloos lijden dus. Toch moeten wij bekennen dat het al met al nogal meeviel. Onze fietsen hebben het goed overleefd, wij zijn nergens achtergebleven tijdens een toiletbezoek en we hebben zelf keurig onze maaginhoud gehouden waar hij hoort. En dat laatste is meer dan we kunnen zeggen van enkele locals. In Marrakech stappen we uit, tuigen we onze fietsen weer op en werpen we ons in de avondspits. Weer even heel wat anders dan die pittoreske oase in de woestijn.

We willen een hotel in de ville nouveau. Ik leg in mijn beste frans uit dat we nu één nacht willen blijven, dan wat bagage en fietsen willen achterlaten om een paar dagen het land uit te gaan en dan na een paar dagen weer terugkomen om nog twee nachtjes te blijven. Een duidelijk verhaal dus waar ze dagelijks mee te maken krijgen…

Uiteindelijk komen we terecht in Hotel Albatros Garden. Grappig, want dat is ook het hotel waar we straks met Martin en Marjolijn zitten voor ons gezamenlijke weekje in Marokko. Hier is het opeens geen probleem om onze fietsen even te stallen. Ze weten dan nog niet dat ze er ruim 2 weken zullen staan… Maar daarover in een volgende post meer!

Na een verwoede zoektocht op internet en een paar momenten van lichte teleurstelling (alles ingevuld voor vlucht, gaat er iets mis met de creditcard, is vlucht daarna niet meer beschikbaar) zijn wij de trotse eigenaren van vliegtickets naar Tel Aviv. We hebben nog een dagje om bij te komen van ons busavontuur en onze bagage om te pakken voor ons bezoek aan Israel. Bijzonder prettig, zeker met ons uitzicht op het tropische zwembad op de binnenplaats van het hotel.

This entry was posted in Fietsen, Marokko. Bookmark the permalink.