Zo mooi, zo mooi

Ik werd er helemaal stil van.

Vandaag zijn we via Michlifen van Ifrane naar Timahdite gefietst. In het begin riep ik steeds tegen Kwin ‘Kijk nou. Kíjk nou!’, maar dat deed hij allang en toen zijn we maar in stilte verder gaan genieten. Godallemachtig wat een landschap. Eerst nog vergelijkbaar met de hoogvlakte waar we voor Ifrane al doorheen mochten fietsen. Maar na Michlifen, een wintersportgehucht waar we welgeteld 1 kleine piste hebben gezien vanaf de weg, werd het me bijna te veel. Het zal wel een vrouwelijk mankement zijn, maar van zo’n uitzicht word ik echt emotioneel.

 

Een uitgestrekte hoogvlakte met alle mogelijke pasteltinten geel en bruin, gecomplementeerd door een groene waas met witte stippen van plantjes die worden opgepeuzeld door schapen. Her en der een eenzame boom die eigenwijs groen staat te zijn terwijl al zijn broers en zussen zich comfortabel in een oase hebben geplant. De vlakte glooit vriendelijk, maar als je hem zou kunnen aaien zou je zeker je handen openhalen aan de grillige stenen en rotspartijen die over het land verstrooid liggen. Op de achtergrond de indrukwekkende hoge pieken van het Atlasgebergte. En recht voor je uit een strook goed onderhouden asfalt, waar slechts af en toe een auto de oorverdovende stilte komt verstoren. Het zachte geruis van je banden op de weg en het spectaculaire landschap vol karakter om je heen zou ieder fietshart sneller doen kloppen van pure bewondering, ontzag en dankbaarheid.

 

Onze fietsharten klopten daarnaast ook sneller omdat het nogal vermoeiend is om boven de 1500 meter hellingen van 10% op te fietsen. Gelukkig hoefden we vandaag niet ver. Rond 11 uur hebben we bij een herberg thee gedronken (verdacht zoet voor een exemplaar zonder suiker), en besloten om te doen wat de locals doen: ongegeneerd picknicken op het terras van een café. Dat schijnt te mogen zolang je maar iets te drinken bestelt. We hebben mensen hele tassen vol eten, inclusief flessen olijfolie, zien uitpakken voor een vreetfestijn met één miezerig drankje van het café. Het voelt voor ons erg ‘not done’, maar we lieten ons er toch voor de eerste keer toe overhalen (door onszelf) omdat er zo weinig prettige lunchplekken langs de weg zijn. Het was dan ook onvermijdelijk dat we een paar kilometer later de eerste picknicktafels in Marokko zouden tegenkomen. Onze terraspicknick beviel hoe dan ook uitstekend. De jonge ober kwam meteen naar buiten toen we onze spulletjes op tafel zetten, en in plaats van ons eens goed de les te lezen kwam hij ons twee messen brengen voor de lunch. Gewoon, als extra service. Kosten thee en gebruik terras: 8 dirham (minder dan 80 cent). Daar kan ik ook wel even stil van worden.

 

Na nog wat pijnlijk mooi landschap zijn we aangekomen in Timahdite, waar we nu iets buiten het dorp bij Herberg La Forestière in de tuin zitten. In het zonnetje.

 

We zijn eindelijk op fietsvakantie in Marokko.

 

This entry was posted in Fietsen, Marokko. Bookmark the permalink.