Back in the USA

27 mei: The Evil Border Security From Hell

We vertrekken vanuit Calgary richting de USA. We stoppen nog even in een dorpje voor koffie en lunch. Kwin krijgt hoofdpijn, en dit blijkt profetisch voor de beproeving die ons te wachten staat. We rijden naar de grens en vragen om een ‘Proof of Entry’ document. Dat kan niet zomaar aan de drive thru balie en we moeten parkeren en het gebouw in. Ze stellen vragen. We moeten wachten. Dan moeten we van de douanier die ons ‘helpt’ onze sleutels en paspoorten inleveren en zegt hij ‘I require a bond’ en ‘have a seat’. Dit alles gaat zo onvriendelijk en autoritair dat de tranen me in de ogen staan. Dit is ook niet volgens het proces dat we van te voren uitgezocht hebben zoals het werkt met het op doorreis zijn met een auto. We laten het formulier zien dat we volgens ons moeten invullen, maar hij blijft erbij dat hij die bond required. Fox News staat aan op de TV in de wachtkamer. Gezellig hoor.

Hoewel we zeker weten dat dit niet nodig zou moeten zijn, bellen we met nummer van broker die de ‘bond’ kunnen regelen die de douanier wil hebben. De broker laat weten dat we niet die bond nodig hebben, want dat betekent importeren in de USA (wat we niet willen) en kost 550. We hebben een ‘in transitie’ bond nodig. Namelijk dat ‘Proof of Entry’ document waar we in eerste instantie al om vroegen. We rapporteren dit terug. Hij belt nog wat en gaat nog een keer ‘have a look what other options we have here’. Enige tijd later mogen we opeens ons felbegeerde Proof of Entry formulier gaan invullen. Geen commentaar verder, kennelijk is hij tot het inzicht gekomen dat hij ongelijk had. We zeggen maar niets, hij lijkt het niet leuk te vinden en niet het type voor zelfreflectie of zelfspot. Zeer onprofessioneel. We begrijpen best dat je het niet zo vaak tegen komt dat twee Nederlanders in een Chileens busje van Canada de USA in willen. En dat je dan even uit moet zoeken hoe het zit. Maar hij begon meteen met de ‘jullie zijn vast crimineel’ aanpak. Iets over dat hij een sticker niet kon vinden met dat we aan US safety norm voldoen. Pff. Maar goed. We zijn weer in de USA.

Kwin is ziekjes, en we stoppen even bij een cafe om bij te komen. Dan gaan we door naar Great Falls en Rides RV park. We eten een snelle hap (handig, die instant-aardappelpuree) en Kwin blijkt niet te ziek voor het bakken en eten van chocolate chip cookies. All’s well that ends well.

28 – 30 mei: Yellowstone

UntitledUntitledWe rijden naar Yellowstone. Onderweg doen we inkopen. De ingang van het park heeft een poort en een visitor center met een zeer ouderwetse film (gesponsord door een of andere stofzuigerfabriek die ondertussen vast al niet meer bestaat). Yellowstone is het eerste Nationale Park in de USA. In het begin was er geen politie en werd het misbruikt door jagers en houthakkers. Het werd toen eerst een bijzondere taak van het leger om het National Park te beschermen. Uiteindelijk is hier een apart instituut voor opgericht: de rangers. Die zijn dus niet alleen nodig voor het onderhouden paden en dergelijke, maar ook voor de handhaving.

De ranger die we op dit station treffen is wat irritant. Wat kan je echt aanraden? ‘Evertything is beautiful.’ Jahaa natuurlijk, maar als je maar weinig tijd hebt, waar zou je dan voor kiezen? Hij blijft erbij dat alles mooi is. Handig hoor.

Untitled Untitled

Hij heeft wel gelijk trouwens. Het is een erg mooi thermisch gebied. Met hele bijzondere terrasvorming. Met allemaal verschillende kleuren van verschillende bacteriën in het water. We zijn er niet de enigen: er zijn ook busladingen vol Aziaten.

UntitledWe maken nog wat stops bij andere mooie thermische stukken. We zien veel elanden en bizons. Bizarre oerkoeien zijn dat, net bodybuilders op steroïden. Bij de camping blijken we ons dak niet omhoog te mogen doen omdat we in ‘bear country’ zijn. Geen tentdoek toegestaan omdat je anders opgepeuzeld kunt worden! Gister was er nog een Grizzly op de camping, zeggen ze. We moeten weer iets tekenen voordat we de regels gezien hebben. Daar doen we niet aan, zeker niet na onze grenservaring. Er ligt nog sneeuw en we zijn blij dat met de verwarming in ons busje.

De volgende dag bezoeken we een ander visitor center met een fijne ranger. Hij raadt ons verschillende wandelingen aan. Het is wel in Bear Country, maar zou moeten kunnen als we ‘loud and proud’ zijn. Best lastig om dat wandelend te doen: het vergt het overkomen van enige gene om klappen en luid pratend of schreeuwend rond te lopen. Maar we doen het wel, want ik vind het toch beetje eng eerlijk gezegd. Het uitzicht is mooi over een meer. Het is wel wat grijs en bewolkt.

Untitled

Na deze wandeling gaan we door naar de Old Faithful, een geiser die vrij precies iedere 90 minuten spuit. Er is een heel geiserpark omheen met boardwalks. Wanneer we aankomen gaat hij precies af, goede timing. We lunchen en wandelen in het geiserpark. We zien nog een keer de Old Faithful afgaan, een erg mooi gezicht.

UntitledHet is koud en we gaan op jacht naar echte koffie. We lopen een hotel in. Een heel bijzonder gebouw met allemaal houten balken. Bijzonder sfeertje. Eeuwig zonde van de lelijke lichte laminaten nephouten vloer. In de snackbar aldaar vinden we de beste koffiemachine tot nu toe in het park, wel capu met 1 druk op de knop. We gaan naar boven om daar van de mooie hal te genieten. Daar blijkt de echte espressobar open. D’oh! Untitled

We verhuizen naar een andere camping. Deze heeft geen hook-ups of douche, maar ons dak mag wel omhoog. We douchen bij de andere camping. Tijdens het eten bekijken we de bizons die tussen de RV’s door lopen. Raar hoor.

UntitledVandaag gaan we nog de Grand Canyon of Yellowstone bekijken en dan weer verder. Onderweg zien we weer een beer. We hebben al twee keer eerder een beer gezien de afgelopen dagen, maar dat was steeds zo ver weg dat je de beer-vorm nauwelijks kon zien. Nu is de bruine beer goed te herkennen door de zoomlens van de camera. We hebben geen grizzlys gezien. Het verschil tussen bruine beren en grizzlys: als er een beer achter je aanzit, klim dan in een boom. Als de beer elegant en snel achter je aanklimt om je op te peuzelen dan is het een bruine beer. Als de beer de boom omduwt om je op te peuzelen dan is het een grizzly. Overigens hebben grizzlys ook een bult op hun rug boven de voorpoten.

Untitled

Het weer is zeer afwisselend vandaag. Zon, regen, zon, hagel, zon, etc. We lopen twee trails de canyon in om de watervallen van dichterbij te bekijken. Veel trappen en indrukwekkende watervallen! We lopen ook naar Artist point. Prachtig uitzicht over een waterval met bossen en bergen daarachter. De meeste mensen gaan hier met de auto naartoe. Het is dus druk daar. Er staat een auto op de parkeerplaats, een pick-up uiteraard, waar de eigenaar onder de trekhaak een setje ballen heeft gehangen. Als in ‘this car has balls’. Classy.

Untitled Untitled

Dan rijden we Yellowstone weer uit. We eindigen de dag in een klein dorpje in Snake River RV Park. Ons doel van de avond is eindelijk het meemaken van een ‘casual dining family restaurant’. Er is een tak van ketens die net iets sjieker is dan Mc & co, doordat ze bediening doen. Een zoektocht op internet leert dat dit vrij evil corporations zijn, waarbij de bediening TWEE DOLLAR TWINTIG per uur verdient. Dat is het minimum loon voor mensen die fooi krijgen. Niet bijster veel.

UntitledVanavond is het zo ver: we gaan naar de Olive Garden. We lopen er heen. Is een half uurtje door ‘de stad’, maar er is een slechte infrastructuur voor lopen. Er is hier en daar wel een stoep, maar we zijn duidelijk de enigen die zijn komen lopen. De General Manager van deze vestiging heeft zijn naam in een tegel laten houwen in een van de pilaren voor de ingang. Heel bescheiden.

We genieten intens van de ervaring. Het is alles wat we ervan verwachten en meer. De Olive Garden is een ‘italian restaurant’. Het interieur lijkt op die van een Nederlandse vreetschuur, maar dan met italiaanse foto’s aan de muur. Er zitten dikke Amerikanen veel te eten. De meeste porties zijn zo groot dat het standaard is om een ‘doggie bag’ te vragen. Kan je het thuis zelf ook nog een keer gaan opwarmen. (De keten heeft recent aangekondigd ‘meer’ op locatie te willen gaan koken.) Het eten valt erg mee, we vreesden met grote vrezen. Het is een prima cafe-pasta, misschien wat vetter dan normaal. De serveerster is ook helemaal af. ‘Hello, my name is Eve and I’ll be your server tonight.’ Ze heeft wel wat weg van Penny uit The Big Bang Theory. Ze is erg verbaasd dat we hier op vakantie zijn. Zelf zou ze Idaho nooit als vakantiebestemming kiezen. Subtiel, Eve.

Wat een prachtig stukje cultureel erfgoed!

31 mei – 2 juni: Salt Lake City

We gaan eerst even langs de Walmart, en als we daar dan toch zijn maken we stiekem nog even een foto’tje van de tegel van de General Manager van de Olive Garden. Zijn we gister vergeten en is toch een mooi souvenir. Vervolgens lopen we de 100 meter naar het drive-thru espresso tentje dat we gister gespot hebben. Gezien de oversteek faciliteiten hadden we beter met de auto gekund, maar we overleven het. Er is net genoeg ruimte voor twee stoelen in het tentje zelf, en we bestellen. De cappuccino’s zijn verrassend goed, nadat we om een ‘very very dry’ hebben gevraagd. Ik klets vrolijk met de mensen achter de balie. Zo weet ik nu dat het blonde meisje erg van grote bomen houdt omdat haar vriend haar bij zo’n giant sequoia een ‘promise ring’ heeft gegeven. Navraag leert dat dit een belofte is dat ze later als ze groot zijn gaan trouwen. Soort van pre-verloving. Verder kan ze ons Salt Lake City van harte aanraden. Goede winkels daar, en de grote kerk is indrukwekkend, even if you’re not a religious person.

UntitledDan rijden we maar snel naar Salt Lake City. We weten dat we bijna bij de camping zijn wanneer we een vliegveld naderen en een kruising met een andere snelweg. Toplocatie! De geluidsoverlast valt heel erg mee, en de camping is keurig aangeharkt met mooi uitzicht over besneeuwde bergtoppen. Het is heerlijk zonnig vandaag. Erg fijn na de bittere koude in Yellowstone. ‘s Avonds lopen we nog wat over de camping om aan onze verplichte Fitbit beweging te komen. We bewonderen de verschillende gigantische RV’s, en verbazen ons over het fenomeen ‘slide out in a slide out’. Waarbij een RV dus in stilstand een deel naar buiten kan schuiven voor meer ruimte. En dat uitgeschoven deel vervolgens nog een extra stuk uit kan schuiven.

We slapen uit en doen het lekker rustig aan. Het weer is weer goddelijk warm. ‘s Middags gaan we richting de bioscoop. Dit blijkt naast het centrum van de stad te zijn. Na The Great Gatsby (wel aardig) lopen we daar nog even heen. We besluiten dat we daar morgen dan niet meer heen hoeven. De grote kerk, of eigenlijk tempel want mormoons, is inderdaad groot. Maar niet helemaal onze smaak. Voelt toch een beetje als een Efteling attractie als een oude bouwstijl is nagedaan terwijl je weet dat het een nieuw gebouw is. Ze hebben er wel een winkelcentrum naast gebouwd met hele mooie fonteinen. We drinken een prima kopje koffie terwijl we naar de fontein kijken die op muziek allerlei dansjes doet. Dan wandelen we weer terug naar de auto. Ondertussen zijn alle meisjes die we eerder, meestal met moeder, hebben zien lopen al binnen in de Arena. Taylor Swift treedt daar op.

We slapen weer uit, en rijden vervolgens toch de stad nog even in. Volgens de Lonely Planet is daar een goed koffietentje in een leuke wijk. Daar hebben ze gelijk in. We krijgen bij de Coffee Garden twee cappuccino’s in heus servies van normaal formaat en uitstekende smaak. We zitten zo lekker in de zon op het terras dat we er een boekje bij pakken en een tweede koffie bestellen. En daarna wat lunch.

Untitled Untitled

Uiteindelijk gaan we toch maar verder. Onze volgende bestemming is de Bonneville Salt Flats. Eindelijk toch nog een zoutvlakte, nadat Uyuni een meer bleek te zijn. We maken wat foto’s en rijden dan weer door naar Winnemucca. Daar hebben we bijzonder weinig zin in koken, en eten we bij de Jack in de Box. Die fastfood keten stond nog op ons verlanglijstje. Nu niet meer. De burger is wel aardig, maar de sfeer een tikkeltje onguur. Dat kan ook door de locatie komen: we zijn weer in gokstaat Nevada, en de paar gehuchten die in de woestijn liggen hebben allemaal een super classy gokpaleis.

Untitled

3 – 4 juni: Lake Tahou

We rijden naar Lake Tahou. Onderweg gaan we nog langs een outlet, en koopt kwin nieuwe schoenen. De oude stinken te erg 🙂 Verder is er niet zo veel aan. Voor spijkerbroeken en sportkleding is het geweldig hier, maar de meeste mode is erg wijd en/of conservatief. Op de paspoppen zit die wijde kleding altijd strakgetrokken met spelden. Misschien een hint om de pasvorm altijd wat aan te passen?

Lake Tahou ligt aan zowel Nevada en California. Je ziet precies waar Nevada ophoudt: hier staan aan beide zijden van de weg twee gigantische gok-hotels. We vinden een camping aan het meer, en krijgen van onze buren een lading gesprokkeld hout. Zij gaan morgen naar huis en hebben het niet meer nodig. We BBQ-en een maaltijd en drinken een biertje.

UntitledDit bevalt zo goed dat we de volgende dag besluiten om hier een dagje extra te blijven. Het meer is prachtig, en we maken een wandeling. Helaas loopt het pad meer langs de weg dan het meer, en lopen we een tikkeltje voor gek met onze wandelkleding en rugtas tussen alle mensen in hippe truitjes, rokjes en slippers. We vinden een aardig koffietentje, en zien een prachtige waterdriewieler te huur. UntitledHelaas schijnt die niet echt te werken, dus we wandelen verder. We willen tot aan California wandelen. Op de gokpaleizen wordt reclame gemaakt voor concerten van Eric Burton & The Animals. Jeetje! Die doen het nog steeds.

We vinden nog een koffietentje, en verbazen ons weer eens over hoe onwaarschijnlijk hard Amerikanen praten, ook als ze dicht bij elkaar zitten. Het pleintje is ingericht als een soort extreem aangeharkt Zwitsers wijtje, inclusief stoeltjeslift. Op de terugweg verzamelen we zelf wat sprokkelhout zodat we ons vlees weer kunnen roosteren en Kwin marshmallows kan eten.

This entry was posted in Panamericana, USA. Bookmark the permalink.