Reizen op stand

Wanneer we de eerste keer wakker worden in Ushuaia stellen we prioriteiten: eerst een kopje koffie. Om het onszelf makkelijk te maken zoeken we een café op in Tripadvisor. En welk café is nou beter geschikt voor rustig inburgeren aan de andere kant van de wereld dan ‘Tante Sara’. Ze blijken er ook nog eens uitstekende hamburgers te hebben. Wij geven ons over aan Argentinië.

 

Dat blijkt sowieso niet zo’n probleem. Na de compleet andere sfeer en cultuur in Marokko waren we op alles voorbereid, maar Ushuaia is een walhalla voor de westerse reiziger. De omgeving is exotisch, de sfeer helemaal ‘eind van de wereld’, de bergen majesteus. En die hele bijzondere ervaring krijg je ingepakt met een amerikaans strikje. Tuurlijk, wel met een zuidelijk tintje, maar het voelt eigenlijk heel westers. (Toeristeninformatie: ‘Hi guuuuys! So where are you guys from? Well you guys, here is the folder.’) Dat geldt helaas ook voor de prijzen. Die zijn meer Amsterdam centrum dan Marokko.

 

Het vuilnis-opruimdienst vindt duidelijk ook dat de prijzen te hoog zijn voor wat ze verdienen. We maken een uitgebreide staking mee, wat niet de eerste lijkt te zijn als we de rollende ogen van de mevrouw mogen geloven die ons uitlegt wat er aan de hand is. Ze willen meer salaris. De burgemeester wil van niet. De hoofdstraat is de hele dag afgezet door grote vrachtwagens en er worden pallets verbrand op straat. Bij het gemeentehuis staat voor de hoofd- en zijingang mensen op trommels te slaan. Het lijkt een vreedzaam demonstratie, en wij drinken gefascineerd een extra kopje koffie bij de Xpresso die uitstekend uitzicht biedt over dit alles. Zo zitten we ook op de eerste rang wanneer er vuilniswagens achteruit de straat in rijden, stoppen voor de hoofdingang en alle vuilnis voor de deur dumpen. Iets minder vreedzaam. Vervolgens wordt dat vuilnis tegen de deur en ramen gegooid, en de rest in de fik gestoken. Tja. Persoonlijk zou ik daar als burgemeester niet in een toegeeflijk, gul humeur raken.

 

Naast relatief westers voelt Ushuaia ook exclusief afgelegen aan. Het is dan ook ontstaan als strafkolonie. Als je het echt grondig verprutst had in Argentinië, dan werd je als gevangene hierheen gestuurd. In het begin was er echt helemaal niks, en de gevangenen hebben langzaam Ushuaia opgebouwd. (Ja, we zijn daar naar een museum geweest in de oude gevangenis. Best cool!) Nu kan je het slechter treffen wat betreft uitzicht vanuit je cel, maar niet wat betreft het weer. Wij zijn er in hun zomer, en het schommelt tussen de 0 en 8 graden. En het regent. Vrijwel voortdurend. Onze weer-app ‘accuweather’ heeft dan ook een creatief genie moeten inhuren om afwisseling te brengen in de dagsamenvatting van ‘het regent’: Kans op buien, Mogelijk een bui, Een bui, Een paar buien, Buien, Perioden met regen, Regen, Regen en motregen, Zo nu en dan regen en motregen, Sneeuw en regen, Zware onweersbuien.

 

De toeristen laten zich echter evenmin kennen als de criminelen: ze komen in grote getalen. Dit zijn niet de kuddetoeristen uit Marokko. Dit zijn mensen die van ‘buiten’ en ‘natuur’ houden. En dat zie je. Ushuaia lijkt wel een outdoor congres of misschien de world fashion show van de Bever. Overal wandelschoenen, praktische (afrits-)broeken en gore-tex jassen. Zelfs Kwin kan zich er niet meer aan onttrekken en schaft wandelschoenen aan (die complementeren zijn afritsbroek zo mooi). We maken twee wandelingen naar een gletsjer en in het nationale park Tierra del Fuego. In beide gevallen prachtige uitzichten en extreem frisse (en vochtige) lucht. In het nationale park lopen we langs een camping, en worden er nog eens heftig aan herinnerd hoe graag we ons eigen camperbusje willen om op dit soort spectaculaire plekken wakker te kunnen worden.

Met die zoektocht gaat het nog niet zo soepel. We hebben al verschillende dagen op internet doorgebracht en de straten van Ushuaia afgestruind op jacht naar het ultieme campertje. Onze theorie dat veel Amerikanen de panamericana naar beneden rijden met de zomer mee en dan net voor de kerst allemaal massaal hun camper kwijt willen aan verse toeristen in Ushuaia blijkt wat optimistisch. Bovendien schijnt het ingewikkeld te zijn voor een buitenlander om een auto in Argentinië te kopen, dus zijn we praktisch gezien beperkt tot andere toeristen. We bekijken een volkswagen T2 combi van een franse jongen. Die blijkt geragd, de motor slecht vervangen (met koelingsproblemen) en bovendien niet ingebouwd als camper. En 4500 euro. Het zijn schattige wagens, maar dat lijkt niet echt een ideale deal. Verder hebben we nog wat digitaal contact (in het Spaans!) maar zonder resultaat. Na een kleine week besluiten we dat alles makkelijker zal zijn in Punta Arenas. Dat is immers Chili, en het schijnt dat daar verschillende camper dealers zijn. We gaan dus op zoek naar vervoer naar dit camperparadijs.

Je kunt natuurlijk met de bus. Of per vliegtuig. Maar waarom zulk primitief vervoer met weinig beenruimte en geen of vies voedsel als je ook in stijl kunt reizen? Op stand? Wij stellen ons deze vraag, en komen tot de conclusie dat het hoog tijd is om een cruise te boeken. Veel mensen nemen een cruise naar de Zuidpool vanaf Ushuaia. We bekijken de opties, maar vinden geen mooie aanbieding die ons aanspreekt. Uiteindelijk kiezen we voor een cruise naar Punta Arenas, om het aangename met het praktische te combineren. Het is even slikken bij het betalen, maar we kunnen vast verklappen dat we geen seconde of cent spijt hebben gehad.

Maar wacht eens even! Hoe zit het nu eigenlijk met die antenne van Kwin? Is die ooit nog aangekomen na zijn vermeende achterblijven in Rome?

We hebben dagelijks gebeld met Aerolinas Argentinia. De receptie zag ons alweer aankomen. De eerste belofte van de balie op Buenos Aires dat hij later op de middag nog aan zou komen werd niet ingelost. Vervolgens was het een tijd lang onduidelijk waar hij was. Toen zou hij de volgende middag toch zeker bezorgd worden. Toen gebeurde dat niet. Nog een keer bellen, en er gloorde weer hoop aan de horizon: het leek erop dat hij in Ushuaia was, maar dat de bezorgdienst hem vergeten was langs te brengen met de andere verloren bagage. (Er gaat iedere dag zo’n busje. Iedere dag! Dat is veel verloren bagage, en zo groot is Ushuaia niet.) De volgende dag wachten we in spanning. En boven iedere verwachting krijgen we ’s avonds een telefoontje van de receptie. Hij is er! Vier dagen later. Wij zijn buiten onszelf van geluk en verbazing, maar vinden de stickers met ‘rush / priority’ die Aerolinas Argentinia erop heeft geplakt voor deze actie wel wat optimistisch.

En dan is het zover. We schepen in voor onze eerste cruise. Vanaf moment één puur genieten. Onze hut is ruim en met een groot raam. Het uitzicht is prachtig, al vanaf de haven. De alcohol is inclusief en de vaarrechten exclusief. We zijn dus steeds de enige boot in een spectaculaire fjordenomgeving met gletjers, bossen en watervallen.

Naast het natuurlijke schoon is het ook een sociaal avontuur. Het eten is steeds in dezelfde zaal met dezelfde tafels, en alleen groepen die een hele tafel kunnen bezetten zijn gevrijwaard van sociale druk. Het voelt alsof we weer terug zijn op de basisschool: de tafel en stoel die je de eerste keer kiest is in principe van jou, en het blijkt een sociaal taboe om een keer spontaan van tafel te wisselen. Wenkbrauwen worden opgetrokken en vragen worden gesteld. Een fascinerend proces.

Gelukkig zitten we aan een gezellige tafel met twee Amerikaanse stellen op huwelijksreis. We kunnen ook prima overweg met onze andere reisgenoten, maar ons uitstapje naar een andere tafel, gewoon omdat dat toch hoort te kunnen, wordt bij de volgende ronde weer snel hersteld. Lang leve de routine en sociale druk.

Na de cruise zullen we een balansweek moeten houden. Het eten is iedere keer een uitgebreid buffet (ontbijt en lunch) inclusief vele taarten en toetjes, en het avondeten een viergangenmaaltijd. En na Aerolinas Argentinia is de kwaliteit onwaarschijnlijk hoog. Daarbij wordt er nog lekkere Chileense wijn geschonken bij zowel de lunch als het avondeten. Hemels.

De cruise duurt in totaal 5 nachten en 3 volle dagen (eind van de dag inschepen, eind van de ochtend van boord). Wij dachten rustig te gaan luieren en van het uitzicht genieten, maar we moeten vol aan de bak. Iedere dag zijn er 2 excursies. De eerste is een hele speciale: Kaap Hoorn bezoeken. Het is de bedoeling om daar aan land te gaan via zodiacs, maar de golven zijn te hoog om veilig in die rubber bootjes te kunnen stappen. Jammer, maar we worden ruim gecompenseerd door om de kaap heen te varen. Dat doen ze meestal niet, en het is toch best cool om om Kaap Hoorn gevaren te hebben. Het stikt er van de scheepswrakken, maar onze boot navigeert feilloos deze woeste wateren. (Radar helpt.) Mijn navigatie op de boot moet zich tijdens deze tocht wel even beperken tot open dek met veel frisse lucht. Mijn maag en ik zijn bijzonder gelukkig dat we niet op cruise naar de zuidpool zijn gegaan, waarbij je 2 dagen heen en 2 dagen terug dit soort golven hebt.

 

Dezelfde dag bezoeken we een eiland en maken we een wandeling naar de top van de heuvel. Onderweg komen we een veelbesproken gast tegen: de bever. De gids heeft het van te voren al laten weten. ‘No, they are NOT cute.’ Ze hebben daar namelijk een beverplaag. Die bevers zijn ooit geïmporteerd om daar te fokken voor hun vacht. Dat bleek geen lucratieve bezigheid, en de Europeanen lieten hun beverboerderijen in de steek. Dat lieten de bevers zich niet welgevallen, en zij ontsnapten uit hun hokken. Zij vonden het beverparadijs. Veel bomen, veel water, geen natuurlijke vijanden. Op dit moment is de schatting dat zo’n 50% (ja, de helft ja!) van alle bomen in dat gebied om geknaagd is door deze ratten op steroïden. Geen geliefde beesten dus, bij de lokale bevolking. Er wordt gewerkt aan projecten om de beesten om zeep te helpen via jagers etc.

Dat alles gezegd hebbende, krijgen wij een bewonderenswaardige bever te zien. Er liggen overal gigantische boomstammen op hun kant, en ondanks de grote groep nieuwsgierige toeristen komt er een bever op zijn dooie gemak een grote tak aanslepen. Hij is enigszins verbaasd wanneer hij ons ziet, maar gaat vervolgens gewoon door met het slepen van de tak. En gezien hoe makkelijk hij die even doorhapt om goed onder een boomstam door te krijgen, wil je met dit beest geen ruzie. Maar schattig? Nee. Echt gewoon een uit de kluiten gewassen rat met platte staart.

 

Het uitzicht vanaf de heuvel is overigens adembenemend. En beneden bij het wachten op de zodiacs is er warme chocolademelk. Met whiksy. We zeiden het al: hemels.

De volgende dag is het speeluur. We krijgen rubber laarzen mee en klauteren een van de coolste wandelingen ooit. Het is net apenkooien, maar dan met echte natuur. Dit stuk eiland heeft nog het meeste weg van een regenwoud, en we klimmen over boomstammen heen, glibberen door beekjes en trekken ons omhoog aan touwen. Alsof dat nog niet genoeg was is er bovenaan een mooie waterval met uitzicht. De gidsen doen alsof het normaal is dat je in het ijskoude water springt. Ze krijgen een aantal mensen mee. De lol van onze gewone kleren zijknat en ijskoud te maken ontgaat ons wat, het zal wel iets met hip en cool te maken hebben.

’s Middags gaan we per zodiac naar een gletsjer. We bekijken hem in stilte en met ontzag, en zien verschillende brokken ijs het water in kletteren. Echt. Heel. Erg. Mooi. We bezoeken nog een andere gletsjer per boot (zonder landingsplek), en krijgen een aardig golfje voor ons kiezen van een gigantisch blok dat in het water stort. Er zijn ook allerlei pinguin-achtige vogels die op de rotsen nestelen, en we varen door een zee van ijsklontjes. Ook best bijzonder…

De volgende dag luisteren we met zijn allen in stilte naar het kraken van een gletsjer waar we weer naartoe gevaren zijn. Wederom indrukwekkend. Je kunt in de fjord er naartoe zien waar vroeger de gletsjer helemaal kwam aan de groeven die in de rotsen zijn gemaakt door het ijs en de stenen die daardoor voortgeduwd werden. ’s Middags is alweer onze een-na-laatste excursie met een rustige wandeling over een strand naar weer een andere gletsjer. Je zou zeggen, heb je tegen die tijd niet genoeg gletsjers gezien. Het antwoord is nee. Alle gletsjers hebben weer net een andere vorm, omgeving en uitzicht. En het is een heel bijzonder gevoel om drie dagen lang door die relatief ongerepte wateren te varen, al die natuurwonderen te zien en ondertussen niemand anders tegen te komen.

Deze avond is niet alleen onze laatste op de boot, maar ook kerstavond. Het diner is weer fantastisch, en er is kerst-entertainment. Een van de gidsen in vol kerstman-ornaat rijkt de kinderen een kadootje uit. Tot onze grote verbazing wordt Kwin ook opgeroepen. Hij gaat onmiddellijk enthousiast op schoot zitten. Helaas blijkt er nog een ander kind met zeer vergelijkbare naam te zijn. Jammer, Kwin. Gelukkig lag er in onze hut nog wel een kadootje op ons te wachten.

’s Avonds wachten we met z’n allen in de bar op 12 uur, om officieel de kerst af te trappen. Hoewel ze erg hun best doen, wil het entertainment tot die tijd niet echt uit de verf komen. Ze hebben bedacht aan alle gasten te vragen hoe kerst in hun land gevierd wordt. Er blijken te veel verschillende nationaliteiten aan boord om dat interessant te houden. Dan is het eindelijk zo ver, en is er een nieuwe oefening in sociale omgang: wie ‘feliciteer’ je allemaal, en zo ja dan met een ferme handdruk of ook een (of meerdere??) zoenen? Wij laten het maar wat over ons heenkomen en gaan dan lekker naar onze hut. Stressvol hoor, dat groepsleven.

Het is onze laatste ochtend op de boot, en we krijgen een teleurstelling te verwerken: hoewel we bizar vroeg zijn opgestaan om Magdalena island te bezoeken, blijkt het weer te hard te golven om in de zodiacs te stappen. Helaas, voor ons dus geen pinguïns, waar het eiland helemaal vol mee zit. We zien er nog wel een paar zwemmen, en eigenlijk vinden we dat wel prima. Tijdens het ontbijt vinden onze tafelgenoten dat er dan toch zeker een alternatieve excursie zou moeten zijn voor dit soort omstandigheden. Ach. Aan het weer doe je niks, en wij vinden dat ze bijzonder hun best hebben gedaan. Ik bedoel, ons geld hadden ze al geïncasseerd, en toch zijn we voortdurend vermaakt met excursies, praatjes, eten en drinken. Wij zijn voldaan.

En dan zijn we zomaar in Punta Arenas, Chili. Wat betreft stad niet zoveel bijzonders. En veel erger: wat betreft campers ook niet. We zien wel een paar dingen, maar het meeste is ‘zona franca’. Dat betekent dat je er geen belasting hoeft te betalen. Leuk natuurlijk, maar niet zo nuttig omdat je dan de zona franca niet uit mag de komende 5 jaar. En zoveel tijd hebben we nou ook weer niet voor onze reis.

We zitten dichtbij het prachtige nationale park Torres del Paine. We kijken wat de mogelijkheden zijn om daar zonder camper naartoe te gaan. Die lijken er wel te zijn, maar zijn allemaal duur en meestal volgeboekt. Omdat we ons verder ook niet hebben voorbereid op een trektocht van meerdere dagen die je daar mooi kunt maken komen we tot de conclusie dat we een keer nadeel ondervinden van onze minimale voorbereiding. Met pijn in ons hart besluiten we direct door te vliegen naar Santiago. In die grootste stad van Chili in het midden van het land zal het immers wemelen van de campers. Nee heus! Onze vele dagen op internet hebben daar de meeste resultaten laten zien.

Dus slaan we de rest van Patagonië over en stappen weer met ons hele hebben en houden op het vliegtuig. Dat is nog even stressvol omdat we een goede deal voor het transport naar het vliegveld dachten te hebben gevonden. Hoe laat vertrekt die? Wanneer we maar willen. Vijf uur vertrekken? Geen enkel probleem! U raad het al: het busje is bijna een kwartier te laat bij ons hotel, en blijkt dan nog andere mensen op te moeten halen. Die hadden voor half 6 gereserveerd…

Uiteindelijk komt het allemaal (net) goed, en na een tussenstop bij Puerto Monnt komen we aan in Santiago. Onderweg is er ook nog twee keer ontbijt en een prachtig uitzicht, en als klapper op de vuurpijl komt ook de antenne netjes de bagageband opgerold.

 

Zo Santiago, kom maar op met die camper!

 

This entry was posted in Argentinië, Chili, Panamericana. Bookmark the permalink.

2 Responses to Reizen op stand

  1. robin says:

    Hoi Kwin en Merel,

    Leuk weer zo’n prachtig verhaal te mogen lezen! Ja, inderdaad, ik heb het gemist en dacht nog gaat het wel allemaal goed… maar bij navraag bleek dat er geen problemen waren, alleen ‘stress’ van het auto kopen. Dat verhaal hoop ik in jullie volgende post te lezen.

    gr

    r

  2. Merlijn says:

    Wan een plaatjes zeg, kan me voorstellen dat dit erg indrukwekkend is. Veel success met het vinden van een geschikte camper/bus/ander vervoermiddel…

Comments are closed.