Laatste dagen van een jaar reizen

5 – 7 juni: Yosemite National Park

We rijden verder richting Yosemite National Park. Het is heerlijk heet en zonnig. We genieten daar nog steeds intens van, nadat het een tijdje wat kouder was in het Noorden en in de bergen. De route is erg mooi. We lunchen in een parkje in een klein gehucht. We rijden langs het mooie Lake Mono en gaan de pas over bij Tioga. Daar ergens begint het park. Wij hoeven alleen onze America The Beautiful pas te tonen, die hebben we er ondertussen wel uit. Het is prachtig berglandschap. Een beetje zoals de alpen, met groene weitjes met meanderende stroompjes erin, en grote rotsen met watervallen. We rijden het park over dwars door, en stoppen bij een visitor center om informatie te krijgen over mooie wandelingen. Dan rijden we door naar onze camping die net iets buiten het park aan de andere kant ligt. Prima camping, met wat wifi, prima basisvoorzieningen en hook-ups.

Untitled

We maken een prachtige wandeling naar de bovenkant van een gigantische waterval. Je kunt helemaal aan het begin al zien waar je heen moet: helemaal naar boven op de klif. We lopen zo’n 3 uur onverbiddelijk omhoog. Het uitzicht is prachtig, met de spectaculaire waterval en de vallei onder ons. We lunchen met onze pootjes in het koude water van de rivier vlak voordat hij over de rand stort. Dan nog ‘even’ terug naar beneden. Onze FitBits zijn uitermate tevreden met ons vandaag.

Untitled

UntitledDe volgende dag rijden we weer het park in en parkeren weer bij hetzelfde hotel als gisteren. Dit keer pakken we de bus vanaf hier, die we gister gereserveerd hebben. Deze brengt ons naar Glacier Point, waar vanuit we via twee andere watervallen weer terug wandelen. Het is iets verder dan gisteren, maar vooral naar beneden. De bus is helaas een ‘tour’, en de buschauffeur praat onophoudelijk over onze omgeving. Hij werkt al 35 jaar als chauffeur/gids in Yosemite. Hij weet er veel van, maar heeft ook een zekere arrogantie over zich gekregen. Hij gaat voor interactie met het publiek, maar heeft er niet veel geduld mee. ‘What is the most feared vehicle on the roads in Yosemite?’ Er komt weinig reactie, maar hij lijkt het niet zomaar prijs te willen geven. Uiteindelijk krijgt hij wat reacties. ‘Rocks?’ In plaats van een dankbare ‘Well, it is certainly a danger here, but not the vehicle I’m looking for’, krijgt deze dappere passagier een kattig ‘Is a rock a vehicle?’ Nee, stamelt de passagier. Ja jongen, zo krijg je die interactie wel op gang hoor.

Untitled

Uiteindelijk blijkt het grote gevaar The Rental RV. Daar heeft hij een punt, we zijn al twee keer bijna aangereden door zo’n gevaarte in dit park. Veel huurders zijn niet gewend in zo’n grote auto te rijden, en gebruiken beide rijbanen. Ze lijken daarbij ook te vergeten dat de zijspiegels wel degelijk een belangrijke functie hebben.

Untitled

Verder interessant is het vuur-afhankelijke ecosysteem waar Meneer Gids over vertelt. Toen ze ruim honderd jaar geleden begonnen met het beschermen van de nationale parken, begonnen ze ook de bosbranden tegen te gaan. Deze goede bedoelingen blijken tientallen jaren later echter desastreus. De vegetatie is ingericht op regelmatige kleine bosbranden, en is ervan afhankelijk voor het creëren van nieuwe vruchtbare grond en het open houden van de bossen (bomen niet te dicht bij elkaar). Door het tegenhouden van dit proces zijn er veel meer bladeren en takken op de grond blijven liggen, en is het bos veel dichter geworden. En dit zorgt er weer voor dat als er brand uitbreekt, meestal door bliksem, het vuur veel meer brandstof heeft. Hierdoor is het veel heter, en verbrand het werkelijk alles op een extreem veel hogere tempo dan vroeger. In plaats van vernieuwend werkt het vuur nu vernielend. En met de opbouw van al die brandstof op de grond is dat erg moeilijk om te herstellen. Ze doen daar nu wel hun best voor.

Untitled

Aan het eind van de busrit is het uitzicht boven weer prachtig, we zien nu van de andere kant van de vallei de waterval die we gisteren beklommen hebben. We lunchen weer met de voeten in een verfrissend riviertje, en bewonderen de watervallen aan deze kant. Het laatste stuk is zeer indrukwekkend. Het heet de Mist Trail, en we weten waarom wanneer we helemaal nat van de mist die van de waterval drijft beneden komen. Door al dit water is de vallei ongekend groen, en geeft het de indruk van een bizar stukje paradijs. Beetje jammer van al die toeristen. We drinken nog een biertje bij een mooi hotel (en observeren weer hoe luidruchtig Amerikanen kunnen zijn, en hoe onweerstaanbaar eekhoorns zijn om pinda’s aan te voeren voor sommige mensen). Wederom een dag van grote tevredenheid van onze FitBits, en ook voor ons.

Untitled

8 – 16 juni: San Francisco revisited, laatste week!

Na twee wandeldagen vragen onze oude gewrichten om wat rust, en we verlaten Yosemite. We komen aan op de camping. Na lang zoeken en twijfelen hebben we besloten iets onder San Jose te gaan staan, een goed uur rijden van San Francisco. De campings dichterbij zijn nog steeds niet op loopafstand van de stad, allemaal erg duur en matige faciliteiten en/of buurten. Onze vorige camping was op zich prima, maar daar gingen de WC’s ‘s nachts op slot. Niet relaxed. Dus wij maken ons op voor een kleine week op het keurig aangeharkte Coyote Valley RV Resort. Ook niet gratis, maar prachtige en schone faciliteiten en een zwembad en hot tub. Die laatste proberen we meteen even uit.

We zijn ook onder de indruk van de keuzes van een aantal vaste bewoners van dit Resort. Dan woon je dus op een soort luxe camping in een RV, en geef je al je geld uit aan een gigantische glimmende verhoogde pick-up truck. Bijzondere prioriteiten.

Untitled

We zijn ondertussen voldoende aangepast om ons ‘s avonds iets te fatsoeneren en ‘uit eten’ te gaan bij de In ‘N Out Burger. Jep, uit eten in een Fast Food ‘restaurant’. We hebben er zin in ook. We hebben enig onderzoek gedaan naar de grote ketens in Amerika, en er blijken echte ‘foodies’ te zijn die bloedserieuze recensies schrijven over het eten in de McDonalds, Burger King en KFC. “The burgers are fabulous but the personel tends to be somewhat hurried and unfriendly.” Dat soort werk. De In ‘N Out komt goed uit de bus, met goed eten en ze betalen een ‘livable wage’ aan hun personeel. Volgens wikipedia verdienen serveerders in Amerika een speciaal lager minimumloon voor mensen die fooi krijgen, en proberen de meeste ketens voor zoveel mogelijk van hun personeel aan te tonen dat dit zo is zodat ze maar iets van 3 dollar zoveel per uur hoeven te betalen. Tip generously people. Hoe dan ook, de In ‘N Out blijkt een mooie formule te hebben: eenvoud. Ze hebben drie burgers (hamburger, cheeseburger en double double burger), wat frisdrank en frietjes. Heel overzichtelijk. We vinden de burgers van Carl Jr beter, maar deze zijn ook prima en bovendien sympathiek.

9 juni: plannen laatste week

Vandaag plannen we onze laatste week. We moeten nog een aantal zaken regelen, zoals een genotariseerde vertaling van ons eigendomsbewijs van de auto. Alsof ze hier niet grotendeels tweetalig zijn (bijna overal hangen bordjes ook in het Spaans), en of ze de paar woorden spaans niet sowieso zouden begrijpen. (Hmmmm, wat zou ‘Color: blanco’ toch betekenen?) Gelukkig kunnen we de vertaling online regelen en betalen. Hoewel onze beide creditcards ondertussen verlopen zijn (niet bijzonder handig in Amerika) hebben we de Gift Card ontdekt. Hier kan je eenmalig tot 1000 dollar op laten zetten bij aankoop (tussen de 3 en 5 dollar), en dan kan je het gebruiken als een creditcard tot het tegoed op is. Een lifesaver. We koken een maaltijd op de camping. Dat zal onze laatste in ons busje worden deze reis. Heel vreemd is het. Kennelijk kan dat dus gewoon, een jaar gaan reizen. In Amsterdam vertrekken met de fiets en in Marokko uitkomen. Naar Ushuaia vliegen, een auto kopen en via veertien landen in San Francisco eindigen. En hoppa, jaar voorbij!

10 -12 juni: San Jose, Santa Cruz, San Francisco

We gaan San Jose in op jacht naar wat laatste inkopen, zoals een fietsenrek voor het busje en een transformator. We slagen niet, maar weten dat ’s avonds ruim te compenseren door uit eten te gaan bij Applebees. Prima eten, zeer goede prijs en een nette en snelle service.

Untitled

De volgende ochtend bloggen we wat en bestellen we een transformator. ‘s Middags rijden we naar Santa Cruz aan het strand. Daar vinden we een prima kopje koffie en maken we een fijne strandwandeling naar een vuurtoren. We bewonderen nog een klein attractieparkje aan het strand. Helaas serveren ze er geen FroYo’s, dus gaan we maar voor het avondeten bij TGI Fridays. Dit is vergelijkbaar met Applebees, maar dan iets duurder en met veel TV’s die allemaal sport uitzenden. Helemaal Kwin’s ding dus.

We hebben in San Francisco nog het praktische taakje om het politierapport op te halen van onze gestolen nummerplaat. Verder bewonderen we de super steile straat Lombard street en Pier 39. We eten in de Red Lobster. En dat gaan we niet nog een keer doen. Veel vieze niet afgeruimde tafels en matige service. Het eten is ook niet om over naar huis te schrijven en het interieur inspireert niet bepaald met veel hout en hier en daar een aquarium. We sluiten de avond af met een bioscoop bezoekje aan The Intern.

Untitled

13 juni: regeldagje

Onze notarized translation van het eigendomsbewijs van ons busje is nog niet aangekomen in de post. Gelukkig kunnen we afspreken om er nog een te laten notarizen en die morgenochtend in San Francisco op te pikken. De extra sterke transformator is wel netjes aangekomen. Kwin bouwt hem meteen in. We gaan vandaag helemaal door de auto en ruimen alles op in de kastjes of onze tassen. Raar hoor. ’s Avonds eten we sushi in winkelcentrum bij Morgan Hill. Daarna heeft Kwin een craving voor FroYo, dus rijden we verder Morgan Hill in. Dit blijkt best een grappig dorpje, met een gezellige winkelstraat. En een 4-baans weg midden door het centrum natuurlijk. Het winkelcentrum aan de andere kant van het dorp heeft wel FroYo’s, en een bios. Ach, dan pakken we nog een filmpje mee als we daar dan toch zijn. We zien Now You See Me. Heel onderhoudend.

14 juni: busje inleveren en hotel in!!

We vertrekken van de camping. De post is nog niet aangekomen, dus maar goed dat we die nieuwe notarized translation hebben aangevraagd. We rijden naar San Francisco. Gelukkig gaat het goed met het ophalen van de vertaling. We maken nog wat kopietjes, drinken nog een kopje koffie en rijden door naar hotel Hilton bij Oakland Airport. We checken in en stappen dan voor de laatste keer op Amerikaanse bodem in ons busje.

We rijden naar het bedrijfje dat de verscheping regelt. We komen aan op een vervallen bedrijventerrein met allemaal autowrakken op de parkeerplaats. Hmmm. Dat wekt niet meteen vertrouwen. Binnen in het kantoortje in de loods van ons bedrijf is het beter georganiseerd. Het zijn allemaal Russen. Ons busje zal gelukkig binnen geparkeerd worden, en volgende week ergens het schip op gaan. We moeten de sleutels inleveren en krijgen een ontvangstbewijsje.

Untitled

Tegen de tijd dat we weer buiten komen is onze auto al weggereden. Het voelt even extreem raar. Zonder eigen vervoer moeten we met de taxi (een oude geragde politie-auto) en de BART (de metro) terug naar ons hotel. We stoppen nog bij een winkelcentrum voor koffie (helaas alleen Starbucks) en daarna een In ‘N Out Burger. Dat bevalt weer prima. Er staat een werkelijk gigantische rij voor de drive-thru. Ze hebben een mannetje buiten ingezet om orders en geld aan te nemen zodat mensen niet meer weg gaan. Er zijn hele gezinnen die gezellig op vrijdagavond in de auto op de parkeerplaats ‘uit eten’ zijn.

15 juni: laatste dag vakantie met blast from the past

Onze laatste vakantiedag! We gaan San Francisco in en hebben het plan om sushi te gaan eten in Sausalito bij ons favoriete sushi restaurant Sushi Ran. Dus gaan we met de shuttle bus naar de BART naar de Ferry. Bewerkelijk hoor, het leven zonder busje. De boot naar Sausalito heeft een mooi uitzicht over de baai, de Golden Gate Bridge en Alcatraz. Het is maar goed ook dat we van de reis genieten, want Sushi Ran blijkt in weekend gesloten voor lunch. D’oh! We nemen onze toevlucht tot French Fastfood F…, met ober met nep Frans accent.

Untitled

Terug in de stad gaan we via de H&M (want koud en Kwin geen trui) naar Pier 39. Daar hebben we om 5 uur bij de Sea Lions afgesproken met… Philip en Nadine! Onze enige echte Zwitserse vriendjes van onze Zuid-Amerikaanse avonturen. We eten een hamburger geserveerd met een emmer biertjes. Het is een waardige afsluiting van onze laatste vakantiedag. Dan is het weer terug met BART en shuttle naar ons hotel. Nog wat lezen, nog wat TV, en dat was het dan.

16 juni: naar huis

We gaan naar het vliegveld. De rij voor het inchecken bij Arkefly is net klein Nederland. In geen tijden zoveel Nederlanders gezien en gehoord. We drinken een laatste Peets coffee. En stappen dan in het vliegtuig. Jeetje. Op naar het volgende avontuur: Nederland!

This entry was posted in Panamericana, USA. Bookmark the permalink.

2 Responses to Laatste dagen van een jaar reizen

  1. Gert says:

    Leuk, bedankt voor de interessante verslagen en lees plezier

  2. Magda says:

    Ontzettend leuk om allemaal te lezen! Krijg ook zin om op pad te gaan 🙂

Comments are closed.