Coastal Highway

29 – 30 april: Coastal Highway, Santa Barbara en Bea

We slapen lekker uit en gaan dan verder op de Coastal Highway. We komen langs Santa Monica en zoeken tevergeefs een goede koffietent. Starbucks dan maar. Daar blijkt het lastig om voor twee personen te bestellen.

  • Two espresso’s please
  • A double espresso?
  • No, just two espresso’s. In two cups.
  • So two double espresso’s?
  • NO!

Het blijft een mysterie voor de gemiddelde Amerikaan waarom je een enkele espresso zou bestellen. Zo weinig koffie!

We laten onze auto wassen. Dit brengt mooie herinneringen op van Zuid-Amerika, want we moeten er echt bij blijven staan om te zorgen dat ze ook daadwerkelijk alles doen wat ze beloven. Zo komen we glimmend aan het een volgend State RV Park. Daar vragen ze weer zonder blikken of blozen de hoofdprijs: 45 dollar exclusief hook-ups. En exclusief douche, daar moet je natuurlijk nog los voor betalen. Zo hebben de State Parks het alleen druk op plekken waar er geen privé RV parks (mogen) zijn. Het is overigens wel een prachtige plek aan het strand. Het is ook gezelliger dan een puur RV park, omdat er ook gewone kampeerders met tent staan. We eten heerlijke aardbeien.

Het is Koninginnedag. We missen we de laatste met Bea! We volgen het een beetje via nu.nl. Mooi hoor. We komen aan in Santa Barbara, en ontdekken Peets. Goede koffie! En we gaan op jacht naar kunst voor in ons busje. Alles wat we zien is ongelooflijk kitsch. We winkelen nog wat in de Banana Republic. En drinken nog een kopje koffie natuurlijk. Het is een leuke winkelstraat, met zowaar wat wandelstukken!

Het valt op dat hier zelfs de WC’s gericht zijn op obesitas: ze zijn steviger uitgerust met extra brede bril voor dikke dijen. We doen nog wat auto inkopen. Remblokjes en een wandcontact. En rijden weer en fantastisch mooi stuk kustweg naar Pismo Beach. Daar parkeren we op een RV resort. Met supersnel internet! 🙂

Untitled

1 – 3 mei: Pismo Beach en eigen pizza!

We blijven een paar dagen op dit mooie park aan het strand. Ik doe wat CV werk, Kwin wat auto onderhoud. We maken mooie strandwandelingen. En heel radicaal: we kopen onze vliegtickets terug! Jeetje.

Untitled

We gaan lekker door langs de fantastische kustweg en met het upgraden van ons busje. Dit keer kopen we een oven. Er zijn op dit stuk veel fietsers! Dat zien wij ook wel zitten. Daar komen we een keer voor terug 🙂 We eten tussen de fietsers een mooi lunchbroodje, en halen bij de Walmart een afbakpizza. Want hier hebben we lang op gewacht: pizza bakken op de camping! Dat ontbrak nog aan onze American Experience.

Untitled

Untitled

4 mei: Cannery Row 

We houden twee minuten stilte op de camping tussen luidruchtig kletsende Amerikanen. Dan rijden we door naar San Jose, waar het moeilijk is een RV park te vinden. We gaan langs Cannery Row, waar tot onze vreugde een Peets coffee zit. Er zijn veel zeehonden bij de haven, waar ze speciale flonders voor in het water hebben liggen. Op Cannery Row zaten vroeger de grote fabrieken die sardientjes in blik stopten. Door de grote productie zijn er nu bijna geen sardientjes meer in die wateren. Op informatieborden langs de kust staat onder andere ‘we don’t know where all the sardines went’. Nou inderdaad, wat een mysterie. Maar als wij een gokje mogen wagen; misschien ‘in cans’?!?

Untitled

5 – 6 mei: San Francisco

Er gaat weer een grote wens van Kwin in vervulling: zelfgebakken koekjes uit onze nieuwe oven. Een uitstekende basis om Silicon Vally op te verkennen. We rijden langs wat grote kantoorterreinen, en bezoeken het Computer History Museum. Dat is erg leuk! Ze hebben een prachtige oude machine, de Babbage Machine. Deze moet met de hand aangezwengeld worden, wat eruit ziet als een goede work-out. De machine rekent geheel mechanisch logaritmische tabellen uit. En het ziet er prachtig uit, met draaiende en klikkende kolommen. Van de website van het museum: ‘In 1834, Charles Babbage designed “Difference Engine No. 2,” an automatic computing engine, but failed to build it. He died insisting future generations would prove his idea was sound. See it here, faithfully built to plan in 1991 – and functioning exactly as predicted.’

Untitled

UntitledDe RV parks bij San Francisco zijn wat aan de prijs. We vinden er een voor 55 dollar, waar de WC ’s nachts dicht is. Want wie heeft er nou zo’n kleine camper dat er geen WC in zit?? We maken een heerlijke maaltijd, met mais uit de oven, worst, ui en aardappelpuree. En natuurlijk een versgebakken koekje toe.

Nu we op de plek zijn waar over ruim een maand onze reis gaat eindigen, beginnen we haast te voelen. Ons huisje is helemaal af met kunst, de kust is hier fenomenaal mooi, en straks moeten we weer naar huis! Het gevoel van oneindige vakantie is voorbij.

De volgende dag gaan we met de BART (metro) de stad in. First things first: we moesten nog aangifte doen van onze gestolen nummerplaat. Dat doen we hier, omdat we hier ook weer terugkomen en dan zeker weten dat we het rapport kunnen ophalen. Dit gaat zomaar helemaal goed.

We doen cultureel in het FS MOMA. Er draait een leuke film in, en er is een gave expositie van zwart wit foto’s van het oude New York. Verder lopen we lekker rond in de stad, lunchen we soep uit een brood en eten we ’s avonds weer zelf opgewarmde pizza uit ons oventje.

Untitled  Untitled

De volgende dag rijden we naar Golden Gate Park, waar ze een Japanse tuin hebben aangelegd. Om in het Japanse thema te blijven gaan we daarna snel sushi eten. In ons favoriete sushi restaurant Sushi Ran, in een wijk aan de andere kant van de Golden Gate Brigde. Yum!

Untitled  Untitled

Daarna rijden we weer verder langs de kustweg. Die is onverminderd mooi. We zien zelfs een walvis. We eindigen de dag op een State Camp. Met een ouderwets poephuisje als sanitair. Ter compensatie bakken we pancakes als avondeten.

8 – 10 mei: Redwood – hele grote bomen

Untitled  Untitled

Het begint wat saai te worden om er steeds maar weer over te schrijven, maar allemachtig wat een mooie weg die Coastal Highway! We doen inkopen, wassen het busje en sluiten de dag af op een perfecte camping met mais geroosterd boven een kampvuur. Oja, en we zijn door een boom gereden. Nou ja, we hebben gekeken hoe andere mensen door een boom reden. Want hoewel de boom onwaarschijnlijk groot is, en er een even groot gat door gemaakt is om onderdoor te rijden, is ons busje toch wat aan de grote kant. Zou toch jammer zijn als je bijna de hele Panamerican Highway hebt gereden en dan vlak voor het eind vast komt te zitten in een boom. Overigens vinden ze het nu niet meer OK om tunnels te bouwen door bomen die er al stonden toen Jezus geboren werd. Maar ja. Als die tunnel er dan toch al is… Attractie!

Untitled
Untitled

UntitledIn Redwoods National and State Park maken we twee wandelingen, waaronder eentje naar zee. Geeft een bijzondere sfeer, die grote bomen. Echt onvoorstelbaar hoe oud die al zijn. En GROOT dus. De volgende dag maken we nog een wandeling door dit sprookjesbos, dit keer naar een waterval. Daarna rijden we door naar Gold Beach. Onderweg staan een reusachtige man en stier langs de weg. Ook een soort attractie. In Gold Beach vinden we een leuke camping bij een soort nep-vuurtoren aan een mooi strand.

11 – 14 mei: Newport en Portland

We rijden verder langs de – jawel – prachtige kustweg. We stoppen even bij een vuurtoren met een kleine exhibitie over hoe oud die vuurtoren wel niet is. Er zwemt een walvis langs.  De koelkast gaat stuk, en Kwin repareert hem. In Newport staan we op een Good Sam RV park bij de haven, met uitzicht over een hele mooie brug. Nadat we een praatje hebben gemaakt met de beheerder krijgen we zomaar gratis hook-ups. Life on the road!

UntitledEr is een Aquarium bij Newport. Ze hebben er zee-otters. Het voeren is populair bij zowel publiek als otter: er gaat heel veel eten in en het wordt zonder omhaal naar binnen geschrokt. Ze zijn ook handig met mosselen, die breken ze moeiteloos open. Verder drijven ze op hun rug (soms met mossel op hun buik) en buitelen en draaien ze in het rond. Het heeft allemaal een hoge schattigheidsfactor.

In een ander gedeelde loopt de Puffin rond. Deze vogel kan niet goed vliegen, en loopt rond alsof hij een snood plan heeft. De zeeleeuwen doen vrolijk kunstjes en zijn zeer enthousiast over de bijbehorende visbeloning. Ze blaffen en piepen in anticipatie. Verderop kan je zee-anemonen aanraken: freaky! Er zijn ook veel lokale beesten. Vissen van daar voor de kust. En ze hebben er ook nog prima koffie! Er werken veel vrijwilligers, natuurlijk allemaal met een pin op hun shirt met het aantal uur dat ze dit vrijwilligerswerk al gedaan hebben. Het is een ontspannen en leuk bezoek.

UntitledDan rijden we door naar Portland. We hebben de afgelopen dagen heel veel kleine espresso huisjes gezien en bezocht, meestal alleen een drive-thru. Er is ook een ‘Dutch Brothers’ keten, helemaal compleet met windmolen en tulpen. Wat op dit stuk ook alomtegenwoordig was is het bos. Heel veel bos. Met eindeloos lange snelweg door dat bos. Er is ook veel houtwinning in dit gebied, en van die grote trucks met boomstammen op de weg.

Verder valt op dat iedere staat zijn eigen vorm en tekening heeft voor het aangeven van State Roads op de verkeersborden. Meestal is het bord in de vorm van de staat. Washington heeft het hoofd van Washington met daarin het wegnummer. Grappig. Ook opvallend is dat de State Parks weer betaalbaar zijn nu we California achter ons hebben gelaten.

UntitledWe bezoeken nog een outlet centre tot onze grote tevredenheid. Shoppen!

In Portland gaan we twee keer naar een leuke bioscoop waar je je eten en drinken mee kunt nemen. Ze komen het zelfs brengen als je bestelling nog niet klaar is als de film start. We gaan ook naar Victoria’s secret, waar ik goed inkopen kan doen. De volgende dag koop ik een laptop bij de Best Buy, lunchen we pittoresk naast een benzinestation met verrassend goede koffie, en rijden door naar de KOA camping in Port Angeles bij het Olympic National Park.

 

15 – 16 mei Olympic National Park

UntitledDe volgende ochtend is de receptie weer open. De mevrouw achter de balie is werkelijk onwaarschijnlijk traag. En doet ondertussen aan uitgebreide Amerikaanse chit chat. Ik heb alle tijd om in mijn hoofd een nieuw en efficiënter check in en check out proces op te tekenen. We rijden snel weg naar een wandeling van 3 uur. Het is een heel mooi bos, en het laatste stuk is stijl! Even goed zweten dus. Het is bijzonder om opeens hoge sneeuwtoppen te zien. Het wandelpad is weer uitstekend verzorgd, net als overal hier in de National Parks. En er zijn hier ondeugende bomen. We zien er eentje met een grote steen vandoor gaan.

Untitled

Na een welverdiende lunch op de parkeerplaats gaan we door naar Hot Springs resort. Er is een primitieve camping zonder sanitair. Dat lossen we op door lekker lang naar de hot springs te gaan en daar te douchen. Het water is lekker warm, wat extra knus is tijdens de regenbui die over trekt. We komen door en door verwarmd terug bij ons busje. Onder het genot van een mooie en snelle maaltijd van spinazie, puree en zalm praten we over onze financiën (op schema) en woonsituatie thuis (dakloos). Over één maand stappen we op het vliegtuig terug! Een heel raar idee.

UntitledUntitled

We slapen uit tot half 12. Dan is het even haasten voor de check-out! We trekken verder via het visitor center naar Hurricane Ridge. En zomaar opeens zijn we in wintersport sferen beland. We maken een wandeling over de weg, omdat we het pad niet kunnen vinden. Ondergesneeuwd! We proberen het een klein stukje, met als enige resultaat natte schoenen. We genieten nog even van het uitzicht en rijden dan maar door naar Rainbow’s End RV park. Het is een klein RV park langs de weg, waar toch weer verrassend veel mensen voor langere tijd staan. We komen ook een verpleegster tegen die daar woont. Zij reist haar werk achterna. Waar ze een baan kan krijgen rijdt ze heen met haar RV en woont nu hier in Rainbow’s End RV park. Niet de pot goud die de naam doet vermoeden.

De receptie is al dicht. Want de meeste RV parks leven hier van de snowbirds, en die komen met reservering en al keurig voor 17 uur aan. We krijgen van de ‘host’ van het park de codes voor de WC en wifi. De host is te herkennen aan het bordje ‘Host On Duty’ voor zijn RV en een grote drang tot sociaal contact. We maken een grote pot pasta en bakken koekjes. Er is een lichte verslaving ontstaan voor afbak chocolate chip cookies die ze hier in de supermarkt hebben. Met de geur van koekjes in de over lezen we een boekje en updaten we mijn nieuwe laptop.

17 – 18 mei: Seattle

De huiselijke sfeer bevalt goed, dus we maken appelflapjes voor ontbijt. Heel gezellig met en kopje thee erbij en de regen op het dak. De mevrouw van de receptie kletst er weer lekker op los (daarom heb ik de check in – check out taak), en laat weten dat ze ‘multi-ethnic’ is. Uhuh. Iets met voorouders uit Europa. Ze is wat van haar stuk gebracht als we per ongeluk over het geloof struikelen. Ze vraagt naar de naam van mijn husband. Ik zeg dat we niet getrouwd zijn. Zij zegt ‘oh you should’. Ik zeg dat dit niet belangrijk is voor ons. ‘O.’ Maar ze blijft er heel sportief onder.

UntitledOp naar Seattle! We gaan met het pontje, en komen precies op tijd aanrijden om nog mee te kunnen. We lunchen op de boot terwijl de skyline snel dichterbij komt. Onze eerste stop is het Klondike Gold Rush museum. En we hebben eindelijk begrepen hoe het werkt in Amerikaanse steden; we rijden gewoon met auto tot in het centrum en parkeren om de hoek.

Het is een leuk museum. Wat was die Gold Rush bizar! Mensen legden ongelooflijke afstanden af en het was afzien. En meestal voor niks. Vette pech! Er is meer verdiend aan het voorzien van deze ‘stampeders’ van kampeerspullen en dergelijke dan de stampeders zelf bij elkaar schraapten met goud zoeken. Gelukkig staat bij de ingang duidelijk aangegeven wie precies hoeveel heeft gedoneerd aan dit museum. We spelen nog even consument in de Apple winkel (Fitbit gekocht) en rijden naar een KOA camping.

UntitledWe starten de dag rustig op, net als onze laptops en telefoons die nodig moeten syncen. Dan rijden we naar de Space Needle. We zijn van plan om daar naar boven te gaan, maar het is vet duur (19 pp) met een lange rij. Dan lopen we liever wat rond in de stad. We bekijken de oude world fair. Ze hebben hier iedere maand een nieuw festival met een ander thema. We bewonderen een tijdje een gave bol-fontein met muziek. En als we daar dan toch zijn, drinken we een kopje koffie en gaat Kwin naar de kapper. Heel glamoreus, het reizende bestaan. De koffie blijkt vies, dus we moeten op zoek naar een goede koffietent. Die vinden we, waarna we moeten haasten om op tijd terug te zijn voordat de parkeermeter verloopt. We hebben een prachtige plek gevonden voor 2 dollar per uur op straat op 500 meter van de Space Needle. Alle andere parkeerplaatsen waar we langs lopen zijn 6 tot 10 dollar per uur. En zo zijn de triomfen van het reizende bestaan.

We lunchen en rijden dan door richting de Boeing fabriek. We hebben daar en tour geboekt om drie uur. En vervolgens komen we in een lange file. Het staat echt helemaal vast. Spanning en sensatie alom. We parkeren uiteindelijk om 5 voor 3. Gered! De tour is schaamteloos commercieel. We starten met een film, waarbij de informatiedichtheid wat te leiden heeft onder de commerciële doelstellingen. De gids heeft er vervolgens flink de vaart in met lopen, kijken en vertellen. En is een mooi stereotype gids: veel jargon en lachen om de eigen grappen. Dat mag de pret allemaal niet drukken: de Boeing productiehallen zijn indrukwekkend. Het is echt gigantisch, en het gaat nog best snel, zo’n vliegtuig bouwen! Grappig om te zien hoe ‘gewoon’ het lopende band werk is. Net als andere producten: stukje voor stukje tot het grote geheel af is. Ook de Jet engine werkt relatief simpel. Hij is alleen heel groot.

Na deze grootse ervaring rijden we richting Canada en strijken neer op een KOA camping. Het is een beetje een tokkie-camping. Er ontstaat ruzie op het grasveld over geparkeerde auto’s waardoor er geen ruimte is voor spelende kinderen. Er moeten medewerkers en echtgenotes bijkomen om de boel te kalmeren. Wij warmen onze pasta op.

This entry was posted in Panamericana, USA. Bookmark the permalink.