This is the United States

8 april 2013: aankomst in het beloofde land

En dan is het zo ver. Na maanden van ontdekkingsreizen in vreemde culturen met onduidelijke bureaucratie en hier en daar een guerrilla strijder, gaan we het Westerse Walhalla binnenrijden. De plek waar we alles begrijpen en ‘gewoon’ vakantie kunnen vieren in een land met prachtige natuur. Een ontspannen afsluiter van onze reis!

Met dit happily ever after in ons hoofd is de eerste kennismaking met het zuiden van Amerika even schrikken. Hieronder onze eerste indruk van het land inclusief de een-na moeilijkste grensovergang van onze reis. De moeilijkste komt nog: van Canada terug Amerika in. Voordat je verder leest even voor de goede orde: we hebben een fantastische tijd gehad in Amerika en zouden er graag nog eens doorheen camperen. Maar de volgende keer zijn we beter voorbereid op de cultuurshock…

Mexico verlaten is geen probleem. Er is geen ‘exit’ douane en je krijgt geen stempel van het verlaten van Mexico. Beetje vreemd, omdat er wel een uitgebreid proces inclusief voorruit-sticker was om erin te komen. Maar nu kom je direct bij de Amerikaanse douane terecht. En dan kan het feest beginnen.

De eerste post lijkt alleen te bestaan om te registreren welke nationaliteit auto en inzittenden hebben. Dit blijkt een grote uitdaging voor de Amerikaanse jongeman in het hokje. “Chile?! Oh my, I don’t even know the abbreviation for that. I’ll just put in Mexico.”

Ehm, ok. Jouw feestje. We mogen doorrijden tot de volgende post. Dat is een soort benzine station opzet met per ‘pomp’ een politieagent die de papieren controleert en de auto doorzoekt. Het blijkt al snel dat wij eerst elders heen moeten om onze papieren te regelen. Ondertussen moeten we de auto open laten, met ons hele hebben en houden. Iets dat nog bij geen enkele andere grens van ons verlangd is. We vragen of er dan steeds iemand bij blijft, waarop de politieman met de nodige trotse arrogantie antwoord met “This is the United States m’am, nothing’s gonna happen.”

Nee, want er is helemaal geen criminaliteit in de USA. Nou ja, niks aan te doen, we moeten toch echt die papieren regelen. In het kantoor moeten we lang wachten. Wanneer we aan de beurt zijn begint de jongen achter de balie aan een uitgebreid bureaucratisch proces en vraagt ons allerlei groene papieren in te vullen. Door bepaalde vragen komen we erachter dat dit het ‘niet-ESTA’ proces is, terwijl we nog een geldige ESTA verklaring hebben van een eerdere trip naar de USA. Volgens de ESTA website zou hij dat in zijn systeem moeten kunnen zien. Dat was hem duidelijk niet gelukt. Zijn baas begint zich ermee te bemoeien. Hij doet nog een poging in het systeem. Zijn baas staat ondertussen schuin achter hem mee te kijken omdat het lang duurt. Niet bijzonder constructief, en onze jongen zegt ‘I appreciate the help’. We kunnen niet achterhalen of dit diep sarcasme is of oprechte vriendelijkheid.

Hij is nog eindeloos bezig en steeds in overleg met zijn baas. Uiteindelijk lijkt het gelukt om onze ESTA verklaringen te vinden en moeten er vingerafdrukken worden afgenomen. Het apparaat doet het niet. De baas van de jongen neemt ons mee naar een ander apparaat. “OK, they’re ready to pay.” Ehm, wat betalen? We hebben al voor onze ESTA verklaringen betaald. De baas: “Oh, I guess you didn’t hear me explain to my collegue before.”

Nee meneer, inderdaad niet. Gezien jullie balie hoog genoeg is om jullie te verbergen als jullie je terugtrekken om geheimzinnig te doen op de computers en het gesprek duidelijk niet naar ons gericht was. En dan vinden zij Nederlandse directheid onbeleefd. Nou het is natuurlijk logisch dat we opnieuw moeten betalen om de USA binnen te komen, want (spreek uit met nasaal Amerikaans accent):

“Well m’aaaam, the ESTA was created for aaaaiports, this is a laaaand border. Until they tell us to stop charging you here, we charge you.”

Indeed. Welkom in Amerika!

En dat is precies de mentaliteit waar we onze eerste dagen in de VS zo van van ons stuk zijn. Ze doen zeker meer aan klantgericht glimlachen, maar echt behulpzaam is het vaak niet. Hun bureaucratische processen zijn minstens even ergerlijk als de extremen van Latijns Amerika. Met het essentiële verschil dat ze het als hun patriottische plicht lijken te zien om daar zo star en humorloos mogelijk mee om te gaan. We missen de creativiteit. De humor over het doorsturen naar nog een volgend loket. Hier geldt: wanneer er regels zijn, dan volg je die tot op de letter. Of ren je naar je supervisor.

Een voorbeeldje uit de McDonalds. Ze hebben koffiemachines staan die een losse espresso kunnen maken. Zo kan je een extra shot espresso aan je ‘extra latte 1% melk moccachino’ (let op dit product kan sporen van koffie bevatten) laten toevoegen. Er zit op de kassa echter geen knopje voor een los kopje espresso. Dus krijg je die ook niet. Bovendien snappen ze niet waarom je dat in godsnaam zou willen. “Are you sure? You know it’s just a little bit of coffee, right?”

Hoe dan ook. Met onze laaaaandborder USA waivers mogen we het land in. Nee nee, jullie hebben niets nodig voor de auto verder. Ook geen verzekering? No no, have a great trip. Welcome to the United States.

Het leven hier is abrupt compleet anders dan de rest van ons avontuur in de Amerika’s. Opeens zijn we blank onder de blanken, verstaan we de taal (dat blijkt lang niet altijd een pre te zijn) en zijn we klein. En langzaam. Waren we tot Mexico steeds de grootste en snelste op de weg, inclusief het openbare busvervoer, hier steken we boven bijna niemand uit en heeft iedereen ronkende v8 motoren. Er zijn wat overeenkomsten met Mexico, maar vergeleken met alle landen daarvoor zijn we op nieuw terrein. Mexico lijkt overigens niet helemaal te zijn opgehouden. Het lijkt hier langs de kust vrijwel geheel tweetalig! En op de verkeersborden staan niet alleen de miles, maar vaak ook de kilometers vermeld.

Onze eerste indruk van Amerika: het bestaat uit lege ruimte en/of natuur, stripmalls en outletdorpen. En natuurlijk de snelwegen die deze elementen met elkaar verbinden. Met reclameborden ernaast met teksten als “Motorcycle accident? Call 1-800-LAW-TIGERS”. In de winkelcentra zitten vooral veel grote ketens, en weinig kleine eigen ondernemers.

Verder zijn er veel RV parks! Grote betonnen campings, bedoeld voor gigantische camperbussen. Op veel van die parken mogen wij alleen niet staan. We zijn niet oud genoeg voor deze 55+ parken, en bovendien willen we er niet minimaal 1 maand staan. Dit is ‘snow bird country’, ingericht op pensionado’s die met hun RV de zon achterna reizen. Gelukkig vinden we toch altijd een slab of concrete met full hook-ups (water, riool, tv: de basisbenodigdheden). En de supermarkten zijn goedkoop, net als de benzine. Met ook nog goed onderhouden (snel)wegen is het hier goed toeven voor mensen met een V8 camperbusje.

Kon je in Mexico altijd binnen een paar minuten in een ‘pollo’ tent staan, hier zijn werkelijk o-ver-al McDonalds en andere fastfood ketens. Deze zijn de hele dag door druk. Met alle soorten mensen, waaronder rednecks en trailer trash. En ouderen. En heel veel FAT people. Oh my! Niet van het type ‘moet eens wat vaker de trap nemen’, maar echt onwaarschijnlijk ziekelijk dik. En die staan dan dus in de rij voor een McMenu, extra large.

We kijken onze ogen uit in deze mix van bekende ketens en ‘gezien van tv’ met de onverwachte culturele shock van hoe anders het is dan ons eigen Westen.

8 – 10 april: Autoverzekering

Onze eerste dagen in de USA staan in het teken van cultuurshock en autoverzekeringen. We rijden richting Tuscon, en komen er met een blik op het internet achter dat rijden zonder autoverzekering een ‘criminal offence’ is. Hadden ze ons 2 meter na de grens weer aan moeten houden. Amerika is het eerste land van de Panamerican Highway met verplichte verzekering voor buitenlanders die dat niet aanbieden op of bij de grens. En waar ze bij de grens kennelijk niet weten dat een autoverzekering verplicht is. En ze gaan verder. Deze verzekering is bijna niet te krijgen als je geen US drivers license en adres hebt. We zijn 3 dagen bezig om agents en verzekeraars te bellen en te mailen. Uiteindelijk wil (‘kan’) maar één het doen, en die bieden geen minimum polis. “That’s bad coverage m’am, and we don’t want our customers to have bad coverage”.

Heel aardig van ze. We worden door de vriendelijke Tina geholpen, maar voelen ons wat in de kou gezet door de USA. Lekkere deadlock, iets verplicht stellen maar niet mogelijk maken.

Op het RV park waar we uiteindelijk terecht kunnen de eerste nacht hangt een bordje “I’m all for gun control. I use both hands.” Ja, we zijn in Texas!

In het winkelcentrum iets verderop is een erg goede supermarkt. Daar weten ze hier wel raad mee: veel eten. In dit geval is er veel mexicaanse waar, en spreekt het voltallige personeel Spaans. Dat was overigens ook zo bij de douane (iedereen op z’n minst tweetalig) en de McDonalds. Iedereen lijkt onderling Spaans te spreken. Een mooie overgang voor ons vanuit Latijns-Amerika!

De derde dag gaan we naar een groter winkelcentrum iets verderop. Met de bus, omdat we niet zeker weten wat er zou gebeuren als we worden aangehouden zonder autoverzekering. Het valt op dat busreizigers er allemaal wat shabby uitzien. Dit is duidelijk niet het vervoersmiddel voor mensen die zich enigszins kunnen veroorloven een auto te kopen. Deze mall heeft een GIGANTISCHE parkeerplaats. Bijzonder hoe anders dorpen zijn ingericht als ze zijn gebouwd na de ontdekking van de auto en in een land met ongelooflijk veel ruimte.

11 -12 april: Op shopping spree in Phoenix 

We rijden van Tuscon naar Phoenix, en verkennen een ander aspect van de USA: de consumptiemaatschappij. In het land van herkomst van ons busje hopen we wat leuke upgrades te kunnen doen. En we starten een onderzoek naar het cultureel erfgoed van Amerika: de grote diversiteit aan (fast food) ‘restaurants’. De eerste stop: de IHOP, International House of Pancakes. Onderzoeksresultaat: prima, maar echt fast food. Het heeft weinig te maken met de Nederlandse pannenkoek. Ook hier weer opvallend druk, en de hele ervaring is gericht op bulk verwerking van zowel klanten als porties voedsel.

BHnTr5NCIAIzgFF.jpg-large

Voor de auto zijn we op zoek naar een nieuwe ‘head board’ en een aantal kleine schroefjes en klemmetjes. Die zijn na de aanrijding in Peru en de reparatie bij de ‘garage’ beschadigd en/of spontaan verdwenen. Op de sloop kunnen we de ‘head board’ bestellen en de schroefjes oogsten. Die board wordt uiteindelijk niet op tijd geleverd. Verder kopen we bij de Best Buy een ‘app radio’, een mooie gadget. Die vinden we pas bij de derde Best Buy waar we langs komen. De eerste had hem niet, de tweede dacht hem te hebben, maar bleek 3 medewerkers en 3 kwartier nodig te hebben om een ‘nieuwe’ doos met kauwgom erin uit de voorraad op te duikelen. De eerste twee medewerkers hadden uiteraard niet de juiste sleutels en autorisatie. Een prachtig tafereel dat rechtstreeks uit de Buy More (tv serie Chuck) had kunnen komen.

Onze derde missie is de Camping World. Die hebben een collectie Airstreams staan. Wat een prachtige caravans! Het is dat we helemaal geen caravan willen en ze schreeuwend duur zijn, maar wat een ontwerp en inrichting! We kopen wel een nieuwe ‘canopy’, zo’n partytent. Wanneer we richting RV park rijden zegt Kwin ‘Nu heb je heel Phoenix gezien.’ Huh? We zijn helemaal niet naar het centrum geweest! Ik pak eigenwijs de kaart erbij en jawel: dit was het. De gemiddelde Amerikaanse stad lijkt uit verschillende woonwijken, een financial district en een aantal winkelcentra te bestaan. Even wennen, maar wel super handig dat je overal met de auto heen kunt rijden 🙂

BHnT4rxCIAAOMbV.jpg-large

We vestigen ons op een RV park om de nieuwe aankopen uit te proberen. We reinigen de watertank, Kwin begint met het inbouwen van de nieuwe radio en we zetten de canopy op. Die blijkt gigantisch, en lekker stevig. (Ons vorige exemplaar uit de Sodimac (de Gamma van Chili) was na eerste gebruik helaas gebroken.) Hij past maar net op onze kampeerplaats, wat wel wat zegt op een RV park ingericht voor super-campers met uitschuifbare panelen.

BHv-9tgCUAIqX7W.jpg-large

This entry was posted in Panamericana, USA. Bookmark the permalink.

One Response to This is the United States

  1. Magda says:

    toch leuk om nog te lezen!

Comments are closed.