City hopping

22 – 23 april: San Diego

Het is alweer tijd om naar San Diego te gaan. Onderweg zien we het lampje Check Engine Soon aan gaan. Oh dear! Zou ons trouwe busje nu na zoveel duizend kilometer toch problemen gaan geven? Of zou de ‘garage’ ervaring in Peru (u weet nog wel, die modderige binnenplaats waar een paar stukken gereedschap rondslingerden) het busje nu fataal worden?

Het is tijd voor een professional, en we rijden snel langs een Ford garage. Ons garage trauma is snel vergeten. Een absolute top ervaring! Deze heren leggen keurig hoesjes over de stoelen voordat ze er gaan zitten werken en we krijgen een uitgebreide uitleg over het proces. Ze zijn eerder dan verwacht klaar, en we krijgen ons huisje gewassen en met gratis APK check terug. Om de feestvreugde af te ronden kopen we een sleutel-zapper. Eindelijk! Kwin is al vanaf Chili aan het watertanden bij het idee. Wat hadden we hier opdringerige mannetjes bij grensovergangen goed mee kunnen laten schrikken! Want er zit uiteraard ook een ‘toeteren op afstand’ knopje op.

Untitled

Terwijl de Ford professionals met ons busje bezig waren zijn we langs Home Depot gelopen, hebben een broodje geluncht bij Subway en koffie gedronken bij Starbucks. Een prachtige all-American afternoon (behalve dat we lopend waren natuurlijk).

We rijden door naar San Diego. We hebben een KOA camping gereserveerd met een deal: 2 nachten, bundle of firewood en fietshuurcoupons. Da’s mooi denken wij, kunnen we morgen de stad in fietsen. Tijdens de rit zegt Kwin opeens: ‘oh, ons nummerbord is gejat’. WAT?!? Hij bedenkt zich dat hij iets raars zag aan de auto, en realiseert zich net pas dat dit het gebrek aan het nummerbord aan de voorkant is. Crap. Een of andere eikel wilde wel zo’n hip Chileens nummerbord waarschijnlijk. Dat gaat nog veel gedoe geven, kunnen we vast verklappen. Op de camping zetten we ons all-American thema voort en barbecuen met steak, mais en aardappelkoekjes.

Het plan voor de volgende dag is een fietsrondje door San Diego, het vliegdekschip checken, en koffie drinken in het centrum. Bij de receptie blijkt de fietsverhuur eigenlijk bedoeld voor fietsen OP DE CAMPING. ??!!? Klein cultuurverschilletje. What on earth moeten wij met een fiets op de camping? We mogen de twee beachcruisers toch meenemen, en krijgen geïmproviseerde fietssloten mee.

Untitled

Onderweg zien we een groepje motorrijders met korte broek en zonder helm. Mooi stereotype, niet heel veilig. We gaan langs het politiebureau. Als we een rapport willen laten maken van de diefstal van ons nummerbord dan moeten we lang wachten en ze kunnen niet garanderen dat we een kopie van het rapport krijgen voordat we verder moeten op onze road trip. Ze adviseren om het rapport in LA te laten maken.

Untitled

We fietsen door naar de stad. Dit valt toch wat tegen op onze beachcruisers. Het zijn geen vakantiefietsen, en duidelijk beter geschikt voor campinggebruik. Er is wel een fietspad! En een heus centrum met mooie architectuur. We proberen twee verschillende koffietentjes en verbazen ons over hun interpretatie van een ‘kleine’ cappuccino. Dan doen we nog even cultureel op het vliegdekschip. Dat is ingericht als museum. We ‘verbazen’ ons weer over een cultuurverschil: dit voelt voor ons eerder als onprettige oorlogspropaganda dan als museum. Zo is er een uitgebreide tentoonstelling over het vliegtuig met de ‘Highest Kill Rate!!’ Dat die is ingezet in een oorlog die bij nader inzien misschien niet zo’n goed idee was is nergens terug te vinden, en doet overigens ook niets aan af. Een beetje griezelig.

Op de terugweg krijg ik een lekke band. We gaan verder terug met de tram. Goede OV service! Met weer overal tweetalige bordjes, Engels en Spaans.

24 – 25 april: Op naar Disneyland!

UntitledWe rijden met ons busje over de bekende brug naar San Diego. Daar eten we wortelcake en rijden dan verder naar Anaheim. De camping daar ligt bijna in de snelweg, heel pittoresk. Er is wel een zwembad waar we gebruik van maken terwijl we genieten van de all-American soundtrack.

UntitledWe doen een dagje Disneyland. Omdat we een stel Hollanders zijn LOPEN we naar het park en sluiten aan in de rij. Je mag eerder naar binnen dan de opening van 10 uur. Om vervolgens alleen toegang te hebben tot de winkelstraat met souvenirs en snacks. De attracties blijven netjes dicht tot de officiële openingstijd. Sluw hoor. We drinken een cappuccino.

UntitledWe doen allerlei klassiekers en Disney thema’s, waaronder: de Jungle cruise (wel aardig, flauwe grappen in een bootje), Indiana Jones, Pirates (leuk!), Matterhorn achtbaan (wat gezapig, niet echt eng), It’s a small world (oh dáár komt dat liedje vandaan) en Splash mountain (leuk!). Helaas waren zowel de Space Mountain, Rock train en de Submarine dicht. Jammer, misschien had daar wat meer vaart in gezeten. We hebben ook Captain EO met Michael Jackson gezien, wat erg grappig was. En Star Wars, zo’n 3D film ding met bewegende stoelen. Die was best eng. Hun innovatieve centrum “Innovention” was sadly outdated.

Untitled

Als we in een attractiepark zijn moeten we natuurlijk even stilstaan bij de Efteling. Overigens is meneer Disney langs geweest bij de Efteling voordat hij aan de slag ging met Disneyland. Dit park in California is kleiner dan de Efteling, minder spannend of fantasierijk en wat commerciëler. Was wel een leuke dag! Met echte Disney eenden, die daar wonen en leven van de left overs van het terras.

Untitled

Volgens Kwin is het park nog precies hetzelfde als vroeger toen hij er met zijn ouders was.

Weer een sluwe actie bij de sluiting: de eindparade bij de ingang, waardoor iedereen al richting de uitgang loopt. We sluiten de dag af met een prima pizza. Leuk om even iets heel anders te doen! Al dat reizen maar de hele tijd…

26 – 27 april: Los Angeles

We strijken neer in Los Angeles. California heeft het zwaar gehad de afgelopen jaren. Een van de oplossingen: alle State dingen 2x zo duur maken. Hierdoor staan we op de bizar dure Dochweiler Beach State Park met even bizar vies sanitair. Aan het strand, en onder de startbaan van een van de drukste vliegvelden ter wereld. Een ideale plek voor vliegtuigspotters. Niet voor ons.

We rijden naar downdown LA, waar we een parkeerplek vinden en een Amazon pick-up doen. Handig! Kan je iets bestellen en het in zo’n locker laten bezorgen op een plek waar je denkt te zijn. Ideaal als je geen USA adres hebt en/of onderweg bent. Dan drinken we een kopje koffie (uiteraard) en maken een wandeling. Downtown LA is niet heel bijzonder, vinden wij. Terug bij huis wordt er weer ouderwets gewerkt. Aan de autolampen en router inbouwen (Kwin) en aan een CV en sollicitatiebrief (Merel).

Untitled

We kunnen het niet laten, en huren wederom een fiets. Dit keer is het materiaal een stuk robuuster, en er ligt een prachtig fietspad langs het strand. We aanschouwen een mooi stukje Amerikanisme: de stukjes strand die vanuit een rechte lijn van de (direct aan het strand gelegen) parkeerplaats naar de zee gaan zijn heel druk. De rest van het strand is vrijwel leeg. Nee, de gemiddelde Amerikaan houdt niet van lopen.

Bij Venice Beach Walk doen we een lunch. Leuk tentje. Het is hier alternatief hip, met volk in alle kleuren en maten en tatoeages. Verderop bij Santa Monica pier is er een hele andere sfeer, meer sjiek hip. Nog wat verder vinden we een kapper. Dat was hoog tijd.

We cancellen de 3e nacht op de kansloze State Park camping. We hebben genoeg vliegtuigen gehoord en gezien. We kunnen niet direct geld terug krijgen, maar ze beloven dat het bedrag binnen een maand wordt teruggestort op onze creditcard. Tot op de dag van vandaag is dat nog niet gebeurd.

28 april: Hollywood

We rijden door naar Hollywood. Dit lijkt op Las Vegas, maar dan zonder de casino’s: zeer toeristisch, schreeuwerig en met veel proppers. Ik kom erachter dat het beroemde Hollywood bord is ontstaan als reclame voor een bouwproject. Grappig.

UntitledWe bekijken de Walk of Fame en het Dolby theater waar de Oscars worden uitgereikt. Daar kan je overigens niet zomaar in zonder een bizar dure tour te boeken. We lopen langs nog wat andere bekende theaters. Ach, het is wel aardig allemaal. Zonder dat de sterren zelf er rondlopen is het niet heel bijzonder.

We gaan naar het LACMA museum. Er hangen wat mooie oude meesters, soms verstopt tussen onwaarschijnlijk kerkelijke kitsch. Maar cultuur onverantwoord als ik ben zijn de hoogtepunten het supersnelle publieke internet, de goede koffie en een bouwwerk met speelgoedautootjes. Iemand heeft een soort gigantisch doolhof van hoge gebouwen en rijbanen gemaakt met een lopende band waar de autootjes 4-baans omhoog worden getrokken. Daarna roetsjen ze weer naar beneden. Fascinerend om te bekijken, en een mooi beeld van LA: veel hoge gebouwen met gigantisch brede snelwegen er tussendoor met heel veel auto’s.

Untitled

Ze hebben verbazingwekkend veel in het LACMA. Er is een hele galerij vol Picasso’s, te leen van een getrouwd stel. Hun naam hangt dan ook overal. Dat zien we wel vaker: de drang om je naam ergens op te hebben staan zorgt voor veel donaties voor van alles. Er is ook een ‘adopt a highway’ concept, waarbij mensen of bedrijven een stuk snelweg onderhouden of schoonhouden. Zeer nuttig gebruik van de wens tot vereeuwiging!

Untitled

Al met al is het een leuke stop hier in LA. En tegen alle verwachtingen in hebben we zomaar gratis op zondag kunnen parkeren. Een afslag naast de super drukke hoofdstraat is er opeens serene rust, suburbia en gratis parkeren. We rijden door Beverly Hills en langs Rodeo Drive. Hier zitten allemaal dure autodealers. Zelfs bij de Budget autoverhuur staan BMW’s en Mercedessen. Er lopen 6- en 8-baans wegen dwars door de stad. Bizar.

Na deze weinig subtiele dosis stad rijden we de Coastal Drive op. Wat is het hier mooi! We vinden ook nog een RV park dat mooier, goedkoper en oneindig veel stiller is dan het State Park onder de startbaan. We zijn weer helemaal in ons element in ons campertje.

This entry was posted in Panamericana, USA. Bookmark the permalink.