Even tussendoor

Jullie hebben natuurlijk in grote spanning gezeten om te weten of het ons gelukt is onze fietsdozen op het vliegtuig naar Nederland te krijgen (ja), hoe het in Nederland was (koud), waar we kerst hebben gevierd (cruise) en waar we nu weer uithangen (Santiago). Het was dus weer afzien, de afgelopen maand.

In deze post eerst maar eens het stuk tussen deel 1 en deel 2 van onze reis: van Malaga naar Ushuaia.

In Malaga blijkt het vervoeren van 2 fietsdozen, 3 grote draagtassen en 2 ‘handbaggage’ tassen meer bewerkelijk dan complex. We moeten vele keren heen en weer lopen (van hotel naar metro, van metro naar lift, van lift naar poortjes, van poortjes naar volgende lift, etc) om alle tassen mee te krijgen, maar uiteindelijk staan we voor de incheckbalie. Daar blijkt al onze stress over een gram meer of minder nutteloos: de tassen worden niet eens gewogen. We moeten wel met onze fietsdozen naar beneden met een medewerker om ze handmatig te laten checken door security. Ze hebben geen scanner die groot genoeg is… De medewerkers van RyanAir en security doen het op routine, we zijn duidelijk niet de eerste fietsers die cheap ass van en naar Malaga reizen.

 

Na het inchecken gaat het allemaal snel. We pakken een boekje erbij en een paar hoofdstukken laten zijn we zomaar in Weeze. Onze fietsdozen komen aan, maar het RyanAir personeel heeft de teksten van ‘boven’ en ‘onder’ en ‘voorzichtig’ niet al te serieus genomen. We zagen vanuit het vliegtuig al een van onze fietsdozen op z’n kant op het bagagekarretje gegooid worden en vervolgens bedolven onder vele andere zware tassen. Dat doet wel even zeer (zie http://www.youtube.com/watch?v=5YGc4zOqozo voor een indruk van onze gevoelens). We pakken ze snel uit in de aankomsthal, en de fietsen blijken ongedeerd van dit avontuur. De dozen waren minder fortuinlijk.

 

In de aankomsthal worden we onthaald door Ina en Jan-Willem. Erg fijn om elkaar weer te zien! En bovendien is Ina helemaal los gegaan met heerlijk gesmeerde boterhammen en tomaatjes voor de lunch. Met de fietsen achterop de auto smikkelen we vrolijk onze weg naar Driebergen. Het is heel vreemd hoe normaal het weer is om mijn ouders te zien en in Nederland te zijn. Heel leuk, en heel gewoon. Kennelijk is 5 maanden wel lang genoeg om dingen te missen, maar niet lang genoeg om het gevoel van ‘gewoon thuis zijn’ kwijt te raken. Het enige teken van vervreemding is dat ik bij ieder Nederlands nummerbord dat ik zie denk ‘Hee! Een Nederlander!’ Heeft een wat surrealistisch effect op een Nederlandse snelweg.

 

Maar na deze warme gevoelens van wederzien kunnen we er niet langer omheen: het is hier onverbiddelijk, onwaarschijnlijk, onbarmhartig koud. Ik bedoel, het was in Malaga ook wel wat frisser de afgelopen dagen. En bovenop een berg in Marokko moesten we ook wel een extra trui aan. Maar dit is van een heel ander kaliber. De kou bijt in je wangen en bevriest je tenen. Brrr. Dat is iets wat we he-le-maal niet gemist hebben.

 

We zijn begin december een kleine 2 weken in Nederland. Het worden twee drukke weken. Nog nooit zoveel sociale afspraken achter elkaar gehad, en dan nog hebben we nog lang niet iedereen gezien. Raar om mensen zo lang niet te hebben gezien, en dan meteen weer afscheid te nemen voor het volgende halve jaar. Daarnaast moet de was worden gedaan. En een internationaal rijbewijs gehaald. En een hotel geboekt in Ushuaia. En een wandeloutfit gekocht, en een tas. Et cetera. En dan zijn er nog de Grote Overstroming van 2012 en de denkbeeldige creditcard.

Dat laatste is onze eigen stomme schuld. We komen er ergens tijdens onze fietstocht achter dat we allebei een creditcard hebben die tijdens deel 2 van onze reis verloopt. We willen dus een nieuwe aanvragen. Dat doen we echter pas in Nederland (wanneer we als echte Nederlanders goedkoop naar het Nederlandse nummer kunnen bellen), en vervolgens is de doorlooptijd te lang. Er is nog een kleine kans, maar daarvoor moet ik een hele dag in Amsterdam zitten omdat de creditcard alleen naar mijn geregistreerde adres verzonden kan worden en ik er zelf voor moet tekenen.

Terwijl ik de hele dag op de postbode wacht (die niet meer zal komen), is Kwin onze spullen aan het redden. Voor zover mogelijk. De plek waar onze spullen staan opgeslagen is overstroomd. Uiteraard staan onze spullen in de kelder. Met alle kartonnen verhuisdozen op de vloer. Met de zware dozen met boeken onderaan. Triest, niet? Wij vinden van wel. We hopen dat er nog iets bruikbaar is wanneer we terugkomen.

Kortom: er is genoeg te doen en de twee weken vliegen voorbij. Voor we het weten staan we op Schiphol opnieuw afscheid te nemen. We pinken een traantje weg en stappen op ons volgende avontuur. Uiteraard heeft Kwin een antenne van 1,5 meter aangeschaft om straks in onze camper beter wifi te ontvangen. We vrezen met grote vreze bij het afgeven van de kartonnen rol. Zullen we hem ooit weer terugzien?

Omdat we een low low low cost ticket hebben geboekt, hebben we twee overstappen. In Rome en Buenos Aires. Op Schiphol blijkt dat we wel onze bagage kunnen laten doorboeken voor de hele vlucht, maar we kunnen nog niet inchecken voor vlucht nummer 2 en 3. Dat wordt dus lachen met onze 1,5 uur overstap op Rome. En zo geschiedde…

 

Het enige aangename op het vliegveld van Rome is de koffie. Italië doet haar naam eer aan, en serveert ook op het vliegveld buitengewoon smakelijke cappuccino’s. Verder is het daar onoverzichtelijk, zijn er geen zitplaatsen bij de gates en bleek het inchecken voor transfers na veel stress en weinig duidelijkheid bij de gate zelf plaats te vinden. En omdat we nu een van de laatsten zijn bij het inchecken (dat kan bij Aerolinas Argentinia natuurlijk niet online) krijgen we de hoofdprijs van de stoelenloterij: niet naast elkaar, achterin zonder kanteloptie en naast het toilet. Een maal in het toestel werkt mijn leeslampje en videoschermpje niet. Ik vraag het aan een steward.

‘Oh. Yeah. That happens.’

‘???’

Steward checkt de afstandsbediening. ‘Ah yes, its broken. Don’t feel bad, it’s not just your seat. A lot of them don’t work.’

‘?!?’

‘We can’t fix it here, we have to be on the ground.’

‘!!!’

Een zware teleurstelling uiteraard. Wanneer heb je anders de gelegenheid om urenlang slechte films te kijken zonder het gevoel te hebben eigenlijk iets zinvollers te moeten doen? Maar wij zetten ons heldhaftig over deze tegenslag heen. Er is immers een goede oplossing: ouderwets een boekje lezen. Voor het eten was echter iedere hulp te laat. Onwaarschijnlijk, wat een ranzige meuk. Nu is vliegtuigvoedsel meestal geen sterrenaangelegenheid. Maar vaak is het nog wel van het type ‘ikea gehaktballetjes’: je proeft dat het uit de vriezer komt, maar stiekem is het toch best prima. Of in ieder geval soort van warm en prima binnen te houden. Wat Aerolinas Argentinia durfde te serveren was gewoon vies. Slappe groenten met tofu. Brrrrr.

Op Buenos Aires moeten we onze tassen ophalen van de band, ze zelf langs security brengen en ze weer inleveren voor de tweede vlucht. Begrijpelijk, omdat we hierna op een binnenlandse vlucht overstappen. Helaas is onze vlucht wat vertraagd, en hebben we maar een kleine 2 uur voor onze laatste vlucht vertrekt. Nog veel helaas-er moeten we wachten op de allerlaatste bagage, om vervolgens te moeten concluderen dat de antenne niet is aangekomen. We kijken jaloers naar een man die wel zijn rol van precies hetzelfde formaat van de band kan plukken. Het kán dus wel.

We lopen naar de verloren bagage balie. Daar lijken ze te kunnen zien dat onze geliefde antenne in Rome is gebleven. We krijgen een papiertje met een nummer om te bellen, met de belofte dat de antenne direct achter ons aan zal komen. Licht sceptisch nemen wij ons (tijdelijke) verlies en haasten ons om de laatste vlucht te halen.

Dat lukt. Mede doordat de vlucht aardig vertraagd is. Go Aerolinas Argentinia! Het lijkt niet te hebben geholpen, dat ze zijn genationaliseerd.

Dat alles gezegd hebbende, komen we verrassend fris en fruitig aan in Ushuaia, de zuidelijkste stad van Argentinië. We zijn bijna verontwaardigd over onze goede staat van zijn. Dat past immers helemaal niet bij de lijdensweg die we net dankzij Aerolinas Argentinia hebben afgelegd. Blijkt het toch te zijn meegevallen. Jammer hoor, moeten we het zonder tragisch heldendom stellen.

Er lijkt geen bus te zijn dus stappen we in een taxi naar ons hotel. Ushuaia is een groot dorp wat tegen een heuvel is opgebouwd vanaf het water. Steile straten dus, met werkelijk adembenemende uitzichten. Het hotel is prima, de mensen zijn vriendelijk en ze serveren uitstekende hamburgers en prima koffie.

Jep, hier kunnen we wel aan wennen. Nu snel op jacht naar een camper, en dan…

Op naar de Panamericana!

 

 

This entry was posted in Argentinië, Nederland, Panamericana. Bookmark the permalink.

6 Responses to Even tussendoor

  1. Aletta Blok says:

    Ha Kwin,

    Zit dat eerste half jaar er al weer op?! Tijd gaat snel zeg!
    Zo te lezen en te zien beleven jullie ontzettend veel.,,(hoe gaan jullie dit allemaal onthouden? ) …en beginnen jullie nu alweer aan de ‘campertoertocht’. Geniet er van! En vooral veel foto’s maken dan maar.. de laatste foto van jullie zelf zie ik overigens zo snel niet. Ben toch benieuwd of je nu met een marokkaanse coupe terugkomt?! 😉

    Groetjes,
    Aletta

    • Merel Willemsen says:

      Hi Aletta,

      Als wij de foto’s terugkijken kan ik ook bijna niet geloven dat dat allemaal dezelfde vakantie is …. Marokkaanse coupe is inmiddels vervangen door een Chileense, met een minder resultaat, helaas.

      Hoop dat bij jullie alles goed loopt! Heb je al een huis gekocht?

      Groetjes, Kwin

  2. Merlijn says:

    Nou lui, een heel bijzonder en fijne reis gewenst, ik kijk uit naar de komende posts en foto’s.
    Ook veel liefs van Marlijn

  3. Hi Merel!

    I just found back the link to your blog … great stories!!! Sounds like you’re having a great time! I’m curious to read about your adventures in the coming months.

    I just did a 100 day trip myself in south america (see link to our blog above). It was our honeymoon and the best thing we have ever done! We have been to peru, bolivia, argentina, chile, uruguay and a little bit of brazil. So, if you need some inspiration for the coming weeks, check out our blog.

    I hope you are continuing having a good time!

    cheers, mike

  4. Merel Willemsen says:

    Ha Sjoerd-Jan, dank! Jij ook een mooi nieuwjaar!

  5. Sjoerd-Jan says:

    Hoi merel en kwin,

    Wat een verhaal, herkenbare chaos in Zuid-Amerika ;-). Al het beste voor het nieuwe jaar en succes met jullie avontuur!

    Sjoerd-Jan

Comments are closed.